အဖေဟာ
အာဏာရှင်ပဲ
ကျနော်တို့အိမ်မှာ
အဖေဟာ အာဏာရှင်ပဲ
ခေါင်းရင်းမှာ ဖျာတချပ်
သူ့အတွက် အမြဲခင်းပေးထားရတယ်။
ထမင်းချက်ရင်
သူ့အတွက်ဆန်သပ်သပ်
ဟင်းချက်ရင်
သူ့အတွက်အသားတခွက်
ရေတောင်
သဲအိုးသေးသေးလေးတလုံးနဲ့
သူ့ကုတင်ဘေးနားမှာ သူ့အိုး
ကျနော်နေ့တိုင်းဖြည့်ရတယ်။
ကျနော်ဟာ
အဖေ့သေးအိုးသွန်ရတယ်
မနက်စောစောထရေနွေးကြိုရတယ်
ဘီဒိုတွေကိုဖုန်သုတ်ရတယ်
လူဆိုတာ
ကိုယ့်တာဝန်ကိုယ်ယူရတယ်တဲ့
တခါတလေအဖေ့တမိုးအောက်
ကျနော့်မှာနေစရာမရှိဘူး။
သူများတွေကျောင်းတက်ရင်း လက်ဖက်ရည်
ဆိုင်ထိုင်နေတဲ့အချိန်မှာ
ကျောင်းတက်မလား
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်မလား ကြိုက်တာရွေး
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဆိုတာ
ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ်ထိုင်ရတယ်တဲ့
မုန့်ဖိုးတောင် တချိန်အတိုးနဲ့ပြန်ဆပ်ရမယ့်အပေါက်မျိုး
အဖေ့ဒဿနကမိုးခေါင်တယ်
အမေသာလရောင်တွေဖြာမကျခဲ့ဘူးဆိုရင်
ကျနော့်ပင်လယ်ဟာခမ်းသွားနိုင်တယ်။
အဖေက
ထမင်းစားချိန်လူစုံမှ
နောက်ကျရင်ဘာမှချန်မထားခိုင်းဘူး
အမေကတော့
ကျနော့်အတွက်ကြောင်အိမ်အောက်ဆုံးထပ်မှာ
ဖွက်ဖွက်ထားတတ်တယ်။
အဖေ့နှလုံးသားမှာ
မီးအိမ်ကလေးတလုံးရှိတယ်ဆိုရင်
ဒါကိုထွန်းညှိပေးတာအမေပဲ
အဖေ့နှလုံးသားမှာ
ရေခဲပြင်ကြီးတခုရှိတယ်ဆိုရင်
အဲဒါကိုအပ်နဖါးနဲ့ရိုက်ရိုက်ခွဲတာ
ကျနော်ပဲ
အဖေဟာ
ဘယ်တော့မှမစိမ်းလန်းဘူး
တကယ့်သဲကန္တာရပဲ
ကျနော်ကတော့ကုလားအုပ်လိုပဲ
ရေတခါသောက်ပြီးတိုင်း မိုင်တထောင်လျှောက်
ရတယ်။
အခုတော့ အဖေဆုံးပြီ
ကျနော်မရှိတုန်း
ကျနော်ဟိုးအဝေးကြီးမှာရှိနေတုန်း
အဖေဆုံးပြီ
အီးမေးလ်ကစာတစောင်ရတော့
ခဏငြိမ်သက်သွားတယ်
စာကိုပိတ်လိုက် ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်လုပ်တယ်
အခန်းပြတင်းကနေ
မမြင်ရတဲ့တောင်တွေကိုလှမ်းငေးတယ်။
ငါပြောသားပဲ
ဒီကောင်ဘာမှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးလို့
အဖေ အဲဒီလိုများတွေးသွားသေးသလား
ဟုတ်တယ်အဖေ
ကျနော်လေးဆယ်ကျော်ပြီ
ဘာမှမဖြစ်သေးဘူး။
ဘာကောဖြစ်ရအုန်းမှာလဲ
ဘာတွေဖြစ်ချင်ခဲ့တာလဲ
အဖေပြောသလို
ကျနော့်လှေမျောခဲ့လေသလား
ဘယ်ကမ်းမှာနေညိုညို
ကျနော့်မှာကျနော့်ကိုယ်ပိုင်သီချင်းနဲ့
မင်းကလူသာပျော့တယ်
ခေါင်းကတော့အမာသားလို့
အဖေပြောအုန်းမှာပဲ။
တကယ်တော့ တံမြက်စည်းအစ လိပ်ကျောက်မြီးအဆုံး
ကျနော့်ကျောကုန်းကရင်းနှီးခဲ့တာ
အဖေကမီးပေါ်တင်ဖုတ်လိုက်
အမေကမနက်ခင်းနှင်းကလေးဆွတ်လိုက်နဲ့
မာကျောခဲ့ရ စိမ်းလန်းခဲ့ရတာ
ကျနော်ဟာ ဆီးပင်ကလေးပါ။
အပူပိုင်းမှာဖြိုင်ဖြိုင်သီးတယ်
ချဉ်မှန်းသိရက်ကိုက်ကြည့်ကြတယ်
ခြောက်သွားလေ စားလို့ကောင်းလေဆိုလား
ကျနော် ဆီးသီးကလေးလိုပြုံးတတ်ခဲ့တယ်။
အဖေ့ရဲ့ဆီးသီးကလေး
မိုးခေါင်ရေရှားအရပ်ကဆီးသီးကလေး
ဒီညတရေးနိုးတော့
အဖေနဲ့အာဏာရှင်ကိုတွဲတွေးမိတယ်
အမေနဲ့ကျနော်က
အဖိနှိပ်ခံတွေပေါ့။
ကျနော်က ရုန်းကန်တယ် တော်လှန်တယ်
အမေကတော့ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် အေးအေးဆေးဆေး
တခါတလေမျက်ရည်လေးဝဲလို့
ဒါတောင်အဖေက ဟေ ဆိုရင်
ဒီမှာလေလို့ ထူးပြီးသား
အိုးခွဲအိမ်ခွဲသားတွေသမီးတွေတောင်
အိမ်လာလို့အဖေအိပ်နေရင်
ခြေကိုပြင်းပြင်းမနင်းရဲဘူး
အဖေ့အတွက်တခုခုတော့ပါလာကြတယ်
အမေ့ကိုတော့ခေါင်းနဲ့ခွေ့ပြီးပြန်ကြတယ်
အဖေ့အင်ပါယာကနေမဝင်ဘူး။
ကျနော်ကဖိနှိပ်သူကိုမုန်းတယ်
အဖေ့ကိုမုန်းတယ်
တူးတူးခါးခါးမုန်းခဲ့တယ်
ဘဝမှာဖြစ်ချင်တာတွေမဖြစ်ခဲ့တာ
အဖေ့ကြောင့်
ဘဝမှာမျှော်လင့်တာတွေလွဲချော်ခဲ့တာ
အဖေ့ကြောင့်
ရည်းစားဦးနဲ့ကွဲခဲ့တာ
အဖေ့ကြောင့်
စာမေးပွဲကျတာ
အဖေ့ကြောင့်
ဘက်စကားမမီတာ အဖေ့ကြောင့်
အရပ်မထွက်တာ အသားမဲတာ အဖေ့ကြောင့်
ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့အိမ်ထောင်ကျတာ
အဖေ့ကြောင့်
ကျနော့်ခုံရုံးမှာ အဖေဟာ တရားခံပဲ။
အဖေကသားကိုချစ်ပါတယ်တဲ့
အမေကလျောက်လဲချက်ပေးတယ်
အဖေက သူရဲ့မေတ္တာတရားကို
လည်မှာဆွဲမထားဘူး
အိတ်ကပ်ထဲမှာပဲထည့်ထားတယ်တဲ့
ကျနော်ကခါးပိုက်နှိုက်မှမဟုတ်ပဲ
အဖေ့မေတ္တာတရားကို ဘယ်တုန်းကမှခိုးမယူခဲ့ဘူး
လိုချင်ကြောင်းလည်းမပြခဲ့ဘူး
မေတ္တာမပေးချင်နေပါ
ကျနော့်ကိုသူ့ဒေါသတွေ ဘာလို့ပေးရတာလဲ
သူ့အလိုမကျမှုတွေ သူ့ဖြစ်ချင်တာတွေ ဘာလို့ပေးရတာလဲ
သူ့အတ္တတွေ သူ့စီမံကိန်းတွေ ဘာလို့ပေးရတာလဲ
သူ့ညွုန်ကြားချက်တွေ သူ့ရင်းနှီးမြှပ်နှံမှုတွေ
အဖေဆိုတာထက် အဖေပိုလုပ်ချင်တာတွေ
ကျနော်မှမလိုချင်ပဲ
ကျနော့်စစ်ခုံရုံးမှာ အဖေဟာ ပြေးမလွတ်တော့ဘူး။
ဒါပေမယ့် အဖေတယောက်ကိုတော့
ကျနော်တကယ်လိုချင်ခဲ့တာပါ။
ကျနော့်အိပ်နေတုန်း
ခိုးခိုးနမ်းမယ့်အဖေတယောက်
ကျနော့်အတွက်ဆိုပြီး
အကောင်းဆုံးကဗျာတပုဒ်ရေးမယ့်အဖေတယောက်
သားလွှတ်တဲ့စွန်အတွက်
ဆိုင်းကြိုးချည်ပေးမယ့်အဖေတယေက်
အလုပ်ပြုတ်မယ်မှန်းသိရက်နဲ့
ထောင်ဝင်စာလာတွေ့မယ့်အဖေတယောက်
မျက်ရည်လွယ်တဲ့အမေ့ကို
သူ့ပုခုံးလေးပေးမှီမယ့်အဖေတယောက်
အဝေးရောက်နေတဲ့သားအတွက်
ဖုန်းသံလေးနားစွင့်နေမယ့်အဖေတယောက်
ကျနော်ဘယ်လောက်မှားမှား
ကျနော့်ဘက်ကနေမယ့်အဖေတယောက်။
အဖေဟာတစိမ်းပဲ
ကျနော်တို့အိမ်မှာ အဖေဟာတစိမ်းပဲ
အဲဒါကျနော်ပြောတာမဟုတ်ဘူးအဖေ
ကျနော့်သားပြောတာ
သူ့ခုံရုံးမှာ
ကျနော်ဟာပြေးမလွတ်တော့ဘူး။
အဖေနဲ့သားဟာ
ဖြည်လို့မရတဲ့ဆက်ထုံး
ဒီမြစ်ကရေစီးကြမ်းတယ်
မလှော်တတ်ရင်မှောက်တာပဲ။
အိပ်နေတဲ့သားဟာ
ကျနော်ညကစောင်ခြုံပေးခဲ့တာ သိမှာမဟုတ်ဘူး
ကျနော့်ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ
ဒီကဗျာကိုထွန်းညှိပါတယ်
အာဏာရှင်ဆိုတာ မုန်းလို့ပဲရတယ်
မေ့လို့မရဘူးအဖေ။ ။
(ငယ်တုန်းကတည်း အဖိုးနဲ့အဖွားကို မှတ်ပုံတင်ထဲမှာ အဖေနဲ့အမေလို့ ဖြည့်ပြီးကြီးခဲ့ရလို့ ဒီကဗျာဟာ အဖိုးအကြောင်းဖြစ်ပေမယ့် အဖေလို့ညွုန်းခဲ့ပါတယ်။ အဖေအရင်းက ကျန်းမာချမ်းသာဆဲပါ။ ရင်းနှီးသူတွေ ဝမ်းနည်းကြောင်း အားပေးနှစ်သိမ့်မိမှာစိုးလို့ ဒီအောက်ခြေမှတ်စုလေးကို ရေးလိုက်ပါတယ်။ တခြား ထူးထူးခြားခြားတော့မရှိပါ။)
23 comments:
http://nykomme.blogspot.com/2007/09/blog-post.html လြမ္းလိုက္ရတာ စိတၱရေလခါ ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ေလးတုန္းက ၀မ္းနည္းစကား ဆိုမိခဲ့တယ္။အေဖ ဆိုတဲ့ အဖိုးက အာဏာရွင္တဲ့လား။ အားေပးႏွစ္သိမ့္ျခင္းဟာ ၀မ္းနည္းမႈကို ဘယ္ေလာက္အထိ ေျပေပ်ာက္ႏိုင္မလဲ။ ၀မ္းနည္းမႈဆိုတာ မရွိခဲ့ရင္ေရာ... ဘာမွ မေသခ်ာလို႕ ဘာမွ မေျပာေတာ့ပါဘူး။
ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ေရခဲျပင္မွာေတာ့ မီးအိမ္ကေလးေတြ တလံုးမက အလင္းပ်ပ် ျမင္ရသလိုပါပဲ။ တေယာက္ေယာက္ ထုရိုက္ခြဲလို႕ ကြဲေၾကသြားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ အေႏြးဓာတ္ကေလးနဲ႕ ေရခဲျမစ္က ျဖည္းျဖည္းၿငိမ့္ၿငိမ့္ စီးဆင္းေနတာ မဟုတ္ဘူးလား။
ဘာေတြေလ်ာက္စဥ္းစားေနတာလဲ။ ၂၀၁၀ က လာေတာ့မယ္။ တခုခုေျပာဖုိ႔ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မွားမွား မွန္မွန္ တခုခုလုပ္ရမယ့္အခ်ိန္ေပါ့။ ၂၀၁၀ ကုိ လက္မခံလုိ႔ရတယ္။ ေရွာင္ေျပးလုိ႔ေတာ့ မရဘူး။ ၂၀၁၀ ကလာေတာ့မယ္။
ေက်းဇူးပဲ ပန္ဒုိရာ။
ကုိေဝလင္း....
စာသိပ္မေရးတာၾကာၿပီ။
ဒီကဗ်ာေလးကုိလည္း ႀကဳိက္တယ္။
အားပါးပါး တေျဖာင္းေျဖာင္းျမည္ေအာင္ ေကာင္းလိုက္တဲ့ကဗ်ာ
က်ဳပ္ေတာ့ ကဗ်ာမေရးရဲေလာက္ေအာင္ ၿဖံဳသြားတယ္ဗ်ိဳ ့
ေက်းဇူးတင္တယ္..
က်ဳပ္ ေရငတ္ေတာ္ေတာ္ေျပသြားတယ္။
ႏွင္းခါးမိုးေရ
ဒီကဗ်ာကိုဖတ္ၿပီး ကိုၿငိမ္းေ၀ေျပာသလိုသာ ေျပာခ်င္ပါေပရဲ႕ဗ်ာ။
တစက္ေလးမွ မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ ဖတ္မိလိုက္တယ္။
ကဗ်ာနတ္ဘုရား၀င္စားေရးသလားေတာင္ ထင္မိေရာဗ်ာ။
ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ။ ကဗ်ာေတြ ဆက္တိုက္ေရးႏိုင္ပါေစ။
ကုိေပါ၊ ကုိၿငိမ္းေ၀၊ ေက
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ယုံၾကည္မွဳပ်က္ေနရာကေန အားလည္းရွိသြားတယ္။ ခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ
၀တၱဳတိုုေလး တပုုဒ္လိုု ပဲ...။
ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ခရစ္စမတ္ ႏွစ္သစ္ ကာလ ျဖစ္ပါေစ..
ေရာက္ေႀကာင္းပါ ။။
ကိုေဝလင္း ေရ၊
သိပ္ေကာင္း ျပီး နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း ခံစားရတဲ့ ကဗ်ာ ေလးပါပဲဗ်ာ၊ ဖတ္ခြင့္ ရလို႕ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ခင္ဗ်ား အဖိုး ကို က်ေနာ္လည္း မုန္းပါတယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားကို လၻက္ ရည္ဆိုင္ ထိုင္ဖို႕ လာေခၚတဲ့ အခါတိုင္း သူ႕ရဲ့ မေက်နပ္တဲ့ အၾကည့္ေတြေအာက္ က်ေနာ္ ေခ်ာက္ခ်ား ခဲ့ရတာ မၾကာခဏပါပဲ၊
ေအာင္ဒင္
ခရစ္စမတ္က အင္မတန္ေအးခ်မ္းပါတယ္ဗ်ာ။ အႏွဳတ္ေအာက္ ၆ တဲ့မေကေရ။ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ။
ေမအိခင္
ေက်းဇူးပါဗ်ာ။ ခင္မင္လ်က္ပါ။
ကုိေအာင္ဒင္
သတိရတယ္ဗ်ာ။ ကုိယ္လည္းလူႀကီးျဖစ္လာေတာ့ တခ်ဳိ႕ဟာေတြ နားလည္တတ္လာပါတယ္။ ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းႀကီးကုိလည္း အေဖတေယာက္ ျဖစ္ေစခ်င္ပါေသးတယ္။ ႀကိဳးစားပါအုန္းဗ်။
ဒီကဗ်ာႀကီးဖတ္ရတာ ေမာလိုက္တာဗ်ာ။
ဆရာ ဦးေဝလင္း
သမီးက မနက္ျဖန္ဆုိရင္ ဒုကၡသည္စခန္းထဲကို ျပန္ရအုံးမယ္။ ဦးေဝလင္းရဲ႔ ဒီကဗ်ာကို သမီးအရမ္းႀကိဳက္လြန္းလုိ႔ ကူးၿပီးယူသြားပါတယ္။
ဒီတခါ ဒုကၡသည္စခန္းထဲမွာ ဒီလုိ႔ကဗ်ာနဲ႔အတူျပန္ရတာ သမီးအတြက္ အင္မတန္ခံစားရပါတယ္။ သမီးရဲ႔ အေဖကို အရမ္းသတိရမိတယ္။
အဲဒီအာဏာရွင္ေၾကာင့္ပဲ ကဗ်ာဆရာ ႏွင္းခါးမိုး လို႕ ျဖစ္လာခဲ့တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ
ကိုယ္မျမင္ႏိူင္တဲ့တစုံတရာရဲ႕ တြန္းအားဟာ တခါတရံမွာ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ဘူး
အသက္မရွဴပဲ ဖတ္ခဲ့မိသလားလို႕ ကဗ်ာဆုံးသြားေတာ့ ေတြးေနမိတယ္
တထုိင္တည္း ထပ္ခါထပ္ခါ ဖတ္ျဖစ္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ္နဲ႔အရင္းႏွီးဆုံးေတြကို ေပးဖတ္ဦးမွလို႔ ေတြးမိတယ္။
ကိုေဝလင္းေရ..
ဘာမွမေၿပာေတာ့ဘူးဗ်ာ...
ဆာေလာင္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ခုတေလာေတြထဲကို ခင္ဗ်ားရဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္က အာဟာရအၿဖစ္ မီးညွိေပးလိုက္တာပါပဲ..
အၾကိဳက္ဆံုးကဗ်ာတပုဒ္ၿဖစ္သြားၿပီဗ်ာ...
က်ေနာ့္အဖိုးလဲ အာဏာရွင္ ပါပဲ.ဒါေပမဲ့..
ဒီလို ကဗ်ာမ်ိဴး က်ေနာ္မေရးတတ္ဘူး..ဗ်ာ.
တပုိဒ္ျခင္း ခံစားရပါတယ္.
ပဥၥသိခၤနတ္ ေစာင္းႀကိဳးညင္းသလို စြဲေဆာင္မႈ ကဗ်ာသံစဥ္ေတြ အနားမွာ ပ်ံဝဲသြားသလို ခံစားရပါတယ္ ဗ်ာ၊ အေရးက်ဲေပမဲ႔ ဒီလိုထိတဲ႔ ဗမာ႔လူေနမႈ စရိုက္ေတြ ထံုမြမ္းတဲ႔ ကဗ်ာေလး ဖတ္ရတာ အိမ္ေတာင္ ျပန္လြမ္းသြားတယ္။
The great poem...
ကိုေ၀လင္းေရ…
အိပ္ေနတဲ့သားဟာ
က်ေနာ္ညကေစာင္ၿခံဳေပးခဲ့တာ သိမွာမဟုတ္ဘူး
က်ေနာ့္ေရခဲျပင္ေပၚမွာ
ဒီကဗ်ာကုိထြန္းညွိပါတယ္
အာဏာရွင္ဆုိတာ မုန္းလုိ႔ပဲရတယ္
ေမ့လုိ႔မရဘူးအေဖ။ ။
အဲဒီအပိုဒ္က ရင္ကို အထိဆံုးပါပဲ။ စည္းကမ္းၾကီးတဲ့အေဖရဲ့ ပံုစံခြက္ထဲမွာၾကီးခဲ့ရသူမို ့ လူငယ္ဘ၀က ခံစားခ်က္ေတြကို ျပန္သတိရမိတယ္။ ၅တန္းတုန္းက အိမ္ေရွ ့က ဧည့္ခန္းထဲမွာ စာလံုးအၾကီးၾကီးနဲ ့ ကြ်န္မသည္ ဦးဘယ္သူ ေဒၚဘယ္သူတို ့ရဲ့ သမီးအရင္း မဟုတ္ပါလို ့ စာေရးျပီး ကပ္ခဲ့ဖူးတာ သတိရတယ္။ အေဖနဲ ့အေမရဲ့ မီးခံေသတၱာထဲ ေမြးစားစာခ်ဴပ္ဆိုတာမ်ား ရွိေနမလားလို ့ ခိုးရွာခဲ့ရေတြ အမွတ္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္… ကြ်န္မ ဘြဲ ့ယူတဲ့ ေန ့က ကြ်န္မမ၀တ္ရေသးတဲ့ ဖိနပ္အျဖဴေလးကို အေဖက ေျပာင္လက္ေနေအာင္ တိုက္ေပးေနတာ ေတြ ့ရေတာ့ ကြ်န္မခုိးျပီး ငိုမိတယ္။ ကြ်န္မ ဒီကိုလာေတာ့ ညေနဆို အရင္က ကြ်န္မရံုးျပန္ေနက်လမ္းေလးမွာ အေဖသြားသြားေမ်ွာ္ေနတယ္လုိ ့ အေမေျပာေတာ့ ကြ်န္မခ်ံဳးပြဲခ်ငိုမိတယ္။ ကြ်န္မေလ… အေဖေရြးေပးတဲ့ ၀တ္စံုနဲ ့ မဂၤလာေဆာင္ခဲ့တာ။ ဟုိတေန ့က ခဏခဏဖတ္ျပီးသား ဂ်ဳး၀တၳဳတိုေလး ဖတ္ရင္း အရင္က အဲဒီ၀တၱဳေလး ဖတ္တုန္းက မက်ဖူးခဲ့တဲ့ မ်က္ရည္ေတြ က်မိတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ အံ့ၾသမိတယ္။ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ အေရာင္ေျပာင္းသြားတဲ့ အခါတဲ့။ ကြ်န္မရဲ့ေမတၱာနဲ ့ ကြ်န္မၾကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ ေခါက္ရိုးက်ိဳးဆိုဆံုးမမွ ုေတြၾကား သားက ကြ်န္မကို အာဏာရွင္လုိ ့ မခံစားရေအာင္ ၾကိဳးစားရဦးမယ္ ကိုေ၀လင္းေရ။
အေဖအေပၚမွာ ျမင္ၾကတဲ့ အယူအဆျခင္းေတာ့ ကြာၾကတယ္ရွင္ ။ ဘာျဖစ္လိုလည္း ဆိုေတာ့ က်မအေဖက က်မလူမမယ္ခင္ကတည္းက ဆံုးသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရင္ဘတ္ထဲကို ေရာက္တဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ကို ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ အတြက္ လာရက်ိဳး နပ္ပါတယ္ရွင္။
"ငါေျပာသားပဲ
ဒီေကာင္ဘာမွျဖစ္လာမွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔"
ကၽြန္ေတာ့္အေဖကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီလိုဆန္ဆန္ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။
ဒီကဗ်ာဟာ မ်က္စိထဲ အရိပ္ေတြ အေရာင္ေတြ ေပၚလာေအာင္ထိ အသက္၀င္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္အေဖကို သတိရရင္း
တိတ္ဆိတ္ေငးေမာ ဖတ္ရႈသြားပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ကဗ်ာေတြကုိခ်စ္တယ္
ဖတ္လုိက္ရတဲ့အတြက္စိတ္မေကာင္းေတာ့ျဖစ္မိတယ္
အရႈံးေတာ့မေပးပါနဲ႔
http://minemine191.blogspot.com
ေရးတယ္ျခစ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ
လာလည္ေစခ်င္ပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္အိမ္ေလးမွာမျပည့္စုံေသးဘူး
အၾကံဥာဏ္ေလးေပးလွည့္ပါအုံးေနာ္
Post a Comment