Monday, January 14, 2008

သကၠရာဇ္ေတြေပၚမွာ ဖူးလုိက္ေႂကြလုိက္

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ ေရစိမ္းေျမစိမ္းကုိ စေရာက္ကာစ ပထမဆုံးႀကံဳရတဲ့ ႏွစ္ကူးညကုိ ေငးေမာရင္း ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ပါ။ ႏွစ္တုိင္း ႏွစ္ကူးညေကာင္းကင္ယံမွာ မုိးလုံးျပည့္ျပည့္သြားတဲ့ မီး႐ွဳးမီးပန္းေတြကုိျမင္တဲ့အခါ ဒီကဗ်ာေလးကုိ သတိ သြားသြားရမိပါတယ္။ သကၠရာဇ္ေတြ ေျပာင္းသြားေပမယ့္ တခ်ဳိ႕အရာေတြက မေျပာင္းခဲ့ပါဘူး။

၂၀၀၅ ရဲ႕ ေဒါက္ဖိနပ္တဘက္

၁။

ႏွစ္ေထာင့္ငါး ရဲ႕ေနာက္ဆုံးထြက္သက္ဟာ
မီး႐ွဳးမီးပန္းေတြျဖစ္သြားတယ္။

ႏွစ္ေထာင့္ငါး ထဲမွာ
ပြင္ခဲ့ၾက ေႂကြခဲ့ၾက
မွတ္ပုံတင္ေပ်ာက္ခဲ့ၾက
သိန္းသုံးရာထီေပါက္ခဲ့ၾက
ခ်စ္သူ႔အၿပံဳးကုိ ၀တ္မွဳံကူးခဲ့ၾက
ဒါဏ္ရာေတြေပၚမွာမီးပုံပြဲလုပ္ ကခုန္ခဲ့ၾက
ျပတင္းေပါက္ကုိဖြင့္ၿပီး သစ္ကုိင္ဖ်ားက လ ကုိ စိတ္ကူးနဲ႔မွ်ားခဲ့ၾက၊
မ်က္ရည္မ်ား
ဆပ္ျပာပူေဖာင္းမ်ား
စကၠဴမွဖူးခဲ့ၾကေသာပန္းမ်ား
ေျမေခြးနဲ႔ၾကက္ၿခံပုံျပင္မ်ား
စာသားနဲ႔သံစဥ္လြဲမွားေနေသာသီခ်င္းမ်ား
ရုပ္ရွင္႐ုံအျပင္ဘက္က ေနာက္ဆုံးဆာမူရုိင္းမ်ား။

လူေတြကေတာ့ေလ
ဘာမွမျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့အတုိင္း
အခုလည္း ႏွစ္ေထာင့္ေျခာက္ကုိႀကိဳၾကအုန္းမတဲ့။

တၿမိဳ႕လုံးမီးေတြဆင္ၾက
တေယာက္နဲ႔တေယာက္ခ်ိန္းဆုိၾက
ဆုေတာင္းေတြအျပန္အလွန္ပုိ႔ၾက။
ကဗ်ာေရးတဲ့သူကေရး
သီခ်င္းတုိက္တဲ့သူကတုိက္
အက်ၤ ီအသစ္ခ်ဳပ္တဲ့သူကခ်ဳပ္
အထူးထုတ္ ထုတ္တဲ့သူကထုတ္
ေလ်ာ့ေစ်းခ်တုန္းေစ်း၀ယ္သူက၀ယ္။

၂။
ဒီဇင္ဘာသုံးဆယ့္တစ္ဟာ
က်ည္ထုိးထားတဲ့ေသနတ္လုိ
ၿငိမ္သက္ေနေပမယ့္ ေမာင္းတင္ၿပီးသား၊

ၿပီးရင္ ကမၻာပတ္ၿပီး
ၿမိဳ႕ႀကီးေတြကခုန္ၾကေတာ့မယ္၊
ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္
တခ်ဳိ႕ကေစာၿပီး
တခ်ဳိ႕ကေနာက္က်ၾကတယ္။

တခြက္ၿပီးတခြက္ေသာက္လာတဲ့ ႏွစ္ေထာင့္ေျခာက္ဟာ
အေမရိကအေနာက္ဘက္ကမ္းေျခေပၚမွာ ပစ္လဲက်သြားတုန္း
ႏွစ္ေထာင့္ငါးရဲ႕ေဒါက္ဖိနပ္တဘက္ကုိ
သဲျပင္ေပၚမွာ သူေကာက္ရလုိက္တယ္
သူလွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့
အဆုံးမဲ့ေရျပင္က်ယ္ထဲ
တေျဖးေျဖးေ၀းသြားေသာ လွဳိင္းမ်ား၊
ႏွစ္ေပါင္းဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား
လူ႔သမုိင္းေပါင္းဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား
ဒီသမုဒၵရာထဲ နစ္ျမဳပ္ခဲ့ၿပီးၿပီလဲ။

ႏွစ္ေထာင့္ေျခာက္ဟာ
သူ႔ပုခုံးေပၚက
ဆုေတာင္းေတြ စိတ္ကူးေတြ စီမံကိန္းေတြ
အာဃာတေတြ အမုန္းေတြ လူသားဗုံးေတြ
စာခ်ဳပ္ေတြ ညီလာခံေတြ
သံတမန္စကားလုံးေတြ ကတိေတြ ရာဇသံေတြ၊ ဘာမွျဖစ္မလာမွဳေတြ
႐ုန္းကန္မွဳေတြ ေတာ္လွန္မွဳေတြ ယုံၾကည္မွဳေတြ
ဘ၀ေတြ ဘ၀ေတြ ဘ၀ေတြ
သဲေတြလုိ လြယ္လြယ္ခါခ်လုိ႔မရမွန္း သိလုိက္တယ္၊

၃။
ဂဏန္းေတြကုိေနာက္ျပန္ေရတြက္ၾကတယ္
ကုန္ခါနီးေလတုန္ဟီးေလ
ေနာက္ဆုံးေတာ့ေမာင္းခလုတ္ကုိျဖဳတ္လုိက္ၾက
ေကာင္းကင္သာဒီထက္နည္းနည္းနိမ့္ရင္
ပြင့္ထြက္သြားႏုိင္ရဲ႕
ေျမျပင္ကပစ္တင္လုိက္တဲ့ၾကယ္ေတြဟာ
အေရာင္စုံ အရြယ္စုံ၊ မုိးယံမွာကခုန္ၾက
အေ၀းကၾကယ္မိွတ္တုတ္ေလးေတြေတာင္
မင္သက္ေငးေမာၾကရ
တရားလည္းရစရာ
အတုေတြက ပုိလွ
ဒါေပမယ့္ ခဏ။

မီး႐ွဳးမီးပန္းေတြဟာ
ေလမွာပြင့္ၿပီး ေလမွာေႂကြတာပါ။
ဒါေပမယ့္
ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္
ခဏေတာ့ ေငးမိၾကတယ္။ ။

ႏွင္းခါးမုိ

3 comments:

တန္ခူး said...

အံ႔ၾသစရာက "၂၀၀၅ ရဲ႕ ေဒါက္ဖိနပ္တဘက္" က ၂၀၀၈ ထိ လွေနတုန္းပဲ။ သူငယ္ခ်င္း သိပ္မ႐ွိဘူးဆိုတဲ႔ ကိုေဝလင္း ၂၀၀၈မွာ သူငယ္ခ်င္းစစ္စစ္ေတြ ရပါေစလို႔...။

ေကာင္းကင္ကို said...

ဖတ္ဖူး သမွ်ႏွစ္သစ္ကူး ကဗွာေတြ ထဲမွာ ဒီကဗ်ာကို အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။

Saung Yune La (aka) Way said...

ဒီကဗ်ာေလးကိုအရမ္းၾကိဳက္တယ္ဗ်ာ။