ဒီအိမ်ကြီးမှာ ငါတို့ဟာ ကျွန်တွေပဲ
သေဆိုသေ ရှင်ဆိုရှင်ပဲ
ပေးတာယူ ကျွေးတာစားပဲ
ငြင်းဆန်ခွင့်မရှိဘူး
ရွေးချယ်ခွင့်မရှိဘူး
ကိုယ့်အခန်းတံခါးကို ကိုယ်ပိတ်ခွင့်ဖွင့်ခွင့်မရှိဘူး၊
လင်းနေတဲ့မီးတိုင်တွေကို ငါတို့ထွန်းထားတာ
ပြောင်လက်နေတဲ့ကြမ်းပြင်တွေကို ငါတို့တိုက်ထားတာ
ပူနွေးနေတဲ့အစားအသောက်တွေကို ငါတို့ချက်ထားတာ
နှင်းဆီပွင့်ဖတ်လေးတွေနဲ့ပြည့်နေတဲ့ ချိုးကန်ထဲကရေကို ငါတို့ခပ်ထားတာ
သခင်မရဲ့ပုခုံးသားနုနုပေါ်ကဖဲကြိုးလေးကို ငါတို့ချည်ပေးထားတာ
ဂုဏ်သရေရှိလူကြီးမင်းရဲခွက်ထဲကဝိုင်ကို ငါတို့ငှဲ့ပေးထားတာ၊
အတူတူနေကြတယ်
မိသားစုမဟုတ်ဘူး၊
လူကလူကိုပိုင်ဆိုင်တယ်
လူကလူကိုလုပ်ကျွေးခစားရတယ်
လူလူချင်းမတူဘူး၊
နံရံမြင့်မြင့်ကြီးနဲ့
တဘက်မှာအသူတရာချောက်နဲ့
တောင်ကုန်းပေါ်ထီးထီးမားမား
အဆောင်ဆောင်အခန်းခန်းနဲ့
ကြီးမားတဲ့တံခါးကြီးတွေနဲ့
မြို့ကိုစီးမြင်ရတဲ့လေသာဆောင်နဲ့
အိမ်ကြီးကကျယ်ဝန်းလွန်း ကြီးမားလွန်း
ခိုင်ခံ့လွန်းပါဘိ၊
လုံခြုံတဲ့အမိုးအကာရှိတယ်
အိပ်ယာတနေရာရှိတယ်
စားစရာရှိတယ်
ခိုးကြည့်စရာမျက်ဝန်းလေးတစုံရှိတယ်
ဘယ်တော့မှငြင်းဆန်ခွင့်မရှိတဲ့အမိန့်အာဏာတွေရှိတယ်
လိုအပ်တဲ့အခါအချည်ခံထားရတဲ့သံကြိုးနဲ့
စိတ်မထင်ရင်အပို့ခံရလေ့ရှိတဲ့အမှောင်ခန်းရှိတယ်
အရေပြားပေါ်မှာမီးနဲ့ကပ်ခံထားရတဲ့အမှတ်တံဆပ်တခုနဲ့
ခွဲခြားခံထားရတဲ့ဘဝတခုရှိတယ်
လွတ်လပ်မှုတော့မရှိဘူး
လွတ်လပ်မှုဆိုတာကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့တောင်ပြောခွင့်မရှိဘူး၊
လွတ်လပ်မှုဆိုတာ အိမ်တံတိုင်းကြီးအပြင်ကအရာ
တောင်အောက်ဟိုးအဝေးမှာလှမ်းမြင်ရတဲ့ တလက်လက်မီးရောင်
တခါတရံလေနဲ့ဝေ့၀ဲရောက်လာတဲ့ကျွဲချိုမှုတ်သံ
မြင်းရထားနဲ့အဝေးကရောက်လာတဲ့ဧည့်သည်တွေရဲ့ရယ်မောအပြုံး
သူတချိန်မှာရယူပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ သူ့စိတ်ကူးထဲကဘဝ
သူစုထားတဲ့သားရေကြုတ်ထဲကကြေးပြားစတွေ
သွန်ချကြည့်လိုက်ရင် လွတ်လပ်မှုကိုငါဝယ်မယ် လွတ်လပ်မှုကိုငါဝယ်မယ်လို့
မြည်တယ်
လွတ်လပ်မှုဆိုတာ အလကားမရဘူးလေ၊
ဒီလိုနဲ့
ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာကုန်လွန်
ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာသေဆုံး
လွတ်လပ်မှုဆိုတာ
အသူတရာချောက်ထဲပစ်ချခံလိုက်ရမှ ပိုင်ဆိုင်ကြရတယ်။
ရွေးချယ်ခွင့်မရှိဘူးဆိုတာ
သူတို့လည်ပင်းမှာအပတ်ခံထားရတယ်
တခုခုကိုနာနာကျင်ကျင်လက်ခံလိုက်ရတိုင်း
(ကိုယ့်အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းနံကြားထဲ
ဓါးကိုအဆုံးထိထိုးစိုက်ချလိုက်ရသလိုမျိုး
ကိုယ်ခိုးကြည့်နေတဲ့မျက်ဝန်းလေး
လူပုံအလည်မှာဖျော်ဖြေခံရသလိုမျိုး
ဓါးမြှောင်ဦးနဲ့ရင်ဘတ်ကိုလှီးပြီး
ကိုယ့်သွေးကိုဝိုင်နဲ့ရောအသောက်ခံရလိုမျိုး)
ရွေးချယ်ခွင့်မရှိဘူး ရွေးချယ်ခွင့်မရှိဘူး
ဒါ သူတို့ဘဝကျမ်းစာပဲ၊
ဒီကျမ်းစာကိုမီးရှို့ပစ်ရမယ်
ဒီအိမ်ကြီးကိုမီးရှို့ပစ်ရမယ်
ငါတို့ရဲ့လုပ်အား ငါတို့ရဲ့ဘဝကို
ငါတို့ချွေး ငါတို့သွေးကို
သူ့အာဏာ သူ့စည်းစိမ်ဖြစ်စေသူဆီက
လွတ်လပ်မှုကို ဘယ်လိုကြေးပြားနဲ့ဝယ်မလဲ
ငါတို့ကိုချောက်ထဲပစ်ချပြီး
ငါတို့ကြေးပြားတွေကိုသိမ်းလိုက်တဲ့အထိ
အိပ်မက်မက်နေကြအုန်းမလား၊
ဘယ်သူ့အတွက်မဆို
ဘယ်အခြေအနေမှာမဆို
ရွေးချယ်ခွင့်တခုခုဟာ ရှိကိုရှိတယ်
ရှာနိုင်ဖို့ပဲလိုတယ်
လူတိုင်းမှာရွေးချယ်ခွင့်ရှိတယ်
လွတ်လပ်စွာရွေးချယ်ခွင့်ရှိတယ်
သူ့အဘိဓမ္မာက လွတ်လပ်မှုပဲ၊
လွတ်လပ်မှုဆီကလာတယ်
လွတ်လပ်မှုအတွက် သူတိုက်ခိုက်တယ်
သူက တိုက်ခိုက်ရေးသမား
တိုက်ခိုက်ရေးသမားကတော့
တိုက်ပွဲကိုပဲယုံတယ်
တိုက်ပွဲဆိုတာ ဘယ်သူ့ကိုမှဖျော်ဖြေဖို့မဟုတ်ဘူး
ဘဝတူအချင်းချင်း သွေးဆာဖို့မဟုတ်ဘူး
ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေဝတ်ပေးပြီး ပျော်ပျော်ကြီးလူသတ်ခိုင်းသူတွေချီးမြှင့်တဲ့
ချန်ပီယံခါးပတ်တခုအတွက်မဟုတ်ဘူး
တိုက်ပွဲဟာ ကျမ်းစာတွေကိုငြင်းပယ်တယ်
ချီးမြှင့်လှည့်ဖျားမှုကိုတွေငြင်းပယ်တယ်
အချောင်သမားနဲ့ သစ္စာဖောက်တွေကိုငြင်းပယ်တယ်
ဂါထာတွေရွတ်ဖတ်ပြီး ကြေးပြားတွေထိုင်ရေတွက်နေတဲ့သူတွေကို
ငြင်းပယ်တယ်
ပွဲကြည့်စင်ပေါ်က သံသေးသံကြောင်နဲ့အော်တဲ့သူတွေ
လက်ခေါက်မှုတ်တဲ့သူတွေကိုငြင်းပယ်တယ်
တိုက်ပွဲဟာ လွတ်လပ်မှုကိုပဲယုံတယ်။
သူတို့သိခဲ့ပြီ
ဒီအိမ်ကြီးရဲ့ဂိတ်တံခါးဝရှေ့အရောက်
လွတ်လပ်မှုကိုဘယ်သူကမှ လာပို့မပေးဘူး
ဒီတံခါးကြီးကိုဖွင့်တဲ့သော့ဟာ
ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာပဲရှိတယ်
အိမ်နံရံကြီးရဲ့အပြင်မှာ
ကိုယ်သွားချင်ရာသွားနိုင်တဲ့လမ်းတွေဟာ
သူတို့ကိုစောင့်နေတယ်
အဲဒီလမ်းတွေအဆုံးမှာ သေခြင်းတရားကစောင့်နေတယ်ဆိုရင်တောင်
အဲဒါ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုပဲ
သူတို့ရဲ့လွတ်လပ်မှုပဲ
လွတ်လပ်တဲ့လူတယောက်အဖြစ်သေရတာ
ကျေးကျွန်တယောက်အဖြစ်နေထိုင်ရတာထက်ပိုပြီး
ရှင်သန်တယ်
ဒီတန်ုဘိုးကဝင်းပတယ်၊
ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ထားတဲ့လက်တွေဟာ လေထဲကိုမြောက်တက်လာတယ်
သူတို့ဟစ်ကြွေးသံဟာ
ဟိုးတောင်ခြေကမြို့ကလေးရဲ့အိမ်ခေါင်မိုးတွေပေါ် မိုးလိုရွာကျတယ်
အိမ်ကြီးရှင်ရဲ့ချိုးရေကန်ဟာ
နို့ရည်တွေအစား သွေးတွေနဲ့ပြည့်လျှံသွားတယ်
ရွှေပိန်းချခန်းမဆောင်ထဲကပန်းနွယ်ပန်းခက်တွေဟာ
အပိုင်းပိုင်းပြတ်ကြွေခဲ့ပြီ
အချိန်တိုင်း လေထဲမှာတရွှမ်းရွှမ်းမြည်ခဲ့တဲ့ကြာပွတ်ဟာ
ရိုက်သတ်ခံလိုက်ရတဲ့မြွေတကောင်လို ကြမ်းပြင်ပေါ်အသက်ငင်ခဲ့ပြီ၊
သူတို့ လမ်းပေါ်ကို အားကုန်ပြေးထွက်လာတယ်
တယောက်ယောက်ကမောင်းပို့လိုက်တာမဟုတ်ဘူး
ဒါ သူတို့ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့လမ်း
လမ်းဟာလွတ်လပ်မှုမဟုတ်ပေမယ့်
လွတ်လပ်မှုဆီ ဒီလမ်းကသွားကြမယ်၊
ဂိတ်တခါးကြီးပွင့်သွားတာ အောင်ပွဲမဟုတ်ဘူး
တိုက်ပွဲက ခုမှစတာ
ဒီလမ်းက ဘယ်လောက်ဝေးလဲ
ဒီလမ်းကဘယ်လောက်ကြမ်းလဲ
အဆုံးထိရောက်အောင်လျှောက်ကြမယ်
ပင်လယ်တွေကိုဖြတ်ရမယ်
ကျောက်သားတောင်တန်းတွေကိုကျော်ရမယ်
သွေးတွေချွေးတွေမျက်ရည်တွေ
ခြေထောက်အောက်ကသဲထဲ ဘယ်လောက်အိုင်ထွန်းအုန်းမလဲ
ဒီလမ်းကိုငါတို့ဆုံးအောင်သွားကြမယ်၊
ပိုပြီးကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ နောက်ထပ်ဒီလိုအိမ်ကြီးတလုံးဆီမဟုတ်ဘူး
သဘောကောင်းပြီးကြင်နာတတ်တဲ့ နောက်ထပ်အိမ်ကြီးရှင်အသစ်တယောက်
ရှာဖို့မဟုတ်ဘူး
ပတ္တမြားစိန်စီသော့နဲ့ခတ်တဲ့ နောက်ထပ်ရွှေတံခါးကြီးတခုကို ခေါက်ဖို့မဟုတ်ဘူး၊
ခိုးပြီးကြည့်တဲ့အကြည့်အပေါ် အပြုံးပန်းကလေးခြွေချမိလို့
ဘယ်မှန်းမသိရောင်းစားခံလိုက်တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့မျက်ဝန်းနက်ကလေးကိုတွေ့အောင်ရှာဖို့
မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ကြာပွတ်သံမကြားရနိုင်တဲ့
တယောက်ဝိုင်ခွက်ကို တယောက်ကငှဲ့ပေးစရာမလိုတဲ့
ကိုယ့်တံခါးကို ကိုယ်တိုင်ဖွင့်နိုင်ပိတ်နိုင်တဲ့
အမိုးအကာကလေးတခုဆီ။
လွတ်လပ်မှုဆိုတာ အလကားမရဘူး။
