အစုန်ရထား

ညဟာ ကမ်းမမြင်လမ်းမမြင်ပဲ
လရောင်ကို ကွန်ပစ်သလိုပစ်လိုက်တော့
ပိုက်ထဲမှာ တဖျတ်ဖျတ်ခုန်နေတာ
သေဆုံးသွားတဲ့ငါ့နှလုံသားဖြစ်နေတယ်။

မနက်မိုးလင်းရင် ဘယ်ကမ်းကိုကပ်မှာလဲ
သံသရာဟာ ဥသြရှည်ကိုဆွဲတယ်။

နောက်မှာရိပ်ကနဲကျန်ခဲ့တဲ့
မီးရောင်တလက်လက်နဲ့တဲငယ်ကလေးရေ
မင်းကော ဘယ်နှစ်ကမ္ဘာ ခုတ်မောင်းပြီးပြီလဲ
ထွက်သွားသူရဲ့ခရီးကရှည်သလို
ကျန်ခဲ့သူရဲ့ခရီးကလည်းမဆုံးဘူး
မှားတောင်းမိတဲ့ဆုမှ တလုံးတဝတည်းပြည့်ခဲ့တယ်။

- - - - - - - - - - - - - - -
နှင်းခါးမိုး
၁၂၊  ဖေဖေါ်ဝါရီ၊ ၂၀၁၉