ေတာင္ကုန္းေပၚက အိမ္ကေလး

( စာတမ္းငယ္ )

၁။
အုတ္ေလွကားေလးက ခပ္မတ္မတ္ ႏွစ္ဆစ္ခ်ဳိးမုိ႔ အတန္ျမင့္သည္၊
ေမာ္လန္ပရစ္ေလွကားဟု ေနာ္ေ၀လုိေရးထားသည္ကုိ က်ေနာ္က
ဟာသကေလးစြက္ၿပီး ေမာ္လန္ပရစ္ေစာင္းတန္းလုိ႔ ျမန္မာမွဳျပဳလုိက္
သည္၊ အေပၚမွာ ရြာဦးေစတီမရွိေပမယ့္ ရင္ျပင္ေတာ္ကေလးတခုေတာ့
ရွိသည္၊ လူ႕အခြင့္ကအေရး ရင္ျပင္ငယ္ေလးျဖစ္သည္၊ အလံတုိင္ထိပ္မွာ
ကုလသမဂၢအလံက လြင့္၀ဲေနသည္၊ အလံတုိင္ေျခရင္းမွာ ဒူးဆစ္တုပ္
ထုိင္ေနသည့္မိန္းမတေယာက္။ မ်က္ႏွာက ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းစြာ၊
ဘီးစပတ္ကေလးႏွင့္မုိ႔ မ်က္ႏွာပုံပမ္းမပီျပင္ေသာ္လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္း
စုၾကည္ဟု က်ေနာ့္ရင္က သိေနသည္၊ အုိ လြတ္လပ္မွဳ၏ မိခင္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး.
အေမ၊ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီည ဒီေနရာေလးမွာ စုေ၀းၾကမယ္၊ ကမာၻေပၚက
လူသားအားလုံးရဲ႔ ရပုိင္ခြင့္ေတြ အတြက္။ ေမြးရာပါ လူသားအခြင့္အေရး
ေတြအတြက္။ အတိဒုကၡ အေမွာင္ထုထဲက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးမီးအိမ္အတြက္
က်ေနာ္တုိ႔ အာရုံျပဳၾကမယ္၊ ဒီေန႔၊ ေအာက္တုိဘာ ၂၄ ရက္ေန႔၊
ကမာၻ႕ကုလသမဂၢေန႔၊
၂။
ရင္ျပင္ႏွင့္တဆက္တည္း လမ္းၾကားေလးထဲခ်ဳိး၀င္လုိက္လ်င္ပင္
ရင္းႏွီးၿပိးသားမ်က္ႏွာေတြက ဆီးႀကိဳေနသည္၊ တေျမတည္း ကလာၿပီး
တၿမိဳ႕တည္းေနၾကသူေတြ။ ဒုကၡတူ။ ဘ၀တူေတြ၊ တျခားအခ်ိန္ေတြ
မွာဆုိ အခုလုိ အားလုံးဆုံဖုိ႔ ခက္သည္၊ ဒီညေတာ့ ဒီမွာဆုံျဖစ္ၾကၿပီ၊
စကားေတြေျပာၾကမည္၊ ဘာေတြ အတူတူလုပ္ၾကမလဲ ေဆြးေႏြးၾကမည္၊
သည့္အတြက္ပင္ သည္ေနရာမွာ အခန္းကေလးတခန္း က်ေနာ္တုိ႔
အတြက္ ရွိလာျခင္းျဖစ္သည္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရုံးခန္းဟု သူတုိ႔က
နာမည္ေပးထားသည္၊ က်ေနာ္တုိ႔က ျမန္မာဆန္ေအာင္ ခန္႔ထည္ေအာင္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ခန္းမဟု ေခၚလုိက္သည္၊ သူတုိ႔ဆုိတာက ျမန္မာ့
ဒီမုိကေရစီေရးကုိ စုိက္လုိက္မတ္တတ္အားေပးေထာက္ခံလာခဲ့ၾကသည့္
ေနာ္ေ၀ႏုိင္ငံ ဘာဂမ္ၿမိဳ႕မွ ရဖ္တုိ လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔ကုိ ဆုိလိုျခင္းျဖစ္သည္၊
သေဘၤာေဆး ႏုိင္ႏုိင္သုတ္ထားသည့္ အနီေရာင္အုတ္ႂကြပ္မုိး အျဖဴေရာင္
ႏွစ္ထပ္လုံးခ်င္း ဒီအိမ္ကေလးကုိ ဘာဂမ္တၿမိဳ႔လုံးက ရဖ္တုိေဟာက္စ္ဟု
သိထားၾကသည္၊ ဘာဂမ္တကၠသုိလ္နယ္ေျမရွိ ေတာင္ကုန္းျမင့္ေလးေပၚမွာ
လူ႔အခြင့္အေရး ယင္ျပင္ငယ္ကေလးႏွင့္ယွဥ္လ်က္ ခ်စ္စရာ သည္အိမ္
ကေလးထဲမွာေတာ့ လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႕မ်ားစြာ၏ ရုံးခန္းမ်ားကုိ စုေ၀း
ထားသည္၊
အခုေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံက အဖိႏွိပ္ခံျပည္သူတုိ႔၏ အခြင့္အေရးအတြက္တဲ့။
ရုံးခန္းတခန္းတုိးလာခဲ့ၿပီ၊

အခန္းထဲမွာ ေဒါင္းအလံရွိသည္၊ ေဒၚစုဓါတ္ပုံရွိသည္၊ ခေမာက္ႏွင့္
ပုသိမ္ထီးရွိသည္၊ ေလာကပါလနတ္ရုပ္တရုပ္လည္းရွိ သည္၊ ဒီမုိကေရစီေရး
လွဳပ္ရွားမွဳဓါတ္ပုံမ်ားကုိ နံရံပတ္လည္မွာ ကပ္ထားသည္၊ လူ႔အခြင့္
အေရး ပုိစတာေတြလည္းရွိသည္၊ စင္ေပၚမွာ ျမန္မာ့အေရးဆုိင္ရာစာအုပ္မ်ား
ခင္းက်င္းထားသည္၊ စီစဥ္သူတုိ႔က အခန္းထဲ၀င္လုိက္လ်င္ ျမန္မာ့ရနံလည္း
ရ ေစခ်င္သည္၊ ျမန္မာ့အေရးလည္း ႏုိးၾကားေစခ်င္သည္၊ သည္ေစတနာေၾကာင့္
ပင္ အခန္းကေလးက ၾကက္သေရမဂၤလာျဖင့္ တင့္တယ္ေနသည္ဟု ခံစားရသည္၊
ကြန္ျပဴတာခုံႏွင့္ကပ္လ်က္ ရုံးစားပြဲတလုံးခ်ထားသည္၊ စားပြဲမွာ
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စာထုိင္ေရးေနသည္၊ အခန္းထဲ၀င္လာသည့္
က်ေနာ္တုိ႔ကုိ လွမ္းၿပံဳးျပသည္၊
၁၉၉၁ ခုႏွစ္တြင္ ရဖ္တုိေဖာင္ေဒးရွင္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ
လူ႕အခြင့္အေရးဆု ခ်ီးျမႇင့္သည္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္
ပထမဆုံးရသည့္ ႏုိင္ငံတကာဆုဟု ဆုိႏုိင္သည္၊ အေရွ႔ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ား၏
လူ႕အခြင့္အေရးႏွင့္ လြတ္ေျမာက္ေရး လွဳပ္ရွားမွဳမ်ားအတြင္းတြင္
ကုိယ္တုိင္သြားေရာက္ပါ၀င္ခဲ့သူ ဘာဂမ္တကၠသုိလ္မွ ပါေမာကၡရဖ္တုိကုိ
ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ၁၉၈၆ ခုနွစ္မွစတင္၍ လူ႕အခြင့္အေရးႂကိဳးပမ္းမွဳ
ဆုကုိ ႏုိင္ငံတကာမွ လူ႕အခြင့္အေရးအတြက္ စြန္လႊတ္အနစ္နာခံ
ေဆာင္ရြက္ေနသူမ်ားအား ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း ေရြးခ်ယ္ ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့သည္၊
ရဖ္တုိဆု ခ်ီးျမႇင့္ခံရသူမ်ားသည္ တဆက္တည္းဆုိသလုိ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏုိဘယ္
ဆု ခ်ိးျမႇင့္ခံၾကရတတ္သည္၊ သုိ႔အတြက္ပင္ ႏုိင္ငံတကာမွာ ၾသဇာႀကီးေသာ
ဆုတဆုဟု ဆုိႏုိင္သည္၊ ထုိႏွစ္မွာပင္ ၿငိမ္းခ်မ္း ေရးႏုိဘယ္ဆုကုိ ျမန္မာ
ျပည္သူတရပ္လုံးကုိယ္စား ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆြတ္ခူးရရွိခဲ့သည္၊
အိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖင့္ တုိက္ပြဲ ၀င္ေနခ်ိန္မုိ႔ ႏွစ္ဆုစလုံးကုိ လူကုိယ္တုိင္
သြားမယူႏုိင္ရွာခဲ့ေပ၊

၃။
တဦးက ဖြင့္ပြဲစရေအာင္ဟု ေဆာ္ၾသလုိက္ခ်ိန္မွာ ေအာက္ထပ္ကခန္းမငယ္
ေလးထဲ ဧည့္ပရိတ္သတ္တုိ႔ စုေ၀းမိၾကသည္၊ အခမ္းအနားတုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း
တဦးၿပီးတဦး စကားထေျပာၾကသည္၊ လက္ခုပ္တီးၾကသည္၊ သည္အခန္းကေလး
ဖြင့္ရတဲ့ရည္ ရြယ္ခ်က္။ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေရး။ လက္ရွိျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေျခ
အေန စသျဖင့္၊ ဓါတ္ပုံေတြ တျဖတ္ျဖတ္ရုိက္ၾကသည္၊ ထူးထူးျခားျခားတခုက
ေတာ့ ကမၻာေက်ာ္ခဲ့သည္ ေနာ္ေ၀ဂီတပညာရွင္ႀကီးတုိ႔၏ ဂီတကုိကုိးကားကာ
သူတုိ႔၏ အမွန္တရားႏွင့္ လြတ္လပ္မွဳအေပၚ ခ်စ္စိတ္။ လူသားေမတၱာ
ေဖၚက်ဴးခ်က္တုိ႔က လူ႕အခြင့္အေရးအေပၚ ၾသဇာေညာင္းခဲ့ပုံကုိ ေနာ္ေ၀
ပါေမာကၡတဦးက ဖတ္ၾကားတင္ျပသြားခ်က္ျဖစ္သည္၊ ဂီတႏွင့္ လူ႕အခြင့္
အေရး တဲ့။ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ေကာင္းသည့္ေခါင္းစဥ္ပဲဟု ေတြးမိသည္၊ သုိ႔ေပမယ့္
ေနာ္ေ၀ဘာသာျဖင့္ေျပာသြားသျဖင့္ အကုန္နားမလည္ႏုိင္ခဲ့၊ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး လက္ရွိအေျခအေနအေၾကာင္းေျပာ ေတာ့ ေနာ္ေ၀ပရိသတ္ ၿငိမ္သြားသည္၊
အေတာ္ဆုိးပါလားဟု သူတုိ႔စိတ္အတြင္းက ဆုိေနၾကလိမ့္မည္၊
ျမန္မာပရိသတ္အတြက္ကေတာ့ မထူးဆန္း။ ဒါသူတုိ႔ဘ၀။ အခုခဏ ေ၀းေနတယ္
ဆုိေတာင္မွ ဒါသူတုိ႔ေမ့ထားလုိ႔မရတဲ့ သူတုိ႔ရဲ႔တကယ့္ဘ၀။ ခံႏုိင္ ရည္နဲ႔
ထုံအခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ မဟုတ္လား၊ က်ေနာ့္လက္ခုပ္သံက အားေပ်ာ့ေနသည္၊
လက္ဖက္ရည္ပါတီပြဲေလးကုိ အေပၚထပ္ က ဧည့္ခန္းေဆာင္မွာလုပ္သည္၊
ကိတ္မုန္႔အႀကီးႀကီးတခ်ပ္ကုိ အပုိင္းပုိင္းလွီးကာ စကၠဴပန္းကန္ေလးေတြႏွင့္
လုိက္ေ၀သည္၊ အားလုံး စုမိရာ စုမိရာ စကား၀ုိင္းဖြဲ႕ျဖစ္ၾကသည္၊ ခဏအၾကာ
ႏွဳတ္ဆက္ၿပီး ျပန္သူကျပန္၊
၄။
၂၀၀၆ ခုႏွစ္ သည္ႏွစ္အတြက္ ရဖ္တုိဆုကုိ ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံမွ ဘုန္းေတာ္ႀကီး
သီကြမ္ဒုိကုိ ဂုဏ္ျပဳေပးအပ္ခဲ့သည္၊ သက္ေတာ္ ၇၀ ေက်ာ္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမွာ
ေထာင္ထဲတြင္ ၂၅ ႏွစ္ေနခဲ့ရသည္၊ အခုေလာေလာဆယ္ အိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖင့္
အက်ဥ္းစံေနရသည္၊ ေတာင္ဗီယက္နမ္အေပၚ ေျမာက္ဗီယက္နမ္ေတြ ေအာင္ပြဲ
ခံၿပီးခ်ိန္မွစႈ ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ခဲ့သူ၊
ယခုထိလည္း လြတ္လပ္စြာကုိးကြယ္ခြင့္ႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးမ်ားအတြက္
ဆက္လက္တုိက္ပြဲ၀င္ေနသူ၊
ဆုေပးပြဲကုိ ရဖ္တုိ ႏွစ္ ၂၀ ျပည့္အခမ္းအနားႏွင့္အတူ က်င္းပရန္ျပင္ဆင္
ထားသည္၊ ကမၻာအရပ္ရပ္မွ ရဖ္တုိဆုရွင္မ်ား လာေရာက္ၾကမည္၊ ေတာင္ကုိးရီး
ယားမွ သမတေဟာင္း ကင္ေဒးဂ်ဳံ။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဒက္စမြန္တူးတူး။ အေရွ႔
တီေမာမွ ရာမုိစ္ေဟာ္တာ။ အီရန္မွ ရွီရင္းအီဗာ စသျဖင့္၊ သုိ႔ေသာ္ ဆုရွင္
ဘုန္းေတာ္ႀကီး သီကြမ္ဒုိကေတာ့ အိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀မုိ႔ လာေရာက္ႏုိင္မည္
မဟုတ္၊ ထုိ႔အတူ ရဖ္တု္ဆုရွင္တဦးျဖစ္သည့္ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္း
စုၾကည္လည္း လာေရာက္ႏုိင္မည္မဟုတ္၊ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ေနအိမ္အခ်ဳပ္
ဘ၀မွာ ဆက္လက္တုိက္ပြဲ၀င္ေနဆဲ၊
လြတ္ေျမာက္ေနစဥ္ကာလ အင္တာဗ်ဳးတခုမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က
ေျပာခဲ့ဘူးသည္၊ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ခ်ိန္မွာ ျပည္ပခရီးသြားဖုိ႔
ႀကံဳလာရင္ က်မ ပထမဆုံးသြားခ်င္တာ ေနာ္ေ၀ႏုိင္ငံကုိပါပဲ တဲ့၊ ျမန္မာ့
ဒီမုိကေရစီေရးအေပၚ ေနာ္ေ၀ႏုိင္ငံ၏ ေထာက္ခံကူညီမွဳကုိ ေက်းဇူးစကားဆုိျခင္း
ဟု နားလည္လုိက္သည္၊ သည္စကားတခြန္းကုိပင္ ေနာ္ေ၀ႏုိင္ငံသားေတြက
လည္း အထူးေက်နပ္သည္၊ ရဖ္တုိေဟာက္စကေတာ့ မလာေရာက္ႏုိင္ေသးသည့္
သူတုိ႔၏ဆုရွင္အတြက္ ရုံးခန္းတခန္းဖြင့္ကာ ႀကိဳဆုိေနေလၿပီ၊
ရုံးခန္းအတက္ သစ္သားေလွကားထစ္ေတြေပၚမွာ ပိန္းတန္းဖိနပ္ပါးကေလး
တဖ်ပ္ဖ်ပ္ျဖင့္ေဒၚေအာင္ဆန္းစု ၾကည္ ရယ္ရယ္ေမာေမာတက္လာခ်ိန္မွာ
ေတာ့ ေတာင္ ၇ လုံး၀န္းရံကာ အတၱလန္တိတ္အေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခေပၚ
ေမးတင္ထားသည့္ဘာဂမ္ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ႏွင္းပြင့္စပ္စပ္ေပၚ ေနေရာင္၀င္းပ
ေနလိမ့္မည္ဟု က်ေနာ္ယုံၾကည္မိသည္၊ ထုိအခ်ိန္ ေတာင္ကုန္းထိပ္က
အိမ္ကေလးမွာ စႏၵရားသံေၾကာင့္ ႏြဲ႕ႏြဲ႕ကေလးလွဳပ္ခါလ်က္၊
တီးသူေ၀းခဲ့တဲ့ကာလတေလ်ာက္
သိမ္းဆည္းထားခဲ့ရသည့္ ေတးသြားေတြနဲ႔ေလ၊

ျမန္မာတက်ပ္ ကရင္တက်ပ္

မေန႔က ၾသဂုတ္ ၁၂ ရက္ေန႔ဟာ ကရင္အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ ေစာဘဦးႀကီး
က်ဆုံးခဲ့ရတဲ့ ၅၇ ႀကိမ္ေျမာက္ ကရင္အာဇာနည္ေန႔ပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ ဘာဂမ္ၿမိဳ႕
ကေလးရဲ႕ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရုံးခန္းရွိရာ ရပ္ဖတုိ လူ႔အခြင့္ အေရးအဖြဲ႕ရဲ႕
ခန္းမေဆာင္ေလးမွာ ထုိင္းျမန္မာနယ္စပ္ကေန ေျပာင္းေရြ႕အေျခခ်လာတဲ့
ကရင္အမ်ဳိးသား ေတြ စုစည္းၿပီး အခမ္းအနားေလးတခု က်င္းပခဲ့ၾကပါတယ္။
စကားေတြေျပာၾက၊ ေအာင္းေမ့ဖြယ္သီခ်င္းေတြ ဆုိၾကနဲ႔ေပါ့။ အုန္းႏုိ႔ေခါက္ဆြဲနဲ႔
ဧည့္ခံတာမုိ႔ က်ေနာ့္အႀကိဳက္ပါပဲ။ မိသားတစု ကေလးသုံးေလးေယာက္ပါတာမုိ႔
မ်ဳိးဆက္သစ္ အင္အားကလည္း အေတာ္ေတာင့္ပါတယ္။ ကရင္လူငယ္တဦးက
သဘာပတိအျဖစ္ စကားေျပာ ရာမွာ ကရင္အမ်ဳိးသားေရးကုိ ဂႏၷီႀကီးတုိ႔၊
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ရဲ႕ လမ္းစဥ္အတုိင္း အၾကမ္းမဖက္ ႏွလုံးရည္နည္းနဲ႔
တုိက္ပြဲ၀င္ရင္ ေအာင္ျမင္ႏုိင္မယ္လုိ႔ သူယုံၾကည္ေၾကာင္း ေျပာသြားတာကုိ
ထူးထူးျခားျခား သတိ ထားမိခဲ့ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ နက္ေပၚမွာလုိက္ရွာရင္း သမာရုိးက်မဟုတ္တဲ့ အေတြးအျမင္မ်ား
unconventional thoughts and commentaries ဆုိတဲ့ အဂၤလိပ္လုိေရးထားတဲ့
ကရင္ေရးရာ ဘေလာ့တခုေတြ႕တာနဲ႔ လင့္တင္ေပးထားလုိက္ပါတယ္။
စိတ္၀င္စားစရာ ဖတ္စရာ မွတ္စရာ ဘေလာ့တခုပါ။


ကရင္ျပည္ခ်က္ခ်င္းေပး
ျမန္မာတက်ပ္ ကရင္တက်ပ္
အခ်င္းခ်င္း ရန္မျဖစ္ခ်င္ဘူး
ျပည္တြင္းစစ္မခင္းခ်င္ဘူး ဆုိတဲ့ ေစာဘဦးႀကီး
ဦးေဆာင္ခဲ့တဲ့ ကရင္အမ်ဳိးသားေတြရဲ႕ ကနဦး
ေတာင္းဆုိသံဟာ အခုအခ်ိန္ထိ ပဲ့တင္ထပ္
ေနတုန္းပါပဲ။
တရားမွ်တမွဳက ငါတုိ႔ကရင္အမ်ဳိးသားေတြကုိ
ေစာင္မလိမ့္မယ္လုိ႔ ေစာဘဦးႀကီးက
ေျပာသြားဘူးခဲ့ပါတယ္။

( နယ္စပ္က အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပြဲတခုမွာ ကရင္တက်ပ္ ျမန္မာတက်ပ္၊
ရွမ္းတက်ပ္ ျမန္မာတက်ပ္ ဆုိတဲ့ ျပည္ေထာင္စုအတြင္း တန္းတူေရးဆုိတဲ့
အေၾကာင္းေျပာၾကေတာ့ ရခုိင္အမ်ဳိးသားႀကီးတဦးက..
ဒါကေတာ့ ျမန္မာေတြ လူလည္က်တာပဲ။ အေသအခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ပါ။
ျမန္မာက ကရင္နဲ႔မွာ တက်ပ္၊ ရွမ္းနဲ႔မွာ တက်ပ္၊ တျခားတုိင္းရင္းသားေတြနဲ႔မွာ
တက်ပ္စီ ဆုိေတာ့ တုိင္းရင္းသားေတြက တေယာက္တက်ပ္ပဲရၿပီး
ျမန္မာက ၇ က်ပ္ေလာက္ရသြားတာေပါ့ ဟု ထေျပာသျဖင့္ ငုိရမလုိ
ရယ္ရမလုိ ျဖစ္ခဲ့ရတာကုိ ျပန္သတိရမိပါေသးတယ္။ )

တခါက ဘူတာရုံကလေးတခုမှာ မီးရထားကြီးကိုစောင့်မျှော်ခဲ့စဉ်

မိုးရွာမလား

နေပူမလား

မသိနိုင်တဲ့မနက်။

မျှော်လင့်ခြင်းရယ်

စိုးရွံ့မှုတွေရယ်

အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့မနက်။

ဘက်စကားအိုကြီးတွေတောင်

အသံမထွက်အောင်ထိန်းမောင်းနေတဲ့မနက်။

ကျောင်းတက်ပြီး

စာမသင်ဖြစ်တဲ့မနက်။

ရုံးတက်ပြီး

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မထိုင်ဖြစ်တဲ့မနက်။

ဈေးသွားပြီး

ဟင်းမချက်ဖြစ်သေးတဲ့မနက်။

အိမ်ကြိုအိမ်ကြားထဲအစာရှာထွက်တဲ့

ရပ်ကွက်ထဲကခွေးတွေတောင်

တကောင်နဲ့တကောင်တွေ့ရင် မဟောင်မိတဲ့မနက်။

တာဝန်လက်ပတ်တွေ

တုတ်တွေ ဒိုင်းတွေ သံဆူးကြိုးတွေ

လော်စပီကာတင်ထားတဲ့စစ်ကားတွေ

ကိုယ့်အိမ်ထဲကိုယ်နေကြပါတဲ့

လမ်းပေါ်ထွက်ရုံနဲ့

နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုဖြစ်သွားနိုင်တဲ့မနက်။

နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်လုံးလုံး

ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားခဲ့ရတဲ့မနက်။

တမိနစ်ချင်း

သံပတ်တင်းတင်းလာတဲ့မနက်။

သမိုင်းလှည်းဘီးကို

ဘယ်သူကတွန်းပြီး

ဘယ်သူကရပ်တန့်နိုင်ပါသလဲ

အဲဒီ့မနက်က

လှည်းလမ်းကြောင်းမှာ

ဖုန်းတထောင်းထောင်းထခဲ့တယ်၊

နှင်းခါးမိုး

၂၀၀၅

အမေ့ကိုမလိမ်ကြပါနဲ့

ညီမလေး ခဏနေပြန်လာမှာပါတခါက မဆလခေတ် အစိုးရထုတ် မြဝတီ၊ ငွေတာရီစသည့် မဂ္ဂဇင်းများတွင် နေ့ကြီးရက်ကြီးတွေနီးလာလျင် အထိမ်းအမှတ်ကဗျာတွေ ရေးကြသည်။

အလုပ်သမားနေ့နီးလာလျင် အလုပ်သမားကဗျာ၊ လယ်သမားနေ့နီးလာလျင်

လယ်သမားကဗျာ၊ တော်လှန်ရေးနေ့နီးလာလျင် တော်လှန်ရေးကဗျာ စသဖြင့်။

ကြာတော့ လူတွေက သည်ကဗျာတွေကို ညည်းငွေ့လာကာ ကျော်ဖတ်ကြသည်။

ကျနော်တို့ကဗျာရေးစက ထိုကဗျာရေးသူများကို အထင်မကြီး။ ပုံစံကျများဟု

ဝေဖန်ပြစ်တင်ခဲ့သည်။

အခုတော့ ကိုယ်အပြောခံရမည့် အလှည့်ထင်သည်။

ဒီမိုကရေစီရေး အထိမ်းအမှတ်ကဗျာတွေ တော်တော်ရေးဖြစ်ခဲ့သည်။ တခုတော့

ပြောရဲတာရှိသည်။ မိမိတိုးတိုက်မိခဲ့သည့် သမိုင်းရက်စွဲများကို ရင်ဖြင့် ခံစားရေးဖွဲ့

ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းပင်။

ကျနော်တို့ လူ့ဖြစ်ရသည့်တိုင်းပြည်၏ ၁၃၅၀ ပြည့်သည် ရွှေဘောင်ကွပ်ဖို့

မလိုအပ်လောက်အောင် ခမ်းနားပြည့်စုံပြီးသား လူထုပန်းချီကားတချပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခု ကျနော်၏ ပါဝင်ဖွဲနွဲ့မှုသည် ခဲခြစ်ရာတကြောင်းမျှသာ။

"ညီမလေးခဏနေပြန်လာမှာပါ"

အိမ်ရှေ့မှာ

လူအုပ်ကြီးက

လမ်းအတိုင်း စီးဆင်းနေတယ်။

တူညီဝတ်စုံ

ကြွေးကြော်သံစာရွက်

အလံကိုင်တပ်ဖွဲ့

ညွှန်ကြားကြီးကြပ်သူ

ဘာတခုမှမပါ

တချို့ဆို

ဖိနပ်တောင်မပါ။

အရေးပေါ်လက်လုပ်ဆိုင်းဘုတ်လေးတွေတောင်မှ

ဟုတ်တိပတ်တိမပါ။

ပထမတော့

တိုင်သံဖေါက်သံတွေကလည်း

တယောက်တပေါက်နဲ့

လက်မောင်းတမြှောက်မြှောက်

ခြေဖျားတထောက်ထောက်နဲ့

အော်သွားလျောက်သွားကြ။

ကျောင်းစိမ်းနဲ့ကလေးတယောက်ကိုတော့

ဗိုလ်ချုပ်ဓါတ်ပုံဘောင်လေးကိုင်ပြီး

ရှေ့ဆုံးမှာတွေ့လိုက်ရဲ့၊

အမေခဏတဲ့

ညီမလေးအိမ်ပေါ်ကပြေးဆင်းသွားတယ်

တားချိန်တောင်မရလိုက်ဘူး၊

ဟဲ့အကောင်

အိမ်မှာနေ

အမေကသားအတွက်ပူတယ်

ယောကျာ်းလေး ထိန်းရခက်ပါ့တဲ့၊

ဟိုကောင်မကတော့

မိန်းကလေးမို့စပ်စပ်စုစု

ခဏနေပြန်လာမှာပေါ့တဲ့၊

လူအုပ်ကြီးတွေကလည်း

တသုတ်ပြီးတသုတ်

ပင်လယ်ကမ်းလှိုင်းပုတ်သလို။

ကတ္တရာလမ်းမတောင်

ခါးဆန့်ခွင့်မရတော့၊

အသံတွေကလည်း

ဝေးသွားလိုက် နီးလာလိုက်

ရပ်သွားတယ်မရှိဘူး၊

ညနေသာစောင်းရော

နေ့ခင်းဘက်တမှေးတောင်

အမေခေါင်းမချလိုက်ရဘူး။

လူအုပ်ကြီးထွက်ထွက်ငေးပြီး

အင်း ကုန်ဈေးနှုန်းကလည်းကြီးပေတာကိုးလို့

သူဘာသာတိုးတိုးပြောနေပြန်တယ်၊

မှတ်မိသလောက်ပြန်တွေးတာပါ

အဲဒီနေ့ကတည်းက

ညီမလေးပြန်မလာတော့ဘူး၊

အိမ်ရှေ့မှာ

လူအုပ်ကြီးက

လမ်းအတိုင်းစီးဆင်းခဲ့တဲ့နေ့ကပေါ့၊ ၊

နှင်းခါးမိုး

(၂၀၀၄)

နာကျင်မှုတိုင်းမှာ ပန်းတခင်းရှိတယ်

(ကဗျာခံစားမှု)

တိုက်ဆိုင်တိုင်း ကျနော်ဖတ်ခဲ့ဘူးသော တရုတ်ဝတ္တုတိုလေးတပုဒ်ကို

သွားသွားသတိရသည်။ ဥက္ကဌမော်လက်ထက်က တရုတ်ပြည်မှာ

ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေးဖြစ်သည်။ ထိုတော်လှန်ရေးကာလအတွင်း

ပညာတတ်တော်တော်များများအပါအဝင် တရုတ်ပြည်သူတွေ၏ဘဝ

ဗရုတ်ဗရက် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ နောက်တော့ ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး

ကျဆုံးသွားသည်။ ထိုအခါကျမှ အခြေအနေတွေက ပြန်တည်ငြိမ်သွားသည်။

သို့သော် တရုတ်ပြည်သူများသည် ထိုကာလများကို ဘယ်တော့မှမမေ့။

ထိုကာလများသည် သူတို့ဘဝအတွက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသောကာလများအဖြစ်

သတ်မှတ်ကြသည်။

ထိုဝတ္တုတိုလေးထဲမှ ဇာတ်ကောင်များသည် သူတို့အသက်ကိုပြောသောအခါတိုင်း

၈ နှစ်လျော့၍ ပြောတတ်ကြသည်။ ထို ၈ နှစ်သည် ယဉ်ကျေးမှုတော်လှန်ရေး

ကာလဖြစ်သည်။ သူတို့ဘဝထဲတွင် ထို ၈ နှစ်ကို ထည့်မတွက်ကြ။

၈၈ ခုနှစ်က ကျနော့်အသက် ၂၅ နှစ်မပြည့်တတ်သေး။ ကျနော်က ၆၃ ခုဖွား

ဖြစ်သည်။ ကျနော့်ထက်တနှစ်စော၍ ၆၂ ခုနှစ်တွင် လူဖြစ်သော ကျနော့်

သူငယ်ချင်းတယောက်ကတော့ ကိုယ်တို့က ဒီမိုကရေစီနဲ့လူ့အခွင့်အရေးကို

ချက်ကြိုးနဲ့အတူအဖြတ်ခံခဲ့ရတဲ့ကောင်တွေ ဟု ပြောလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ပင်

၈၈ ခုနှစ်ကကျနော်တို့တွေ လမ်းမတွေပေါ် ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အခုတော့ ဆယ်စုနှစ် ၂ စုနီးပါး ကြာညောင်းခဲ့ပြီ။ ကျနော်တို့အသက်တွေလည်း

အနှစ် ၂၀ ခန့် ပိုကြီးခဲ့ပြီ။

သို့ပေမယ့် အားလုံးက မနေ့တနေ့ကလိုပင်။ တခြားသူတွေအတွက်တော့မသိ။

ကျနော်တို့အတွက်မူ အရေးအခင်းသည် မပြီးသေး။ ဒီမိုကရေစီမရမချင်း ကျနော်

တို့သည် လမ်းမတွေပေါ်က ၂၅ နှစ်သားလေးတွေသာ ဖြစ်နေပေအုန်းမည်။

ထိုခံစားချက်ဖြင့်ရေးဖြစ်သော ကဗျာတပုဒ်ကို ၂၀၀၂ ခုနှစ်ထုတ် ရှစ်လေးလုံး

လူထုအရေးတော်ပုံ နှစ်ပတ်လည် ကဗျာစာအုပ်တအုပ်မှာ ဖေါ်ပြခဲ့ဘူးသည်။

ယခု ၅ နှစ်ခန့် ကြာသွားသည့်တိုင် ထိုမိုးရေစက်များက တဖွဲဖွဲ ရွာနေတုန်းပဲ

ဖြစ်ပါသည်။

"အဘိဓမ္မာ၏ မိုးရေစက်များ"

၁၊

အတွေးတွေကို

ဆယ့်လေးနှစ်ထဲမှာ ထည့်လိုက်ရမလား။

ဆယ့်လေးနှစ်ကို

အတွေးထဲမှာ ထည့်လိုက်ရမလား၊

၂၊

ဆယ့်လေးနှစ်ချင်းတူပေမယ့်

ခြေလှမ်းချင်းမတူဘူး

ရင်ခုန်သံချင်းမတူဘူး

ရင့်မှည့်ပုံချင်းမတူဘူး

ပေါက်ရောက်ရာချင်းမတူဘူး၊

ပန်းလိုပွင့်ဖို့ကြိုးစားရင်း

ဗုံးလိုပေါက်ကွဲခဲ့တဲ့သူတွေရှိတယ်။

မိုးကြိုးလိုထစ်ချုန်းရင်း

ရေလိုပွက်ခဲ့တဲ့သူတွေရှိတယ်၊

ပြီးတော့

သစ်ရွက်တွေလိုကြွေခဲ့ရတဲ့သူတွေ

ရေလိုစီးဆင်းသွားတဲ့သူတွေ

တိမ်လိုလွင့်မျောသွားတဲ့သူတွေ၊

အိပ်မက်တွေကို

အိပ်မက်ပြန်မက်ခဲ့ရတဲ့သူတွေ၊

၃၊

ဆယ့်လေးနှစ်ကို

ဘဝထဲကထုတ်ပစ်လိုက်ရမလား

ဘဝကို

ဆယ့်လေးနှစ်ထဲကထုတ်ပစ်လိုက်ရမလား၊

မေးခွန်းတွေက

ဥနှောက်ကိုအပိုင်စီးနိုင်ခဲ့ပေမယ့်

နှလုံးသားကိုတော့

ပြိုအောင်ဝင်မတိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး၊

၄၊

ဘဝကိုနှစ်ကာလနဲ့တိုင်းတာလိုသူတို့

သင်တို့နားလည်ပါစ..

နာကျင်မှုတိုင်းမှာ

ပန်းတခင်းရှိတယ်၊

ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ပေးဆပ်မှုဆိုတာ

သူ့ကိုယ်ပိုင်စာမျက်နှာနဲ့သူရှိတယ်။

(နှင်းခါးမိုး)