Wednesday, October 3, 2007

ကၽြဲတေကာင္ရဲ႕အႏုပညာနဲ႔ ကပၸိယေမတၱာ


၂၀၀၃ ခုႏွစ္က ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္၊ ဂိမ္းသီအုိရီႏွင့္ ကပၸိယေမတၱာ ဆုိတဲ့

စာတပုဒ္ထဲက လက္ရွိအေျခအေနနဲ႔ပတ္သတ္လုိ႔ တခုခုေျပာခ်င္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ
ဆုိလုိရာကုိေပၚႏုိင္မယ့္ အပုိဒ္ကေလးတခု ဒီမွာတင္ၿပိး ေ၀ငွလုိက္ပါတယ္။
လူေျပာသူေျပာမ်ားတဲ့ ဂိမ္းသီအုိရီဆုိတာကုိ မိမိနားလည္သေလာက္
ကုိးကားထားေပမယ့္ တကယ္ေျပာခ်င္တာက ျမန္မာျပည္ျပႆနာေတြရဲ႕
လက္ေတြ႕သဘာ၀ကုိပါ။ ေဆာင္းပါးတပုဒ္လုံးျပန္မတင္ျဖစ္တာကေတာ့
အခုအခ်ိန္မွာ လုိရင္းတုိရွင္းေျပာတာသာ အသင့္ေတာ္ဆုံးလုိ႔ ယူဆလုိ႔ပါပဲ။

ခ်ဳပ္ေျပာရရင္ သမာရုိးက်ကစားပြဲကုိ ဆက္ကစားၾကမလား။ တုိင္းျပည္ကုိ မီးပုံထဲ
ပစ္ထည့္ၿပီး အသစ္ျပန္ေမြးဖြားၾကမလား။ ဒါလည္း မလုပ္ေကာင္းတဲ့ကိစၥေတာ့
မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္ေရာဂါမဆုိ လိမ္းေဆး ရွဳေဆးေလးနဲ႔ေပ်ာက္သြားရင္ေတာ့
အေကာင္းဆုံးေပါ့။ ဒါမွမရရင္ စားေဆး ထုိးေဆးနဲ႔ တဆင့္တက္ကုရတာပါပဲ။
ေနာက္ဆုံးမရေတာ့ရင္ ခြဲစိတ္ ျဖတ္ေတာက္ ကုသၾကရတာေပါ့။ မကုသရဲလုိ႔
ေရာဂါကုိဆက္ေမြးထားမယ္ဆုိရင္ျဖင့္ မၾကာခင္ အသက္ကုိႏွဳတ္ယူသြားမွာပဲ။

တရားပြဲတခုမွာ ဆရာေတာ္တပါးက အခုလုိ ေဟာၾကားခဲ့ဖူးတယ္။
ပုံျပင္ေလးတပုဒ္ကုိ ဥပမာေဆာင္ၿပီး ေဟာတာပါ။ ဘုန္းႀကီးတပါးနဲ႔ ကပၸိယ
တေယာက္ တျခားရြာဆြမ္းစားသြားၿပီး ျပန္လာ ၾကတယ္။ လမ္းမွာ
လယ္ကြင္းေတြျဖတ္ျပန္အလာ ကၽြဲတေကာင္က ဘုန္းႀကီးသကၤန္း၀ါ၀ါ
ျမင္ေတာ့ ေ၀ွ႔ဖုိ႔အတင္းေျပး၀င္လာတယ္။
ဒါကုိျမင္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးက ေနရာမွာရပ္ၿပီး ကၽြဲႀကီးကုိ ေမတၱာပုိ႔တယ္။
ေမတၱာသုတ္တုိ႔ အႏၱရယ္ကင္းဂါထာတုိ႔ တဖြဖြရြတ္ၿပီး ေမတၱာ ပုိ႔တယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြဲႀကီးက တုန္႔ရပ္မသြားဘူး။ အရွိန္နဲ႔ တအားေ၀ွ႔ဖုိ႔ေျပးလာတယ္။
တျဖည္းျဖည္းနီးလာေတာ့ ကပၸိယႀကီးက စဥ္းစားတယ္၊ အင္း ကၽြဲႀကီးကေတာ့
တကယ္ေ၀ွ႔ေတာ့မွာပဲ။ ဘုန္းႀကီးကလည္း ေနရာကမေရြ႔ ေမတၱာပုိ႔ေနပုံနဲ႔ေတာ့
ငါ့ဘုန္းႀကီး ဒုကၡ ေရာက္ရခ်ည့္ရဲ႔ ေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြဲႀကီးလည္း အနားေရာက္
္လာေရာ ကပၸိယႀကီးက အနားမွာေတြ႔တဲ့ တီက်စ္စာခဲေကာက္ကုိင္ၿပီး တအား
ထုထည့္လုိက္တယ္။ ဒီေတာ့မွ ကၽြဲႀကီးလည္းေျပး၊ ဘုန္းႀကီးလည္းေဘးလြတ္
သြားေတာ့တယ္။
ခ်ဳပ္လုိက္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးပုိ႔တဲ့ ေမတၱာနဲ႔မေျပး၊ ကပၸိယႀကီးပုိ႔လုိက္တဲ့ တီက်စ္စာခဲ
ေမတၱာနဲ႔မွ ကၽြဲႀကီးကေျပးေတာ့တာကုိး။

တုိင္းျပည္ကုိမငဲ့၊ ကုိယ္လုပ္ခ်င္ရာဇြတ္လုပ္ေနတဲ့ စစ္အစုိးရရဲ႔လုပ္ရပ္ေတြကုိ
ျမင္ေတာ့ ေဒၚစုတုိ႔အန္အယ္ဒီတုိ႔ ဘုန္းႀကီး ေမတၱာပုိ႔တာေလာက္နဲ႔ေတာ့ ဒင္းတုိ႔က
ရပ္မယ္မထင္။ ကပၸိယေမတၱာပုိ႔မွသာ ျဖစ္ေတာ့မယ္ထင္တယ္တဲ့။
ငါေသမွ လက္နက္ရမယ္ဆိုတဲ့သူေတြကုိ ဘုန္းႀကီးေမတၱာပုိ႔ေနရင္သိပ္ေနာက္က်
သြားေလမလား။ ေမတၱာသုတ္ကုိရြတ္ရင္း တီက်စ္စာခဲ လက္ထဲကုိင္ထားမွသာ
ငါေသမွလက္နက္ရမယ္ဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ေတြကုိ ျဖဳတ္ခ်ႏုိင္လိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။

2 comments:

pandora said...

နာက်င္မႈတိုင္းမွာ ပန္းတခင္းရွိတယ္ ပန္းတခင္းတိုင္းမွာ နာက်င္မႈရွိတယ္..

tun, wai lin said...

ရနံ႕ဟာ ပန္းခင္းထဲမွာ ထုံပ်႔႕ခဲ့။ ယုံၾကည္ခ်က္က နာက်င္မွုထဲ စြဲနစ္ခဲ့။ တပြင့္ေႂကြရင္ တရာဖူးတာ ေလာကတရားအစစ္ေပ။ မုန္တုိင္းေၾကာင့္ အာရုဏ္တက္ ေနာက္က်ခ်င္ ေနာက္က်မယ္။ မုိးမလင္းပဲေတာ့ မေန။
ကုိယ္စိတ္ က်န္းမာပါေစ ပန္ဒုိရာ