အာဇာနည္ဗိမာန္ ေလးခ်ဳိးႀကီး

ၿပီးခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ေန႔က မဲေဆာက္က ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမား ညီအကုိ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ အတူ အာဇာနည္ႀကီးမ်ားအား ေအာက္ေမ့ဘြယ္ စကား၀ုိင္းေလးတခု လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ကေတာ့ ကဗ်ာဆရာပီပီ ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မွဳိင္းရဲ႕ အာဇာနည္ဗိမာန္ ေလးခ်ဳိးႀကီးကုိ လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ ရြတ္ျပမိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဒါေလးကုိ အသံဖုိင္လုပ္ၿပီး ဘေလာ့က အေပါင္းအသင္းေတြကုိ ေ၀မွ်ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္ နည္းပညာ အခက္အခဲနဲ႔ ၀ိရိယ အားနည္းမွဳေၾကာင့္ အခုမွ တင္ျဖစ္တာပါ။ အခုလုိ တင္ျဖစ္ေအာင္ အကူအညီေပးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့သူငယ္ခ်င္းတဦးကုိလည္း ဒီေနရာေန ေက်းဇူးစကား ဆုိလုိက္ပါတယ္။ ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

ko wA01.MP3 -

မေ၏အပြုံး

(၁)

သွေ့မြေမှာ

ယောင်းရွက်တို့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်

ဇွန်မှာရွာဖို့

ဧပြီ အပူငွေ့တွေ

အရည်ဖွဲ့ခဲ့

မုန်တိုင်းခြေအကြွ

သစ်ရွက်သစ်နံ့ရတယ်။

(၂)

ဗောဓိညောင်ခြေ သွန်းတဲ့ရေ

လေးသံမြားသံ စဲပါစေ

သပြေရွက်ပေါ်မှာတော့

အိပ်မက်မိုးစက်ကလေးတွေ။

(၃)

ဖုန်ထူထူ လူသွားလမ်းကလေး ဘေးက

သားမွေးမယ့်မြက်တို့ရဲ့

နွေလည်နေ ပုံပြင်များကိုမူ

မေသည် စကားဖွဖွ ဆိုလေ၏။ ။

ပန်းစိုက်တဲ့မိုးရေစက်

သူများလို

စကားလုံးကြီးတွေ

ထူထူထဲထဲ မြည်သံစွဲကြီးတွေမပါ

“ကိုယ့်အသက်ကလေးကိုယ် ကြံဖန်မွေးရအောင်လို့

ရောက်လာတာပါ”တဲ့။

ရောက်တော့လည်း ရောက်သလို

မြင်တော့လည်းမြင်သလို

ကြည်ကြည်လင်လင် သူစီးဆင်းခဲ့တယ်၊

ခုတော့ ခမျာ

ခြေတလှမ်းနောက်ကျခဲ့ရ။

ပူပူပန်ပန်ဆုပ်ကိုင်ထားရက်က

အမှတ်တမဲ့ လွတ်ထွက်သွားခဲ့ပေါ့

သူ့အသက် သူ့လက်ထဲက။

မမြင်ရတဲ့တန်းစီဇယားထဲ

ငါ့ရှေ့က ငါ့သူငယ်ချင်းများ

ငါတို့ရှေ့က ငါတို့သူငယ်ချင်းများ

ခင်မင်မှုကို

စကားလုံးတွေနဲ့ဖူးပွင့်မပြခဲ့ပါ

ရှင်သန်မှုကိုလည်း

ခွက်ရေနဲ့ မတွက်စေခဲ့ပါ။

ဒီလိုတွေးကြည့်တယ်

ဘေဘီလုံဥယျာဉ်ကို

တရက်တည်းနဲ့ပြီးစီးခဲ့တာမဟုတ်သလို

တယောက်တည်းနဲ့တည်ဆောက်ခဲ့တာမဟုတ်။

ဥယျာဉ်တံခါးဖွင့်ရင်တော့

အားလုံးကို ဝင်ခွင့်ပြုပေလိမ့်။

ထိုအခါ

ကိုယ်နှစ်သက်ရာသစ်ရိပ်၌

နားခိုနိုင်ကြစေ။

မိုးရွာပြီးစမြက်ခင်းပြင်ပေါ်

ကိုယ့်အသက်ကလေးနှင့်ကိုယ်

နေစာလှုံဆော့ကစားနိုင်ကြစေ။ ။

ဒီကဗျာက လွန်ခဲ့တဲ့လေးနှစ်ကျော်လောက် ပုသိမ်က ကျောင်းဆရာလို့ ချစ်တဲ့သူတွေကခေါ်ကြတဲ့ ကိုအောင်မျိုးထွေး မထင်မှတ်ပဲ ဆုံးသွားတုန်းက၊ ပေါင်းသင်းခင်မင်ခဲ့ရတဲ့ ကာလတိုတောင်းပေမယ့် ရင်ထဲအမှတ်ထင်ထင်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ သူရဲ့ တည်ငြိမ်အေးဆေးတဲ့ ဘဝနေဟန်ပုံစံနဲ့ စိတ်ဓါတ်ကို ကြေကွဲလွမ်းဆွတ်မိရာက ရေးဖြစ်ခဲ့တာပါ။ ဒီတုန်းက ခေတ်ပြိုင်မှာ ဖေါ်ပြခဲ့ဘူးပါတယ်။

ခု ဘလော့ဂါသူငယ်ချင်းတယောက်က ရှာဖွေပို့ပေးပြီး ဘလော့ပေါ်တင်ဖို့ တိုက်တွန်းလို့ ကျေးဇူးတင်စွာနဲ့ စာမျက်နှာပေါ် ပြန်တင်ဝေငှလိုက်ပါတယ်။

ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့နေ့ရက်တွေ၊ ပြီးဆုံးခဲ့တဲ့အဖြစ်အပျက်တွေ၊ ခွဲခွာခဲ့ရတဲ့ခင်မင်သူတွေကို လွမ်းဆွတ် အမှတ်ရခြင်းမှာ ကျနော်တို့ရဲ့ တချို့ဘဝအဓိပ္ပါယ်တွေ အမှန်တကယ်ပါဝင်နေခဲ့ပါတယ်။

လြမ္းပုိး

အေနာ္မာ

photo by blog.macroart.net

ငွက္ပုိး၊ ႏြားပုိးျပီးေတာ့
၀က္ပုိး တဲ့ဗ်ာ၊

ထပ္တုိးဦးမယ့္ ဆုတ္ကပ္ေတြ
ကပ္စုပ္သြားတုိင္း သန္းနဲ ့ခ်ီ၊

ဘဒၵငုိသံ
ေၾသာ္
ေသြးေတြ
ေသြးေတြ၊

ကြ်န္းေဆးသံလုိလုိ၊

စာရိတၱလမ္းပ်က္ေတြေပၚ
ဒန္းပင္ကုိ ပုခက္ဆင္ခ်ိန္ေရာက္ျပီလား
ငါ့ကေလးေတြ ဘားဆဲြခုိင္းအုန္းမွ၊

သီလညစ္ညစ္ ဗြက္ေတြေရွာင္ရင္း
ဒီေန ့ဘာ၀ယ္ရရင္ေကာင္းမလဲ ေစ်းမွာ
ၾကက္၊ ဘဲ၊ အမဲ၊ ၀က္ေတာ့ သြားရွာျပီ။

မ သာဓု
မ သာဓု
မ သာဓု

သာဓုမေရ....
ရြာနဲ ့နင့္အိမ္ေနာက္ေဖးက
ခ်ဥ္ေပါင္ခင္းေတြ
လြမ္းတယ္။ ။

၂၉.၄.၀၉(၄း၁၅ am)

သစ်ခွစိုက်မယ့်သူ

အခန်းကလေးတခန်းရတယ်

ခင်မင်သူတွေနဲ့မလှမ်းမကမ်းမှာ

ရန်လိုမုန်းတီးသူတွေနဲ့ မနီးမဝေးမှာ။

အခန်းကလေးတခန်းရတယ်

ဆူညံတဲ့လမ်းတခုရဲ့ဘေးမှာ

တိတ်ဆိတ်တဲ့ခြံဝင်းတခုနဲ့ကပ်ရက်မှာ။

အတွေးထဲတကိုယ်တည်းခိုလှုံဖို့

စိတ်လိုရင် တေးကလေးတပိုင်းတစသီဖို့

နေ့မှာ မျက်နှာကြက်ပန်ကာနဲ့

ညမှာ လေအေးစက်နဲ့

အခန်းကလေးတခန်းရတယ်။

အခန်းကလေးတခန်းရတယ်

မိုးလင်းတာနဲ့ နေရောင်က

ကုတင်ပေါ်ခုန်ဝင်တယ်

ရေချိုးခန်းထဲမှာ

ညကပေကျံခဲ့တဲ့အညစ်အကြေးတွေကိုဆေးတယ်

ရပ်ကွက်လမ်းကြားလေးထဲကမုန့်ဟင်းခါးဆိုင်ဆီ

စက်ဘီးကလေးစီးပြီးသွားတယ်

ကျနော်အပြင်ထွက်တိုင်း သော့ခလောက်တန်းလန်းနဲ့ကျန်ခဲ့။

ဖြစ်ချင်တော့ အခုပဲလက်ဖက်ရည်ဆိုင်က

ပြန်ရောက်တယ်

မနေ့ညကမထိုင်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ခုံအလွတ်ကလေးတလုံးက

ကျနော့်အခန်းကလေးထဲမှာ

စောင့်လို့

အရင်ဘဝကတည်းကစောင့်နေခဲ့တာတဲ့

ကျနော်ဆွံ့အခဲ့ပါတယ်။

အခန်းကလေးတခန်းရတယ်

စိတ်မကောင်းတဲ့အခါ

အပြင်ကိုထွက်ငေးလို့ရတဲ့ဝရန်တာကလေးနဲ့၊

အခုမှသတိရတယ်

သစ်ခွအိုးလေးတွေ ဟော့ဒီနေရာမှာချိတ်ဆွဲမယ်

ညနေခင်းတိုင်းရေလောင်းပေးမယ်

ပထမဆုံးပွင့်တဲ့ပန်းကလေးကိုတော့

သူ့ဆီရောက်အောင်ပို့ပေးအုန်းမယ်လို့။ ။