Tuesday, July 31, 2007

မ်က္မွန္စိမ္းတလက္၊ ဂ်င္းဂ်ာကင္တထည္ႏွင့္ ဥေရာပေကာ္ဖီတခြက္


(စာတမ္းငယ္)

ေသြ႔ေျခာက္ေျခာက္ ႐ုိးတံကုိင္းဖ်ားတုိ႔၏ စိမ္းႏုပုရစ္ဖူးေသးေလးမ်ားျပဴလွစ္
ေနသည္ကပင္ ေႏြဦး၏နိဒါန္းဟု ဆုိႏုိင္သည္။ အန္က်လာေသာ ေနေရာင္၏
အေႏြးဓာတ္ကုိ ခုိလႈံရန္ အျပင္ေလာကသုိ႔ ထြက္လာသူမ်ားမွာ ေဆာင္းႂကြင္း
ေလျပန္၏ အေအးဓါတ္ေၾကာင့္ ရင္ဘတ္ၾကယ္သီးမ်ားကုိဆြဲေစ့လုိက္ၾကရသည္။
ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးမ်ားက အျပင္ထုတ္ကာစားပြဲခင္းထားၾကသည္။ မိန္းမပ်ဳိေလး
မ်ားမွာ စကပ္တုိေလးမ်ား၀တ္လာခဲ့ၾကေသာ္လည္း ေအာက္က အသားကပ္
ေျခအိတ္႐ွည္ႀကီးမ်ားစြပ္လာသည္ကုိေတြ႔ရသည္။ ေႏြရင္ခြင္ကုိ အတင့္ရဲရဲ
မတုိး၀င္၀ံ့ၾက ႐ွာေသး။ သူတုိ႔လည္း ပုရစ္ဖူးေလးမ်ားလုိပင္။ သူတုိ႔အလွကုိ
အားရပါးရဖြင့္လွစ္ျပဖုိ႔ စိတ္ေစာေနၾကပုံရသည္။
ကုန္တုိက္ႀကီးမ်ား၏ အျပင္မွန္ခန္းထဲမွာေတာ့ အ႐ုပ္လွလွကေလးမ်ားက
ေႏြဦး၀တ္စုံသစ္မ်ားျဖင့္ ပ်ံ၀ဲေနၾကသည္။ ၿမိဳ႕လယ္ရင္ျပင္မွာေတာ့ လူတုိ႔
စည္ကားလ်က္။ ၾမိဳ႕ကုိ ပတ္၀ုိင္းအုပ္မုိးထားသည့္ ေတာင္မ်ားေပၚ လွမ္းၾကည့္
လုိက္လွ်င္မူ ႏွင္းျဖဴျဖဴမ်ား ေပ်ာ္က်လြင့္ေပ်ာက္ၿပီးစ ေတာအုပ္ ေျခာက္ ေျခာက္
မိႈင္းမိႈင္းတို႔ကုိ ေတြ႔ရသည္။
ေတာင္ထိပ္ရွိ ႐ႈခင္းသာ စခန္းေလးေပၚမွာေတာ့ လူအုပ္ရိပ္ရိပ္ျဖင့္ တုိးလႈပ္ေန
သည္။ ခပ္မတ္မတ္ ေတာင္တက္သံလမ္းကေလးအတုိင္း လွ်ပ္စစ္ရထားေလးက
တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ တက္လုိက္ဆင္းလုိက္လုပ္ကာ လူေတြကုိ ႀကိဳပုိ႔ေနသည္။ ေတာင္လည္
ေလာက္အထိ ခါးပန္းမ်ားေပၚ ေမးတင္ေဆာက္ထားသည့္ အိမ္ျဖဴျဖဴေလးမ်ားက
ေနေရာင္ထုိးဟပ္ကာ ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္ထဲက ေဆးစက္ထင္းထင္းကေလးေတြလုိ
လွပ၀င္းလက္လုိ႔ ေနျပန္သည္။
ေတာင္ရိပ္ထုိးက် ထင္ဟပ္ေနသည့္ ၿမိဳ႕လယ္ေရကန္ေဘးရွိ ျမက္ခင္းစိမ္းမ်ား
ေပၚမွာေတာ့ ေျမႀကီးေအာက္မွ ေရာင္စံုပန္းဖူးကေလးမ်ား တုိးထြက္ေနသည္မွာ
ပုတီးေစ့ကေလးမ်ား ပက္ႀကဲထားသည့္ႏွယ္။ မိန္းမတေယာက္က ခုံတန္းလ်ားေပၚ
ထုိင္၍ ေနစာလံႈရင္း စာဖတ္ေနသည္။ အတြဲတတြဲက ကေလး လက္တြန္းလွည္း
ကေလးကုိ တြန္းရင္း ေျဖးေျဖးေလ်ာက္ကာ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ႔ေနၾကသည္။
မီးတုိင္ျမင့္ျမင့္ႀကီးမ်ား တန္းစီစုိက္ထူထားသည့္ ကန္ဦးယင္ျပင္မွာေတာ့ ညေနခင္း
ဂီတစင္ျမင့္တခု ျပင္ဆင္ေနတာ ေတြ႔ရသည္၊
ေနေရာင္က်သည္ႏွင့္ လွ်ပ္စစ္ဂီတာႀကိဳးညိႇသံတုိ႔ တုန္ခါထြက္လာၾကေတာ့မည္။
ေႏြဦးသည္ လွပေသာမိန္းမပ်ဳိ တဦးဟု ဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္သည္ သူမ၏ ဆံႏြယ္စ
တုိ႔ကုိ ယုယုယယ၊ ဖြဖြညင္ညင္ ထုိးဆြနမ္း႐ိႈက္လိုက္မိ၏။

၁၉၈၅ ခုႏွစ္ေက်ာ္ ၀န္းက်င္ကထင္သည္။ က်ေနာ္ ေလးစားခ်စ္ခင္ရသူတစု၏
အားထုတ္မႈျဖင့္ ကဗ်ာမဂၢဇင္းတေစာင္ ထြက္ခဲ့သည္။ နံမည္က ေႏြဦး။
ဆရာဒဂုန္တာရာထံ တာရာမဂၢဇင္းနံမည္ အေမြေတာင္းခံခဲ့ေသာ္လည္း ဆရာက
တာရာကုိ တာရာအတုိင္းပင္ သမုိင္းထဲမွာ ထားခဲ့ခ်င္ သည္ဟု ဆုိသည္။
သုိ႔ေပမယ့္တာရာမဂၢဇင္းအမွတ္ (၁) ၏ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္ ေခါင္းႀကီးပုိင္းမွ
ေႏြဦးဆုိသည့္နံမည္ကုိမူ သုံးခြင့္ေပးလုိက္ သည္ဟု ၾကားဖူးခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္က
က်ေနာ္၏အျပင္းပ်ဆုံးဆႏၵမွာ ေႏြဦးတြင္ ကဗ်ာပါလုိျခင္း။ သုိ႔ေသာ္ အမွတ္ (၂) ထြက္မလာေတာ့သျဖင့္ က်ေနာ့္ဆႏၵ မျပည့္၀ခဲ့။ သုိ႔ေပမယ့္ေႏြဦးကုိေတာ့
စကားလုံးတလုံးအျဖစ္ ခ်စ္ခဲ့မိသည္။
ၾကည္လင္ေသာ၊ လန္းဆန္းေသာ၊ လြတ္လပ္ေသာ၊ အလွတရားျဖင့္ျပည့္၀ေသာ၊
ညစ္ႏြမ္းအုံ႔မိႈင္း မြန္းနစ္ခဲ့ရသမွ်ထဲမွ ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တ တမ္းမက္ေမာခဲ့ရသည့္
ေႏြဦး။

တကယ္ေတာ့ ေႏြဦးက ေခတ္ဆန္သည္။ ျမန္မာလုိေတာ့ ေႏြေပါက္ၿပီဟုပဲေျပာၾက
သည္။ ေႏြေပၚၿပီဟုလည္း ေရးၾကသည္။ ခါေႏြဆန္းခ်ိန္ ဟုလည္းစာထဲဖြဲ႔ၾကသည္။
ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္း ဥတုသုံးလီေအာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႕ ႀကီးျပင္းခဲ့ၾကရသည္။
ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာမုိ႔ မုိးက ေကာင္းသည္။ တခါတရံ က်ေနာ္တုိ႔ ရန္ကုန္
ဆင္ေျခဖုံး ရပ္ကြက္ကေလးမွာ ေရခါး၀က္ေလာက္ျမဳပ္ေနတတ္သည္။ ေႏြဆုိလွ်င္
အက်ီခၽြတ္ကာအိမ္ေအာက္ထဲ ဆင္းေနၾကရသည္။
ဖုံက အလုံးလုိက္ လမ္းေပၚကေန အိမ္ထဲ၀င္လာသည္။ ေမွာင္စပ်ဳိးသည္ႏွင့္ ျခင္ထု
ၾကီးက ျပည့္လာသည္။ ေဆာင္းဆုိလွ်င္ သစ္႐ြက္ေျခာက္ေတြ အမိႈက္ေတြစုကာ
မီးပုံ႐ႈိ႕လႈံရသည္၊ ႏွာေစးကာ မ်က္လုံးေတြနီရဲ၊ အသံမထြက္၊ အိပ္ယာထဲ အဖ်ား
ေသြးတ၀က္ျဖင့္ အိပ္မက္ဆုိးမွ လန္႔လန္႔ႏုိးရသည္။
ရာသီသုံးခုစလုံးက သူ႔နည္း သူ႔ဟန္ျဖင့္ ႏွိပ္စက္ၾကသည္ခ်ည္း။ ထုိစဥ္က
အေကာင္းကုိေဖြ၍ အလွကုိရွာ မခ်စ္တတ္ဟု သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က
ေ၀ဖန္သည္ကုိ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္မိ၍ ကဗ်ာတုိေလးတပုဒ္ေရးခဲ့ဖူးတာ သတိရသည္။

ေႏြဆုိရင္လည္း၊ ပူတယ္လုိ႔ေျပာ
မုိးဆုိရင္လည္း၊ စုိတယ္လုိ႔ေျပာ
ေဆာင္းဆုိရင္လည္း၊ ေအးတယ္လုိ႔ေျပာ
ေႏြနဲ႔မုိးေဆာင္း၊ ရာသီေျပာင္းတုိင္း
မင္းေခါင္းထဲမွာ၊ အျပစ္ရွာတယ္
ဒါတရားသလားသူငယ္ခ်င္း ... ဟု။
ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က “မ်က္မွန္စိမ္းကေလး ခၽြတ္လုိက္ပါ” ျဖစ္သည္။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေ၀ဖန္ေရးလုပ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိအခ်ိန္ကစ၍ မ်က္မွန္စိမ္း
ကၽြတ္သြားခဲ့သည္ဟုေတာ့ တိတိက်က်မေျပာႏုိင္။ သုိ႔ေပမယ့္ အစိမ္းက အေရာင္
ေတာ့ႏုသြားသည္။ ေႏြဦးဆုိသည့္ စကားလုံးကေလးအေပၚအခ်စ္စိတ္၀င္ခဲ့သည့္
အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာလည္းေႏြဦးေပါက္ခဲ့ၿပီဟုေျပာရေပမည္။

ဥေရာပေျမေပၚကုိ က်ေနာ္ေရာက္ခ်ိန္က ေဆာင္းကုန္ကာနီးျဖစ္သည္။ ေဆာင္းကုိ
အဖ်ားေလာက္ပဲ မီလုိက္ရသည္။ ေဆာင္းပီပီသသကုိ မႀကံဳလုိက္ရ၍လည္းသူတုိ႔
ေဆာင္းက နာမည္ႀကီးသေလာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူးဟု စိတ္မွာထင္မိေသး
သည္။ သည္ေနာက္မွာေတာ့ ေႏြဦးကုိ ႀကံဳရသည္။ ေနေရာင္လင္းေသာ ေန႔မွာ
တၿမိဳ႕လုံး လူေတြ ထြက္အန္က်လာကာ လမ္းေတြေပၚ၊ ျမက္ခင္းေတြေပၚ
လႈပ္ပြေနတာကုိ ေတြ႔ရေတာ့ သိပ္နားမလည္ႏုိင္ခဲ့။ လူသြားလမ္းေဘး ၾမိဳ႕လယ္
ျမက္ခင္းေပၚမွာ ပင္လယ္ကမ္းနား အပမ္းေျဖသည့္ႏွယ္ ေရကူး၀တ္စုံလုိ
အေပၚတစ ေအာက္တစျဖင့္ ေနပူခံလဲေလ်ာင္းေနၾကတာ ၾကည့္ရင္း ကုိယ္ပါ
ေျခလွမ္းပ်က္ရသည္။ ဘယ့္ႏွယ့္ေနေရာင္ကုိ သည္ေလာက္မက္မက္ေမာေမာ
ျဖစ္ေနရပါလိမ့္ဟုပင္ အာ႐ုံေနာက္ခဲ့မိသည္။ ျမန္မာပီပီ ကုိယ့္မွာက ေနပူလ်င္
ထီးဖြင့္ေဆာင္းခ်င္သည့္စိတ္ကမေပ်ာက္ေသး။
သည္ေလာက္ေတာင္ ေနေရာင္ငတ္ေနၾကလည္း ျမန္မာျပည္ကေနေရာင္ေတြကုိ
ပင္အိတ္စပုိ႔ လုပ္လုိက္ခ်င္ေသးေတာ့ဟု နုိင္ငံျခားေငြ႐ွာခ်င္စိတ္ေတာင္ ျဖစ္လုိက္
ေသးသည္။ အညာသားေက်ာကုန္းဆုိသည့္ စကားလုံးကုိ႐ွင္းျပရင္း ေနအပူ
ေအာက္က ျမန္မာျပည္သူေတြ၏ ဘ၀အား သူတုိ႔ကုိ ေျပာျပခ်င္သည္။
သည္ႏွစ္ေတာ့ သူတုိ႔ေဆာင္းကုိလည္း က်ေနာ္ျဖတ္ခဲ့ရၿပီးၿပီ။ သူတုိ႔၏ ေႏြဦး ေႏြ၊
ေဆာင္းဦး ေဆာင္းဆုိသည့္ ေလးရာသီအေၾကာင္းကုိလည္း သိတန္သေလာက္
သိခဲ့ၿပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ေႏြဦးတေန႔မွာ က်ေနာ္လည္း အိမ္ခန္းက်ဥ္းကေလးထဲမွ
ေန၍ ၿမိဳ႕လယ္လမ္းမေတြေပၚ အန္က်လာခဲ့ရျခင္းပင္။

သည္မွာ ဘာအဆင္မေျပတာမ်ား႐ွိသလဲဟု သူတုိ႔ကေမးတုိင္း က်ေနာ္တုိ႔က
ရာသီဥတုဟု ေျဖတတ္ၾကသည္။ သည္သုိ႔ေျဖတုိင္း သူတုိ႔မ်က္ႏွာ ပ်က္သြား
တတ္ၾကသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း အားနာရေကာင္းမွန္းမသိ။ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ
မွာ အားနာတယ္ဆုိတဲ့ စကားလုံးမရွိဘူးဟု က်ေနာ္တုိ႔က ၾကားဖူးထားသည္
မဟုတ္လား။ ၿပီးေတာ့ လြတ္လပ္စြာထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိတာကုိ သူတုိ႔ကအားေပး
သည္ မဟုတ္လား။
သူတုိ႔က သူတုိ႔ဆီက စကားပုံတခုကုိေျပာျပသည္။ ရာသီဥတု ဆိုိးတယ္ဆုိတာ မ႐ွိ၊
အ၀တ္အစားဆုိးတယ္ ဆုိတာပဲ႐ွိတယ္ဟူ၍။ ေရဗူးနဲ႔ ဖိနပ္မပါ၊ ေႏြခါမွသိ ဆုိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ဆီကစကားႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ပင္။ သုိ႔ေပမယ့္ ခံယူခဲ့ၾကပုံခ်င္းေတာ့
ကြာခဲ့ဟန္ တူသည္။

တကယ္ကလည္း ရာသီဥတုဆုိသည္ လုပ္၍ ျပင္၍ရေသာ အရာမဟုတ္။
ရာသီဥတုထဲ ႐ွင္သန္ေနထုိင္ႏုိင္ေအာင္သာ လူက ႀကိဳးစားၾကရသည္။
အျခားေရသာေျမသာရာ႐ွာေဖြေနထုိင္ၾကရသည္။ ေရသာေျမသာရာကုိ
ေနာက္က်ခဲ့ၾက သူမ်ားမွာေတာ့သူတပါးေ႐ွာင္ၾကဥ္ရာ ေရ႐ုိင္းေျမ႐ုိင္းမွာပင္
အေျခခ်ၾကရသည္။ သည္လုိႏွင့္ ေရ႐ုိင္းေျမ႐ုိင္းေနခဲ့ရသူမ်ားက တည္ေဆာက္
ေရးစိတ္ဓာတ္ အားေကာင္း၍ ေရသာေျမသာရာေနခြင့္ရခဲ့သူမ်ားက
တည္ေဆာက္ေရးစိတ္ဓာတ္ အားနည္းခဲ့ၾကသည္ဟုဆုိရေလမလား။

သူူတုိ႔စကားထဲကလုိပင္ သူတုိ႔သည္ အျပစ္၊ အားနည္းခ်က္တုိ႔ကုိ တျခားမွာမ႐ွာ။
သူတုိ႔ကုိယ္၌မွာပင္ သူတုိ႔ ျပန္႐ွာေဖြခဲ့ၾကသည္။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္ကတပ္ခဲ့သည့္
မ်က္မွန္စိမ္းမ်ဳိးကုိ သူတုိ႔က ေျပာင္းျပန္တပ္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သူတုိ႔သည္
ေႏြဦးကုိ ထုိင္ေစာင့္ခဲ့ၾကသူမ်ားမဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေႏြဦးသည္
သူတုိ႔ထံ ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့ရသည္ဟု ဆုိရေပမည္။
ထုိေန႔၌ က်ေနာ္သည္ တေဆာင္းလုံး သိမ္းဆည္းထား ခဲ့ရသည့္ အျပာေရာင္
ဂ်င္းဂ်ာကင္ေလးကုိ ၀တ္ဆင္ကာ ေကာ္ဖီဆုိင္မ်ားေ႐ွ႕က ျဖတ္
ေလွ်ာက္
လာခဲ့ပါသည္။ လမ္းေဘးေစ်းဆုိင္တဆုိင္ေ႐ွ႕၌ရပ္၍ က်ေနာ္က
ေႏြဦးတအုပ္
ေပးပါဟု ေျပာလုိက္ေသာအခါ အေရာင္းသည္ေကာင္မေလးက
ၿပံဳးလုိ႕
ၾကည့္ေနေလသည္။

ေၾသာ္ ... စိမ္းသစ္ႏုပုရစ္ဖူးကေလး။


2 comments:

ကလိုေစးထူး said...

တေခါက္ဖတ္..၊ ႏွစ္ေခါက္ထပ္ဖတ္၊ ဖတ္ၿပီးထပ္ဖတ္နဲ႔ ဖတ္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ ခ်ီးက်ဴးဖုိ႔ မ၀့ံေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ အကိုေျပာခ်င္တာေတြက အမ်ားၾကီး။ က်ေနာ္ေတြးမိ ရမိတာက နည္းနည္းေလး ေနမွာ။ ၿပီးေတာ့ အကုိေရးတဲ့ သရုပ္ေဖာ္ေရးနည္းကို နည္းနာယူမိတယ္။

tun, wai lin said...

ခင္ဗ်ားလည္း စာေရးေကာင္းတဲ့သူ တေယာက္ပါ ိကုိကလုိေစးထူးရယ္။ ခ်ီးက်ဳးရေလာက္ေအာင္ အခက္ႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္စာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရင္နဲ႔ေရးႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားထားတာ တခုပါပဲ။ အခုလုိ ဂရုတစုိက္ ေ၀ဖန္ခ်က္ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါဗ်ာ။ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ။