ဧရာ၀တီျမစ္ရုိးမွာ မုိးမဲေတြရြာ

ႏွင္းခါးမိုး



ပန္းတျခင္း
ပုိ႔ခြင့္ေပးပါ
ကဗ်ာဆရာကုိႏွဳတ္ဆက္တယ္။

အႏုပညာမာရသြန္မွာ
ေျပးအားမက်ခဲ့တဲ့ဆရာ
သစၥာရွာဖုိ႔
ေခတ္ကုိစီးခဲ့တာ
စာမ်က္ႏွာေတြကုိ
တိမ္ဖုံးခဲ့ေပမယ့္
ယုံၾကည္မွဳက လမင္းတရာ

ဧရာ၀တီေရ
ကဗ်ာဆရာ ကမ္းကခြာၿပီ
အေမွာင္ရိပ္မွာ
ေလွဆိပ္ကေလးကုိထားခဲ့ေပါ့။
အနာဂတ္အတြက္ပန္းတျခင္း
ေျမကမၻာမွာပြင့္ခဲ့တယ္
ဆရာၾကည္ေအာင္
ကမၻာတည္ေအာင္ေမႊးပါေစ။ ။

ေခါင္းစဥ္မပါတဲ့မွတ္စု

အေမွာင္ကႀကီးစုိးဖုိ႔အားယူေနသည္။ အလင္းေရာင္က မွိန္ျပယ္ေဖ်ာ့လွီစ၊ အားမရွိေတာ့။ ေနႏွင့္ညအကူးအေျပာင္းကာလဟုဆုိႏုိင္သည္။ အေနာက္ဖက္ေကာင္းကင္မွာ တိမ္ေတြက အေရာင္စုံသည္။ ဒါကုိပင္ ဆည္းဆာအလွဟု ဖြဲ႕ဆုိၾကသည္။ တိမ္စြယ္မွာဆီးမီးထြန္းသလုိပင္ ဆုိတဲ့စာသားကေလးက ရင္ကုိရုိက္ခတ္လာသည္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အက်ည္းတန္ေတြေတာင္လွတယ္ဟုပင္ ဆုိလုိက္ၾကေသးသည္။ ညက အေမွာင္ကုိသာမဟုတ္။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္းေအးမွဳ၊ ၿငိမ္သက္အနားယူမွဳတုိ႔ကုိ ယူေဆာင္လာသည္ေလ။ တေန႔တာႏြမ္းလ်မွဳတုိ႔ကုိ အေမာေျဖအနားယူခြင့္ရခ်ိန္မဟုတ္လား။ မိသားစုအိမ္အမုိးေလးေအာက္မွာ၊ ခ်စ္သူ႔ရင္ခြင္မွာ၊ ေႏြးေထြးလုံၿခံဳတဲ့ကုိယ္ပုိင္အိပ္ယာေလးထဲမွာ ညက အားလုံးကုိေခ်ာ့သိပ္ေနသည္။ လက္ေဆာင္အိပ္မက္ကေလးမ်ားကုိပင္ ေ၀ငွလုိက္ေသးသည္။ ၾကယ္ပု၀ါ လဆံထုိးႏွင့္ လွေသာည ၾကင္နာေသာညကုိ ဘာ့ေၾကာင့္ ျငဴစူရမွာလဲ၊ မုန္းရမွာလဲကြယ္။ ႀကိဳဆုိေပြ႔ဖက္ရုံသာေပါ့။ ဒီအေတြးေၾကာင့္ပင္ ဆည္းဆာက ပုိလုိ႔လွလာသည္။

အေမွာင္ထုတဲ့။ ညရဲ႕ ေနာက္ထပ္အဓိပၸါယ္တခုဆုိပါေတာ့။ ရွည္လ်ားထူသိပ္တဲ့အေမွာင္ထုက ဘ၀ေတြကုိ ခဏေသေစသတဲ့။ ေျခာက္အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ေမာပမ္းေစသတဲ့။ ခရီးရွည္ႀကီးတခုကုိ လမ္းျပေနတဲ့ အေ၀းက ၾကယ္မွိတ္တုတ္ကေလးေတြကလည္း ေပၚလုိက္ေပ်ာက္လုိက္။ သစ္ခက္သစ္ရြက္ေတြေပၚမွာ၊ အိမ္အမုိးဓနိလက္အဖ်ားေပၚမွာ ဒါဏ္ရာရသားေကာင္တေကာင္ရဲ႕ ရင္မွပြက္တဲ့ေသြးစက္ေသြးနေတြလုိ လေရာင္က ဖိတ္စင္စြန္းေပေနသည္။ ကမၻာေျမေပၚ တေယာက္တည္းစြန္႔ပစ္ထားခံရသလုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ထိတ္လန္႔တၾကား လန္႔ႏုိးခဲ့ရဘူးသည္ေလ။

ညရဲ႕ေခါင္းနဲ႔ပန္းက ဆည္းဆာထဲေငးေမာေနသူတေယာက္ရဲ႕ အေတြးေတြကုိ လွဳိင္းထေနေစျပန္သည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျငင္းဆန္ခြင့္မွ မရွိခဲ့ပဲကြယ္။ ညေတြ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ ေန႔ေတြေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရၿပီးၿပီေလ။ ေျခာက္ျခားခဲ့ရ၊ မိန္းေမာခဲ့ရ။ ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ရ၊ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့ရ ဆုိပါေတာ့။ ၾကာေတာ့လည္း ညဆုိသည္ လာခ်ိန္တန္လာ၊ သြားခ်ိန္တန္သြားရသည့္ ဧည့္သည္တဦးပဲမဟုတ္လား။ ဘာ့ေၾကာင့္ ရင္ဖုိေနမည္လဲ။ အခုေတာ့ ဆည္းဆာႏွင့္ အာ႐ုဏ္ဦးၾကားက စီးေနက်ရထားေလးတစင္းေပၚမွာ အခ်စ္ေတြ အမုန္းေတြအစား ပန္းပြင့္ေတြကုိသာ တင္ေဆာင္သြားပါေတာ့မည္။ သင္းတပ်ံ႕ပ်ံ႕ျဖင့္ ခုတ္ေမာင္းပါေစေလ။

ေကြ႔ေကာက္ေသာေျမနီလမ္းကေလးအတုိင္း။ ေဘးမွာ အေဖၚမပါ။ ေတြ႔ခဲ့တဲ့လူေတြကုိလည္း မမွတ္မိ။ ဒီအခ်ိန္က ညီအကုိမသိတသိမဟုတ္လား။ ကုိယ္ပုိင္အခန္းကေလးထဲေရာက္ေတာ့ ခလုတ္ေတြအားလုံးကုိ လုိက္ဖြင့္သည္။ ခန္းဆီးလုိက္ကာစေတြကုိခ်သည္။ စားပြဲေပၚက ဖတ္လက္စစာအုပ္ကုိ ေကာက္ကုိင္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ သီခ်င္းတစကုိ ခပ္ဖြဖြေလးညည္းသည္။ စပယ္ျဖဴေတြေတာင္ပြင့္ၿပီကြယ္။

ရင္ေမာတယ္

အေနာ္မာ

ဆားတထုပ္နဲ႔နယ္ၿပီး
အိမ္မွာ ၾကက္သားျပဳတ္ေႀကာ္စားတယ္၊
…….
စားေနရင္း
ကမာၻေပၚမွာ
အစားတလုပ္မဲ့လုိ႔
ငုိယုိရင္း လူးလူးလိမ့္လိမ့္
ကုိယ့္ဗုိက္ကုိယ္ပုတ္ေနၾကရတဲ့သူေတြ
ဘယ္ေလာက္မ်ားပါလိမ့္
……
ရင္ေမာတယ္။

ထီးတေခ်ာင္းထုတ္ၿပီး
အလွဳအိမ္ဘက္ေလ်ာက္သြားတယ္
လမ္းမွာ အ၀တ္ဆုိင္ထဲ၀င္ၿပီး
တုိက္ပုံအက်ီတထည္ ၀င္ေရြး၀တ္တယ္၊
……..
ေရြးေနရင္း
ကမာၻေပၚမွာ
အ၀တ္ဗလာမဲ့လုိ႔
ေမြးရာပါအေရျပားခ်ဳပ္၀တ္ၾကရတဲ့သူေတြ
ဘယ္ေလာက္မ်ားပါလိမ့္
…….
ရင္ေမာတယ္။

ညေနေစာင္းေနကုိ
ထီးအရိပ္နဲ႔ကြယ္လုိ႔
……..
ေလွ်ာက္ေနရင္း
ကမာၻေပၚမွာ
အရိပ္ အမုိးအကာမဲ့လုိ႔
လြင္တီးေခါင္မွာ ပုဆုိးၿခံဳအိပ္ၾကရသူေတြ
ဘယ္ေလာက္မ်ားပါလိမ့္
……..
ရင္ေမာတယ္။

အမွတ္မထင္
သူေတာင္းစားေလးတေယာက္ ေရာက္လာၿပီး
အကုိႀကီးရယ္ တက်ပ္တျပားေလာက္စြန္႔ႀကဲခဲ့ပါ၊
ဒီေခတ္မွာ တက်ပ္က ေရႊထက္ရွားတယ္
တျပားက စိန္ထက္ရွားတယ္
လုိခ်င္ရင္ ေရာ့တရာ ဆုိၿပီး
စုတ္ျပတ္ရိႏြမ္း ဒါဏ္ရာဗရပြနဲ႔
အမ်ဳိးသားျပတုိက္ ပုိ႔ရေလာက္တဲ့
တရာတန္ထုတ္ေပးတယ္
ႏွာေခါင္း႐ွဳံ႕မေနနဲ႔
တရာတန္တုိင္း ဒီလုိပဲ
……
ရင္ေမာတယ္၊
ေငြစကၠဴထုတ္စက္ရွိရင္
တရာတန္အသစ္ကေလးေတြထုတ္ပါတယ္။

ရုတ္တရက္
စာအုပ္တုိက္ေရွ႕ေရာက္လာလုိ႔
စာေရးဆရာရီရရဲ႕
ေတာ္လွန္မလား…
က်ဳပ္ဟာက်ဳပ္လွန္ရမလားဆုိတဲ့
ဟာသစာအုပ္ကေလး ၀င္ဆြဲခဲ့တယ္
…….
ရင္ေမာတယ္၊
ကမာၻေပၚမွာ
စာမတတ္လုိ႔
ၾကက္ေျခခတ္ၾကရတဲ့ ဘ၀ေတြ
ဘယ္ေလာက္မ်ားပါလိမ့္။

အလွဳအိမ္ေပၚတက္ၿပီး
ထီးေကာက္ခ်ိတ္
တုိက္ပုံအက်ီေလးနဲ႔ ပဲေပးၿပီး
ရုပ္တည္နဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါး၀င္ႀကိတ္တယ္၊
…..
ကမာၻေပၚမွာ
ေသရင္ ဘာမွပါမသြားဘူးဆုိတာ သိလုိ႔
လွဳတန္းေနၾကတဲ့သူေတြ
ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲ
……
ရင္ထဲမွာ
အတုိင္းထက္အလြန္
၀မ္းသာမိတယ္။

အိမ္ျပန္ေရာက္
၇ နာရီထုိးလုိ႔
ကုိးရီးယားကားၾကည့္ဖုိ႔
ဖေယာင္းတုိင္ထြန္းလုိက္တယ္၊
……
ကမာၻေပၚမွာ
တုိင္းျပည္က အရင္းအျမစ္ ေပါၾကြယ္၀ေပမယ့္
ျပည္သူေတြဆင္းရဲေနတဲ့ႏုိင္ငံ
ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲ
…….
ရင္ေမာတယ္။

႐ွဳပ္ပါတယ္
ေရဒီယုိထုတ္ၿပီး
ေလလွဳိင္းကအသံပဲ နားဆင္ေတာ့မယ္၊
ဂ်ီး ဂ်လီး ဂ်ီး
ဂ်ီး ဂ်ီး ဂ်ီး
ဒီေန႔ျမန္မာပုိင္းအစီအစဥ္ရဲ႕
အထူးသတင္းတရပ္အေနနဲ႔
အေမရိကန္ အဂၤလန္၊ ဂ်ပန္ ဂ်ာမဏီ၊ တရုတ္ ရုရွားတုိ႔ကုိ
အျပတ္အသတ္ေက်ာ္တက္ကာ
ကမာၻ႕အခ်မ္းသာဆုံး နံပတ္တစ္ႏုိင္ငံအျဖစ္
ဘုိးမင္းေခါင္ ဘုိးဘုိးေအာင္၊ အရွင္အဇၹေဂါဏတုိ႔
လွ်ာထြက္ေအာင္ ၀ုိင္းမေသာေၾကာင့္
ဒယီးဒယုိင္နဲ႔
ပုဆုိးမႏုိင္ ပု၀ါမႏုိင္
ျမန္မာႏုိင္ငံေရာက္ရွိသြားပါေၾကာင္း၊

ေဟး
…..
…..
…..
…..
မီး လာ ၿပီ။

၁၅၊ ၀၁၊ ၀၉ (၀၀း၀၄ နာရီ)
ျပည္တြင္းက ေက်ာင္းသားလူငယ္တဦး ေရးသားေပးပုိ႔လုိက္တဲ့ ကဗ်ာပါ။ ကုိေဇာ္ထြန္းမွတဆင့္ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္းခံၿပီး တင္ပါတယ္။

ေတာင္ယာ ရိုက္ကြင္း

ျမားအိမ္



ပဲမွမသီးရေသးဘူး၊
ပဲစင္ေပၚတက္မွာမ်ား၊
ပဲႏြယ္ပင္ ပဲမ်ားေနပံု၊

ရင္သားေဖၚထားတဲ႔ပန္းမံုလာမေလး၊
အပြင္႔တစ္ရာနဲ႔ ျမူဆြယ္ခ်ိန္မွာ၊
ၾကက္ဟင္းခါးပင္ကေသြးဆံုးေနခဲ႔ပါျပီေလ၊

ခမ်ာမွာ လင္စိတ္သားစိတ္ေတြကုန္၊
နံနက္ခင္း နံေဘးကျဖတ္သြားမိတိုင္း၊
သူ႔ကိုယ္သင္းန့ံကရင္ခုန္ခ်င္စရာပါ

ခရမ္းပင္မ်ား၊
ကေလးေတြတျပြတ္ျပြတ္ေမြးေကာင္းတုန္း၊

မုန္ညင္းပင္ေတြကုိယ္တိုင္၊
ဆတ္စလူးပင္ေတြကိုယ္တိုင္၊
ဆတ္စလူးထေန မွေတာ႔၊
စာကေလးေတြရဲ႕အထိုးအဆိတ္ကိုခံလိုက္ယံု၊

ကဲခုေတာ႔
ေကာင္းၾကေသးရဲ႕လား၊
အသက္မျပည့္ခင္ခိုးရာလိုက္သြားတဲ႔
ခါးက်ဥ္က်ဥ္တင္ကားကား ဗူးသီးေလးတစ္လံုး။

(မႏၱေလးေထာင္မွာ ေနသား၁၀နွစ္ေက်ာ္ျဖတ္သန္းေနဆဲ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ကဗ်ာျဖစ္ပါတယ္။)

စေတသိက

လူသွားလမ်းပေါ်မှာ ကြယ်ကလေးတပွင့်တွေ့တယ်

မနေ့ကပွဲတော်ညမှာ ကြွေကျခဲ့တာဖြစ်မယ်

ငါ မနင်းရက်ခဲ့ဘူး။