မပြောဖြစ်တဲ့ပုံပြင်

ပန်းလေးတွေကိုကြည့်ရင်း ငိုချလိုက်ရကောင်းမလား၊ ကြယ်လေးတွေကိုငေးရင်း ရယ်မောပစ်လိုက်ရကောင်းမလား၊ ခြံထဲကခုံတန်းကလေးပေါ်မှာ အိပ်မပျော်တဲ့ညကလေးဟာ မိုးစိုနေရှာ။ အမှောင်ထဲက သူလှမ်းငေးလိုက်တဲ့ အဝေးကဝရန်တာတခုမှာ တန်းလန်းကလေးကျနေတဲ့ ပိုင်ရှင်မဲ့သစ်ခွအိုးကလေးဟာ ခုတော့သွေ့ခြောက်နေရှာ။ မင်းပွင့်ခဲ့တဲ့ပန်းကလေး ခုတော့ဘယ်မှာ။ လူမရှိတဲ့တိုက်ခန်းကလေး၊ မီးမလင်းတဲ့တိုက်ခန်းကလေး၊ ဘယ်တော့မှ ရယ်မောသံရှရှ ပြန်ရောက်မလာနိုင်တော့တဲ့တိုက်ခန်းကလေး။ သော့ခလောက်တန်းလန်းနဲ့ အိမ်ရှေ့သံတခါးကိုသာ အပြင်းမောင်းလာတဲ့ပြိုင်ကားတစီးလို ဂမူးရှုးထိုးဝင်တိုက်ပစ်လိုက်ချင်ရဲ့။ ပိတ်ထားတဲ့မှန်ပြတင်းတွေနောက်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှပြောမပြဖြစ်သေးတဲ့ ပုံပြင်အသစ်ကလေး

ဟောင်းနွမ်းနေပြီ။ ဖုန်တက်နေပြီ။ ပိုင်ရှင်မဲ့နေပြီ။

မျက်ရည်မရှိတဲ့မိန်းမ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားရင်ကောင်းမယ်။ လူတွေက အဲဒီကျောက်ရုပ်ကို ပန်းခြံတခုထဲမှာ ရွေ့ထားမယ်။ တောင်ကုန်းနိမ့်နိမ့်ကလေးတခုပေါ်မှာ၊ ရောင်စုံပန်းခြုံကလေးတွေခြံရံလို့၊

ကြေးပြားလေးပေါ်မှာတော့ သူမ ဤနေရာတွင် မထင်မှတ်ပဲပျောက်ဆုံးခဲ့သည်။ သူမ၏ခွေးကလေးကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည် တဲ့။

ပိုက်ဆံရှိရင် ထမင်းကောင်းဟင်းကောင်းတွေ ချက်လို့ရတယ်။ တခါကထမင်းဝိုင်းလေးကိုတော့ မီးဖိုပေါ်တင် ပြန်ပူနွေးစေလို့မရနိုင်ပါ။ ဘယ်လောက်မူးမူး လမ်းမှာဆိုင်ကယ်မမှောက်ဘူး တဲ့။ ညကလေးတညကတော့ အသေအချာမှောက်ခဲ့ပါတယ်။ ကံကြမ္မာဟိုင်းဝေးကြီးပေါ်မှာ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကိုဝင်တိုက်ခဲ့တာလဲ။ အခင်းဖြစ်တဲ့နေရာမှာ အဲဒီကောင်မ ပွဲချင်းပြီးခဲ့တယ်။ လူကသေပြီး စိတ်ကဝဲပျံနေတယ်။ မနက်မိုးလင်းတော့ ညကရုပ်ရှင်ကို သတိမရတော့ဘူးတဲ့လား။ ထားလိုက်ပါကွယ်။ ဝဲပျံနေတဲ့လိပ်ပြာကလေးတကောင်ကိုသာ ရှင်စိုက်ထားတဲ့သစ်ခွအိုးကလေးပေါ်က မောင်းမထုတ်လိုက်ပါနဲ့။ 

ပန်းခင်းကြီးအလည်ကပန်းပုရုပ်ဟာ ပန်းခြံထဲမှာ ပျောက်သွားတဲ့မိန်းမ။ ပန်းလေးတွေက သူ့ကိုကြည့်ရင်းငိုတယ်။ ကြယ်လေးတွေက သူ့ကိုငေးရင်း ရယ်မောကြတယ်။ သူ့ရှေ့နားက ခုံတန်းကလေးမှာ လူတယောက်ဟာ လမ်းလျောက်ကပြန်လာတိုင်း ထိုင်နားလေ့ရှိတယ်။ ကောင်းကင်ကြီးကိုမော့ကြည့်လိုက် ငှက်တွေကိုအစာကျွေးလိုက် ကျောက်သားမိန်းမကိုစိုက်ကြည့်လိုက်နဲ့။ ခဏနေတော့ အဲဒီလူဟာ သူ့ရဲ့အိမ်ခန်းကလေးဆီပြန်၊ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်က သစ်ခွအိုးကလေးကိုရေလောင်း။ ပြီးတော့ ဘယ်သူမှပြန်မထူးတဲ့ဖုန်းကို အကြာကြီးခေါ်လို့။

စိမ်းမနေရင်လည်း အသံဖိုင်ကလေးပို့ထားခဲ့ပါ

ဖုန်းတွေကစမတ်ဖြစ်သလောက် ဘဝတွေကစမတ်မဖြစ်သေးဘူး။

နှင်းခါးမိုး