အိမ်ပြေး

Kin Maung Yin

ဓါတ်ပုံထဲမှာတောင်

အိမ်ရနံ့ကိုရတယ်

သြော် ဝေးခဲ့ရတဲ့ရေမြေတောတောင်။

ကောက်ရိုးလှည်း

ကောက်ရိုးပုံ

ကောက်ရိုးတွေလွင့်ပွနေတဲ့တာလမ်း

ခပ်လှမ်းလှမ်းကခင်တန်းနဲ့ ထန်းပင်စုစု

ရေစပ်စပ်နဲ့ရိုးကလေးထဲမှာ

ပန်းခရမ်းပြာ၊ သို့မဟုတ် ဝေးခဲ့ရသောဗေဒါ။

ဘဲကျောင်းတဲ့လှေကလေးပေါ်က

သီချင်းတကြော်ကြော်နဲ့ညနေခင်းများ

ရွံ့စက်တွေပေလူးနေပေမယ့်

အလှမပျက်တဲ့ခြေဖမိုးဖေါင်းဖေါင်းလေးကိုပိုင်ဆိုင်သူရယ်

တခါကဧည့်သည်တဦးဟာ

မင်းပန်ဖို့ကြာတပွင့်ခူးပေးခဲ့ဘူးတယ်လေ။ 

မဟာဓါတ်အားလိုင်းပေါ်မှာ 

အိပ်တန်းပျောက်တဲ့ငှက်ကလေးပဲရှိတော့တယ်၊

မြို့ဘက်ကဝင်လာတဲ့ကားမီးရောင်အောက်မှာ

သစ်ငုတ်ပေါ်ထိုင်နေတဲ့ဧည့်သည်

ဘယ်သူ့ကိုမှနှုတ်မဆက်ပါရစေနဲ့တဲ့

မခေါ်ပဲနဲ့လာ

မနှင်ပဲနဲ့ပြန်ခဲ့တယ်၊ 

ပိုးမွှားပုရစ်အော်သံတွေသာကျန်ရစ်ခဲ့။

တနေ့ကျ ရှင်ကအိမ်ပြန်သွားမှာပါတဲ့

အုတ်ကန်ထဲကဘီးလားတွေ

နေဝင်ရင်မီးရှို့ဖို့ချိုးလာခဲ့တဲ့ယူကလစ်ကိုင်းစိုစိုတွေ

အဲဒီအလုပ်သမားတန်းလျားလေးမှာ အသံမထွက်ပဲ ငါငိုခဲ့ရတဲ့နေ့များ။