Wednesday, January 16, 2008

ေခတ္ေပၚကဗ်ာဆရာလက္စြဲ (အပုိင္း ၅) ေရးသူ...အုိက္ခ်င့္(တ႐ုတ္ကဗ်ာဆရာ)

လိရိကကဗ်ာနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေျပာကဗ်ာ

ကဗ်ာဟာ ခံစားမွဳရဲ႕ နုိင္ငံျဖစ္တယ္။
လိရိက ကဗ်ာရဲ႕ အေရးအႀကီးဆုံး အဂၤါရပ္က သူဟာ စိတ္အေျခအေနကုိ ေဖာ္ ျပေနတယ္ ဆုိတာပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕ ေရွာင္မရဆုံး လုိအပ္ခ်က္က ခံစားမွဳ သန္႔စင္ျခင္း ပါပဲ။
ကဗ်ာဟာ ျပင္းထန္တဲ့ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ ပါရွိရမယ္။ သာမန္ ႐ုိး႐ုိးခံစားမွဳမ်ဳိးနဲ႔ ေရးတဲ့ ကဗ်ာမ်ားဟာ လူေတြကုိ မထိခုိက္ ေစႏုိင္ဘူး။
လိရိက ကဗ်ာဟာ မိမိကုိယ္ ဒါမွမဟုတ္ မိမိ၀န္းက်င္ ကမၻာကုိ ဆင္ျခင္ ၾကည့္မေနရပဲ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ခံစားသိျမင္ပုံကုိ ေဖာ္က်ဳးထားတာ ျဖစ္ရမယ္။
လိရိက ကဗ်ာဟာ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မစြန္႔ပယ္ႏုိင္ဘူး။ ၾကည္ႏူးမွဳ၊ ေဒါသ၊ ပူေဆြးမွဳ၊ ၀မ္းသာမွဳ ဘာပဲျဖစ္ေပ့ေစ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ မပါတဲ့ ကဗ်ာဟာ အၿမံဳပဲ။
လိရိက ကဗ်ာမွာ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္အိမ္ ျပတ္ျပတ္သားသား မရွိဘူး။ ႐ုိက္ပုတ္ ေနတဲ့ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ လွဳိင္းေတြကုိ တုံ႔ျပန္ရင္းသာ ဇာတ္လမ္းဟာ ေပၚလာလုိက္ ေျပာင္းလဲလုိက္ပဲ။ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳဟာ ကဗ်ာဆရာ့ ႏွလုံးသားရဲ႕ လွဳပ္ရွားမွဳ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဖာ္ျပပုံ ဘယ္လုိပုံ ျဖစ္ပေစ စိတ္လွဳပ္႐ွားမွဳကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မစြန္႔ရဘူး။ ဒီလုိ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ ရွိေနျခင္းက လိရိက ကဗ်ာလုိ႔ ဆုိတဲ့ဟာရဲ႕ အတြင္းအႏွစ္ကုိ နားလည္ဖုိ႔ ပုိလြယ္ေစတယ္။
လိရိက ကဗ်ာဟာ သစ္ပင္ေပၚက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ခူးလာတဲ့ သစ္သီး၊ ႏွင္းရည္လူးထားတဲ့ မနက္ခင္းပန္းတုိ႔နဲ႔ တူတယ္။ ပညာသိဆုိတဲ့ မီးထဲမွာ ကင္လုိက္ရင္ ႐ွဳံ႕တြသြားေရာ။
လိရိက ကဗ်ာရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ကုိေတာင္မွ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳက ဦးေဆာင္ေနရမယ္။ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳကုိ ဒီအခန္းက ႐ုတ္သိမ္းလုိက္ရင္ စာဖတ္သူတုိ႔ တက္စရာ ေလွကားမရွိပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာကုိ အဲပိက ကဗ်ာလုိ႔လည္း ေခၚႏုိင္တယ္။
ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာရဲ႕ လကၡဏာကေတာ့ ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္လမ္း ျပတ္ျပတ္ သားသား ရွိတာပါပဲ။
ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာကုိလည္း စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ အေတာ္အသင့္ ထည့္ေပး ထားသင့္တယ္။ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာေရာ၊ စိတ္ကူးဇာတ္ကြက္ေပၚ အေျခခံတဲ့ ကဗ်ာပါ စာဖတ္သူေတြကုိ ထိခုိက္ေအာင္ လုပ္ရာမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေအာင္ျမင္တတ္တယ္။
ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာမွာ လုပ္ႀကံယူထားတဲ့ အခ်က္အခ်ဳိ႕ကေတာ့ ပါတတ္တာပဲ။ ဒီလုပ္ႀကံထားတဲ့ အခ်က္ေတြဟာ စိတ္ကူးမွဳရဲ႕ အခ်က္ေတြေပါ့။
က်ဳပ္ဟာ စစ္တပ္ခရာမွဳတ္သမား မလုပ္ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခရာမွဳတ္သမား ကဗ်ာရွည္ကုိ ေရးခဲ့တယ္။ တုိက္ပြဲမွာ ဒါဏ္ရာ မရဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ ဒုတိယအႀကိမ္ ေသတယ္ ကဗ်ာရွည္ကုိ ေရးခဲ့တယ္။ မီးတုတ္ကုိင္ လွည့္ လည္ပြဲမွာလည္း တခါမွ မပါဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မီးတုတ္ ကဗ်ာရွည္ကုိ ေရးခဲ့တယ္။ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြအေပၚ အေျခခံထားတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီကဗ်ာေတြမွာ အလြန္ပီျပင္တဲ့ ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္လမ္းသေဘာ ရွိေနတယ္။
က်ဳပ္ကဗ်ာအခ်ဳိ႕ဟာ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ လူေတြ အေပၚ အေျခခံ ထားတာပါ။ ဥပမာ ႏွင္းထဲကစိန္၊ က်ဳပ္အေဖ။ လိရိကသေဘာ သိပ္မပါတဲ့ ဇာတ္လမ္းေျပာကဗ်ာဟာ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ ထည့္ထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာေလာက္ စာဖတ္သူအေပၚ ႀကီးႀကီးမားမား ထိခုိက္ႏုိင္စြမ္း ရွိလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး။
က်ဳပ္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ဟာ လူထုသီခ်င္းမ်ားက ငွားယူထားတဲ့ ပုံသဏၭာန္ေတြကုိ သုံးၿပီး ေရးထားတာပါ။ ငါးရွဥ့္နက္ ဆုိတဲ့ တပုဒ္က အမ်ားစု ပုိင္းမွာ စိတ္ကူး အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ေဖာ္ျပထားတာ။ ၀ွက္ထားတဲ့ ေသနတ္မ်ား ဆုိတဲ့ ေနာက္တပုဒ္ကေတာ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေပၚ အေျခခံ ထားတာပါပဲ။ လုံးလုံး မေအာင္ျမင္တဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ျဖစ္တယ္။ ကာရန္ပါတဲ့ အစီရင္ခံစာကုိ ဖတ္ရသလုိပဲ။
ဒါေလာက္ဆုိရင္ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာမွာ ခံစားမွဳ ဓါတ္ကေလးပါဖုိ႔ လုိေၾကာင္း နမူနာျပတာ လုံေလာက္ပါၿပီ။
က်ဳပ္ရဲ႕ ကဗ်ာရွည္ ေနကုိရင္ဆုိင္ နဲ႔ အလင္းေထာပနာေတး ႏွစ္ပုဒ္စလုံးကုိ လိရိက ကဗ်ာလုိ႔ သတ္မွတ္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ လွဳိင္းေခါင္းေပၚမွာ၊ ေရွးေရာမ ၿမိဳ႕ကသတ္ပြဲကြင္း၊ ခ်င္းမင္းပြဲေတာ္မုိးသည္းသည္း တုိ႔လုိ အျခားကဗ်ာရွည္ေတြကုိ လိရိက ကဗ်ာ သတ္မွတ္ရမလား။ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာ သတ္မွတ္ရမလား ဆုံးျဖတ္ဖုိ႔ကေတာ့ ခက္တယ္။
တခ်ဳိ႕ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာေတြက ကဗ်ာဆရာ အေနနဲ႔ နိမိတ္ပုံေတြနဲ႔ ေတြးၿပီး ဖန္ဆင္းထားတာ မဟုတ္ဘူး။ အျဖစ္အပ်က္တခုကုိ တည့္တုိးဟန္နဲ႔ပဲ ေျပာျပ ပါတယ္။ ဒီလုိ ကဗ်ာမ်ဳိးဟာ ကာရန္ ပါတာခ်ည့္။ ဥပမာသေဘာ တုဖူရဲ႕ အရာရွိသုံးဦး နဲ႔ ခြဲခြာျခင္းသုံးခု တုိ႔ကုိ ၾကည့္ေလ။ ဘယ္ကဗ်ာမွာမွ ႐ူပကတခု မပါေခ်ဘူး။ ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္လမ္းက ျပည္သူေတြကုိ စိတ္လွဳပ္ရွားေစႏုိင္တဲ့ အတြက္ က်ဳပ္တုိ႔ဆီ လက္ဆင့္ကမ္း ေရာက္လာခဲ့ၾက တာပါပဲ။
အေတြးတခုကုိ ေဖာ္က်ဳးဖုိ႔အတြက္ အရာ၀တၳဳတခုကုိ အသုံးျပဳတဲ့ ကဗ်ာမ်ားကုိ အရာ၀တၳဳ ေထာပနာကဗ်ာ လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဒီကဗ်ာေတြကုိ ဒႆန ကဗ်ာမ်ားလုိ႔ ယူဆေလ့ရွိတယ္။
လိရိက ကဗ်ာေတြက စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ ဓာတ္ကုိ အေလးတင္းတယ္။ အရာ၀တၳဳ ေထာပနာကဗ်ာမ်ားကေတာ့ ဒႆနဓာတ္ကုိ အေလးတင္းပါတယ္။
ဒႆနကဗ်ာမ်ား တနည္း ဆင္ျခင္တုံ အေတြးေပၚ အေျခခံတဲ့ကဗ်ာမ်ားဟာ ရွင္းလင္း၊ ႐ုိးစင္းတဲ့ ဗဟိဒၶေအာက္မွာ နက္႐ွဳိင္းတဲ့ ဒႆနသေဘာကုိ ဖုံး၀ွက္ထားတတ္တယ္။
အာ၀ဇၨန္းမရွိတဲ့ လူတေယာက္က ဒႆနကဗ်ာ ေရးဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္ ခပ္ညံ့ညံ့ အေပ်ာ္တမ္းသမားက လက္လွည့္ပညာ အစြမ္းျပသလုိ ေနလိမ့္မယ္။ လုံး၀ စိတ္ပ်က္စရာႀကီး။
သဲတမွဳန္ထဲမွာ စၾကာ၀ဠာကုိ ျမင္သူ၊ ေရတစက္မွာ ကမၻာကုိ ျမင္သူဟာ စိတ္ကူး ႂကြယ္၀တဲ့ ကဗ်ာဆရာေပပဲ။ စိတ္ကူးမရွိတဲ့ လူရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ သဲမွဳန္ဟာ သဲမွဳန္အျပင္ တျခား မဟုတ္ဘူး။ ေရတစက္ဟာလည္း ေရတစက္ထက္ မပုိေပဘူး။

2 comments:

Mr. Z said...

ကုိေ၀လင္း
၁။ မုိးမခမွာ ေဇာ္ဂ်ီ၀မ္း ဗ်ည္းေတြ တင္ထားတယ္။ ေကာ္ပီကူးျပီးသိမ္းထားရင္ ဘေလာ့ဂါေတြ အဆင္ေျပေအာင္။ စာစီစာရုိက္လုပ္တ့ဲအခါ ဋ ဌ ႒ ဍ ေတြအတြက္ ေခါင္းမကုိက္ရေအာင္။ လိပ္စာက-
http://moemaka.com/index.php?option=com_content&task=view&id=938&Itemid=1
၂။ ကုိေ၀လင္းရဲ႔ စာ၊ ကဗ်ာေတြ မုိးမခမွာ က်ေနာ္ရွာေတြ႔သမွ်က-

http://moemaka.net/sections.php?op=viewarticle&artid=665

http://moemaka.net/sections.php?op=viewarticle&artid=753

http://moemaka.net/sections.php?op=viewarticle&artid=683

http://moemaka.net/sections.php?op=viewarticle&artid=576

လုိလုိမယ္မယ္ဗ်ာ။

၃။ ျပီးခ့ဲတ့ဲလက ေစာလွခင္နဲ႔ေတြ႔တယ္။ သူ႔လက္ကုိင္ဖုန္းက ေနာ္ေ၀ေရာက္ ကုိေအာင္ခုိင္ရဲ႔သားအၾကီးေက်းဇူးျပဳတာဆုိပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာလက္ေဆာင္မွ မေပးႏုိင္ခ့ဲဘူး။ http://yaungnioo.blogspot.com/ က သူ႔ဘေလာ့ဂ္။
ဇက္

adam brown said...

look this is the "diet" i told you about you should really enter the site :) bye enter the site