အမှန်တရားက ဖိနပ်မပါဘူး

စူပါဆန်းဒေး

မိုးရွာချလိုက်တော့

တိုက်ခေါင်မိုးပေါ်ကငှက်တွေ ထပျံကြတယ်

ဒီည မီးကပျက်အုန်းမှာလား

လမ်းထိပ်အမှိုက်ပုံးတွေဘေးမှာ

ကလေးတအုပ်ရယ် ခွေးတအုပ်ရယ်

မြောင်းထဲကရေကတော့ သူ့တရားနဲ့သူ

တက္ကဆီတစီးက မှောင်ရိပ်ထဲမှာရပ်နေတယ်၊

လွတ်လပ်တဲ့လူဆိုတာမရှိဘူး

ချက်ကြိုးကိုဖြတ်ပြီးတာနဲ့

ခြေထောက်မှာလေဘယ်ကချည်ပြီးသားပဲ

ပင်စင်ရပြီးနောက်တနေ့မှာ

နှိုးစက်ဟာမြည်နေသလိုမျိုး

ခွက်ထဲကရေက ခွက်ကိုခွဲဖို့ခက်ခဲ့တယ်

တယောက်က ဈေးလမ်းလေးထဲ ချိုးဝင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ

တယောက်က ကျောပိုးအိတ်ကကြိုးကို တင်းလိုက်တယ်၊

ဒီကားကနောက်ဆုံးကားပဲ

အခုလိုအခြေအနေမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငွေတရာပိုမပေးနိုင်ဘူး

ဘဝဆိုတာ ဘာဆန်းလို့လဲကွာ

အားလုံးရှေ့ပေါက်ကတက်ပြီး နောက်ပေါက်ကဆင်းကြရတာပါပဲ

အိမ်ပြန်ခရီး ဘက်စ်ကားကြီးပျော်ပျော်စီး။ ။

နှင်းခါးမိုး

၁၇၊ စက်တင်ဘာ၊ ၂၀၁၇

ပင်လယ်မှာနစ်မြုပ်သွားတဲ့လရောင်

လဟာ အုန်းမှုတ်ခွက်ပက်လက်

လမ်းဘေးဈေးသည်မရဲ့ ကြွေသားကွာနေတဲ့လင်ပန်းလေးထဲက ဖရဲသီးစိတ်အဝါ ခပ်ချောင်ကျကျလက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတဆိုင်ရဲ့ စားပွဲပုလေးပေါ်က ရက်လွန်ဘဲသားမုန့်

ငါးမျှားတံကိုင်းကိုကိုင်ပြီး ချစ်သူလှော်ခတ်ခဲ့တဲ့ လခြမ်းလှေလေး

ပင်လယ်ဝမှာ လှိုင်းတို့ခိုးရာပါသွားရှာ။

အဲဒီ အလင်းပြန်နေတဲ့ ကျောက်သားမှန်ချပ်ကြီးထဲမှာ

ကလေးတွေရဲ့ ငိုသံရယ်သံစစ်စစ်တွေ၊

ချစ်သူတွေရဲ့ အိပ်မက်နဲ့အလွမ်းတွေ၊

ကျဆုံးသွားသူတွေရဲ့ သူရဲကောင်းဥယာဉ်တွေနဲ့

မဆုတ်မနစ်အားထုတ်သူတွေရဲ့ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းများ။

လရောင်မှာ တုန်ယင်လှိုက်မောဖို့

အရိုင်းဆန်တဲ့ညတည လိုအပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်

အာရုံအားလုံးကို အပြားလိုက်တင်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ပိတ်ကားပေါ်မှာ

အစွယ်ပြူးပြူးနဲ့ လည်ကိုမိုးပေါ်ဆန့်တန်းလိုက်တဲ့ မြေခွေးတကောင်ရဲ့ဦးခေါင်း

အားလုံးကိုခြောက်ခြားစေခဲ့တဲ့ လရောင်ရဲ့အူသံ

အပေါက်ဖေါက်ထားတဲ့ဂျပ်ထူပုံးတွေကို ထောင်လိုက်ထောင်ထားတဲ့

ရပ်ကွက်ငယ်တခုက အခန်းကျဉ်းလေးတခု

အဲဒီတဝက်မပြည့်တဲ့လကို ကြိုးရှည်ရှည်တပ်ပြီး

ပြတင်းပေါက်မှာ ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ပါ။

အိပ်ပျော်တဲ့အခါ အိပ်မက်ထဲမှာ မြေခွေးတွေအူမယ်

အိပ်မပျော်တဲ့အခါ လရောင်ဆွဲလဲလေးဟာ

တမြည့်မြည့်နာကျင်မှုမှာ တချွင်ချွင်မြည်နေမယ်။

နှင်းခါးမိုး

p.234 ဆိပ်ကမ်းသာကဗျာစုစည်းမှု ၂၀၁၇

ကော်ဖီ

ပူနွေးတယ်

မွှေးပျံ့တယ်

ရင်ကိုခုန်စေတယ်။

မနက်စောစောကို

မင်္ဂလာပါလို့မပြောမီ

ညကမှပွင့်တဲ့သစ်ခွအိုးကလေးကို

ငေးရင်း

တစိမ့်စိမ့်သောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်

ကြိမ်စားပွဲကလေးအပေါ် နေရောင်နဲ့အတူ။

နောက်တခွက်မလိုဘူး

နောက်တဘဝပဲလိုတယ်။   ။

တလမ်းလုံးပိတောက်

ငါ့အပြန်လမ်းကို

အဲဒီလိုရွှေရောင်ဝင်းနေစေရော့လို့

ငါမတောင့်တခဲ့ပါဘူး-

ငါဟာတိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ

မှန်လုံကားလေးတစီးပေါ်မှာလိုက်ပါလာခဲ့တယ်။

တောင်တွေကိုကျော်ဖြတ်ပြီးသွားခဲ့တယ်

လေယာဉ်ပျံကြီးစီးလို့ပြန်လာတယ်

အဲဒီလိုတိုးတိုးရေရွတ်ရင်း တယောက်တည်းပြုံးမိတယ်။

ဘာမှလည်းပါမလာဘူး

ဘာမှလည်းပြန်ယူမသွားချင်ဘူး

ဒီမြေပေါ် ခြေဖဝါးနှစ်ဘက်ပြည့်ပြည့်၀၀ချလိုက်ရရင်ပဲ ကျေနပ်ပြီ။

ကိုယ့်အရိုးတောင်ကိုယ်မကောက်နိုင်တဲ့ဘဝမျိုးနဲ့

အကြိမ်ကြိမ်လည်းကျဆုံးခဲ့ဘူးပြီ

ကိုယ်သိမ်းမိတဲ့တောင်ကုန်းပေါ်မှာ

ကိုယ့်အလံကိုယ်လည်း အမြင့်ဆုံးလွှင့်တင်ဘူးပြီ

စာအုပ်စင်ကြားကပြုတ်ကျလာတဲ့ပိုးဟပ်တကောင်လိုတော့

ငါ့ကိုလွယ်လွယ်နင်းခြေပစ်လိုက်မယ် စိတ်မကူးကြပါနဲ့။

မနက်စောစော တောင်ကုန်းကလေးအတိုင်းငါဆင်းလာတော့

အရင်လိုကျီးကန်းအော်သံတွေကိုကြားပြီး စိတ်မပျက်မိဘူး

လူကို မိတ်ဆွေလား ရန်သူလားမကွဲပြားတဲ့အကြည့်မျိုးနဲ့

ယောင်ပေပေပြေးပြေးထွက်လာတဲ့ ခွေးလေခွေးလွင့်တွေကြောင့်လည်း

စိတ်အနှောက်အယှက်မဖြစ်မိဘူး

သင်းသင်းပျံ့ပျံ့ရှုခင်းလေးထဲ

တလမ်းလုံးပိတောက်။

ဒီလမ်းကလေးအတိုင်းလာပြီး

ဒီလမ်းကလေးကပဲပြန်မယ်

သင်းပျံ့နေတဲ့သစ်ရိပ်စိမ်းစိမ်းတွေအောက်မှာ

ကျိုးပဲ့နေတဲ့ပလက်ဖောင်းကလေးအတိုင်း

အရေပြားပေါ်နေရောင်တွေမတောက်လောင်ခင်

မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်ရဲ့အဖီကလေးကနေ

လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရဲ့ ပလက်စတစ်ခုံအကွဲတလုံးပေါ်

ကျောက်ချမိတဲ့အထိ

တလမ်းလုံးပိတောက်။

နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ဆိုတာ

ပိတောက်ပင်တပင်ကြီးပြင်းဖို့လုံလောက်ပါတယ်

နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ဆိုတာ

ချစ်ခဲ့ဘူးသူတွေကိုမေ့ဖို့လုံလောက်ပါတယ်

နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ဆိုတာ

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင်လိုလိုမြောက်လိုလိုထင်ပြီး

လူတယောက်ကိုရူးနှမ်းနှမ်းဖြစ်သွားစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်

နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ဆိုတာ

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လုံးဝပျောက်ဆုံးသွားစေဖို့ ဒါမှမဟုတ်

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အသစ်ပြန်ရှာတွေ့စေဖို့လည်း

လုံလောက်တာပဲမဟုတ်လား။

ပထမဆုံးရွာချတဲ့မိုးထဲ

အခန်းပေါ်ကပြေးဆင်းပြီးချိုးပစ်ချင်လိုက်တာ

တကယ်ကျ ပြတင်းပေါက်ကကိုယ်တပိုင်းထွက်ပြီး

ဆံပင်တွေကိုပဲ မိုးပေါက်တွေထဲထိုးခံလိုက်မိတယ်

ဒါပေမယ့် ငါ့အသက်က နှစ်ဆယ်ပြန်ငယ်မသွားနိုင်တော့ဘူး။

ဘုရားဝကခိုစာရောင်းတဲ့ကလေးမလေးတောင်

ဒီမနက်ရွှေရောင်ဝင်းလို့

ဂမူးရှုးထိုးမောင်းနေတဲ့ဘက်စကားတွေမှာလည်း

ဒီမနက်ရွှေရောင်တွေပြိုးပြက်လို့

အခန်းပေါ်ပြန်ရောက်တဲ့အထိ

ဘုရားစာလည်းမရွတ်မိဘူး

သီချင်းလည်းမဆိုဖြစ်ဘူး

ဒီမနက်စိတ်ထဲမှာရွှေရောင်တွေသင်းပျံ့နေတယ်

တနေ့လုံးလည်းပိတောက်

တလမ်းလုံးလည်းပိတောက်။

တံတားအလည်တည့်တည့်မှာရပ်ပြီး

နောက်ကိုပြိုင်တူငေးကြည့်ခဲ့ကြတယ်

ငါရယ် ငါ့သူငယ်ချင်းရယ်၊

ဒီလမ်းကိုငါတို့သေသေချာချာရွေးချယ်ခဲ့ကြတာ

အဝင်ရှိရင် အထွက်ရှိမယ်

အသွားရှိရင် အပြန်ရှိမယ်

အဲဒီကတည်းကယုံခဲ့တယ်

ငါတို့ရဲ့ခြေလှမ်းတိုင်း တလမ်းလုံးပိတောက်။    ။