Friday, March 7, 2008

အိမ်ရှေ့ကသစ်ပင်

နှင်းခါးမိုး

အဖွားကစိုက်ပြီး
ကျနော်က ရေလောင်းခဲ့တယ်။

သူ သီးတော့ပွင့်တော့
အဖွားက ဘဝတပါးမှာ
သူ့အရိပ်ဖားဖားဝေတော့
ကျနော်က ရေခြားမြေခြားမှာ..။

သစ်မြစ်တွေက
အချိန်ကာလထဲတိုးဝင်တယ်
သူ့ကိုမှီပြီး
မရှိတော့တဲ့အိမ်လေးကို ငေးကြည့်နေမယ်
တနေ့ကျရင်။ ။

4 comments:

Kaung Kin Ko said...

ကဗ်ာေလး ခံစားသြားတယ္ဗ်ာ။

Aung Din said...

Ko Wai Linn,I can feel your poem. It is very lovely and a great memory to where we all begin.

Best, Aung Din

တန္ခူး said...

တေန႔က်ရင္ သူ႔အရိပ္ဖားဖား ေအာက္မွာ အရင္ကလို အိမ္ကေလးတလံုး...။

ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းတယ္ said...

ကဗ်ာေလးဖတ္ျပီးျမန္မာျပည္ကိုပိုလြမ္းလာမိ
တယ္အကိုေရ.