အတြင္းနဲ႔အျပင္ အသံနဲ႔အာကာသ.. ငါတုိ႔ထြက္ေျပးၾကပါစုိ႔

အျပင္ကုိခုန္ထြက္လုိက္တာ တြင္းတခုထဲျပဳတ္က်တယ္
အျပင္အပျမင္ရတဲ့အရာေတြထဲ ငါတုိ႔ဖမ္းခ်ဳပ္အက်ဥ္းခ်ခံရတဲ့အခါ ေဖါက္ထြက္ဖုိ႔ႀကိဳးစားၾကတယ္ ငါတုိ႔တြန္းလွန္တယ္ ျမင္ရတဲ့အရာေတြရဲ႕ဟုိဘက္ေျပးထြက္တယ္ ေျပးႏုိင္ရင္လြတ္မယ္ထင္တယ္ ဗဟိဒၶေတြကုိအစစ္လုိ႔ထင္တယ္ ပ်ဳိ႕တက္လာတာေတြကုိမ်ဳိမ်ဳိခ်တယ္ ဒါမွမဟုတ္ေအာ္ဟစ္ပစ္လုိက္တယ္
ေပါက္ကြဲမွဳေတြမွာတခါတရံလမ္းသစ္ရွာတယ္ အသံေတြကုိဘာသာျပန္တဲ့အက်င့္ကပါေနၿပီ
အသံေတြကုိအသံေတြအတုိင္း႐ြတ္ဖတ္ဖုိ႔လုိတယ္ စကားလုံးေတြနဲ႔တုိက္တုိက္မၾကည့္ပါနဲ႔
အသံေတြကုိအသံေတြအတုိင္းစိတ္ထဲႏွစ္လုိက္ အသံေတြကုိအသံေတြအတုိင္းစီးပါသြားလုိက္
ခံစားဖုိ႔ထက္နားလည္ဖုိ႔ကပုိအေရးႀကီးေနရင္ ခုန္ထြက္လုိက္တုိင္း တြင္းထဲက်က်ေနမွာပဲ
အဇၨတၱထဲဘယ္တံခါးေပါက္က၀င္မလဲ တံခါးတုိင္းပြင့္ေနတာေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ ဒါေပမယ့္တြန္းဖြင့္လုိက္ပါ
မင္းအ၀င္ခ်င္ဆုံးတံခါးေပါက္ကုိသာမင္းတြန္းဖြင့္လုိက္ပါ ပထမဆုံးအေရးႀကီးတာကဖြင့္မိဖုိ႔ပဲ
ခုန္ဆင္းလုိက္မိၿပီလုိ႔ထင္ေကာင္းထင္မယ္ အတြင္းထဲ၀င္တာပိတ္မိတယ္ထင္မယ္
တကယ္ကအာကာသဆုိတာေနရာတုိင္းမွာရွိတာ ေမာ့ေမာ့ၾကည့္ရတုိင္းလွမ္းလွမ္းၾကည့္ရတုိင္း
ဟုိးအေ၀းမွာအေ၀းအေ၀းတေနရာမွာ အာကာသဆုိတာကုိယ္နဲ႔အေ၀းႀကီးမွာအဲလုိမဟုတ္ဘူး
အဇၨတၱထဲမွာျမက္ခင္းေတြစိမ္းစုိေနတယ္ ငါဟာျမင္းတေကာင္လုိခုန္ေပါက္ေျပးလႊားမယ္
တကယ္ကလြတ္ေျမာက္မွဳဆုိတာ ငါတုိ႔အတြင္းထဲမွာ
နားမလည္ႏုိင္တဲ့အေရာင္ေတြစုတ္ခ်က္ေတြၾကားမွာ ဘာမွန္းမသဲကြဲတဲ့အသံေတြထဲမွာ
နားလည္ဖုိ႔မလုိဘူး အဓိပၸယ္မလုိဘူး
သံလမ္းေပၚကရထားတစင္းလုိ ကုိယ့္ခံစားခ်က္ေပၚမွာကုိယ္ခုတ္ေမာင္းေနဖုိ႔ပဲ
ကုိယ့္ရွင္သန္မွဳကုိ ခဏတာေတာက္ေလာင္မွဳလုိ႔သိရင္
အဇၨတၱနဲ႔ဗဟိဒၶနယ္ျခားမွာ လွည့္စားမွဳေတြကုိထားခဲ့ပစ္လုိ႔ရတယ္

စိတ္၀င္စားရင္ ဖြင့္ၾကည့္ပါ

ခဏနား၊ မ်က္စိမွိတ္၊ အသက္ကုိမွန္မွန္႐ွဳ၊
ၿပီးရင္ ေအာက္ကလင့္ကုိ ထပ္ဖြင့္ၾကည့္လုိက္။
၆ မိနစ္စာဆုိေတာ့ နည္းနည္းအခ်ိန္ေပးရလိမ့္မယ္။
တခုခုလုပ္စရာ သြားစရာရွိေနရင္ေတာ့ ထားခဲ့ပစ္လုိက္။
အသက္၀၀႐ွဳ၊ ေလးေနရင္ သက္ျပင္းရွည္ရွည္မွဳတ္ထုတ္ပစ္လုိက္။
လြတ္ေျမာက္ပါေစ
http://www.youtube.com/watch?v=VbmoGUJvIM4

ကြယ်

ကြယ်

အဲဒီညက

လှေမှောက်တယ်။

လ..တွေ တိမ်..တွေ

ရေထဲနစ်။

သူကတော့

သစ်ကိုင်းဖျားမှာ

ပန်းကလေးဖြစ်ကျန်ခဲ့တယ်။ ။

နှင်းခါးမိုး

ေခတ္ေပၚကဗ်ာဆရာလက္စြဲ (အပုိင္း ၅) ေရးသူ...အုိက္ခ်င့္(တ႐ုတ္ကဗ်ာဆရာ)

လိရိကကဗ်ာနဲ႔ ဇာတ္လမ္းေျပာကဗ်ာ

ကဗ်ာဟာ ခံစားမွဳရဲ႕ နုိင္ငံျဖစ္တယ္။
လိရိက ကဗ်ာရဲ႕ အေရးအႀကီးဆုံး အဂၤါရပ္က သူဟာ စိတ္အေျခအေနကုိ ေဖာ္ ျပေနတယ္ ဆုိတာပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕ ေရွာင္မရဆုံး လုိအပ္ခ်က္က ခံစားမွဳ သန္႔စင္ျခင္း ပါပဲ။
ကဗ်ာဟာ ျပင္းထန္တဲ့ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ ပါရွိရမယ္။ သာမန္ ႐ုိး႐ုိးခံစားမွဳမ်ဳိးနဲ႔ ေရးတဲ့ ကဗ်ာမ်ားဟာ လူေတြကုိ မထိခုိက္ ေစႏုိင္ဘူး။
လိရိက ကဗ်ာဟာ မိမိကုိယ္ ဒါမွမဟုတ္ မိမိ၀န္းက်င္ ကမၻာကုိ ဆင္ျခင္ ၾကည့္မေနရပဲ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ခံစားသိျမင္ပုံကုိ ေဖာ္က်ဳးထားတာ ျဖစ္ရမယ္။
လိရိက ကဗ်ာဟာ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မစြန္႔ပယ္ႏုိင္ဘူး။ ၾကည္ႏူးမွဳ၊ ေဒါသ၊ ပူေဆြးမွဳ၊ ၀မ္းသာမွဳ ဘာပဲျဖစ္ေပ့ေစ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ မပါတဲ့ ကဗ်ာဟာ အၿမံဳပဲ။
လိရိက ကဗ်ာမွာ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္အိမ္ ျပတ္ျပတ္သားသား မရွိဘူး။ ႐ုိက္ပုတ္ ေနတဲ့ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ လွဳိင္းေတြကုိ တုံ႔ျပန္ရင္းသာ ဇာတ္လမ္းဟာ ေပၚလာလုိက္ ေျပာင္းလဲလုိက္ပဲ။ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳဟာ ကဗ်ာဆရာ့ ႏွလုံးသားရဲ႕ လွဳပ္ရွားမွဳ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေဖာ္ျပပုံ ဘယ္လုိပုံ ျဖစ္ပေစ စိတ္လွဳပ္႐ွားမွဳကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မစြန္႔ရဘူး။ ဒီလုိ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ ရွိေနျခင္းက လိရိက ကဗ်ာလုိ႔ ဆုိတဲ့ဟာရဲ႕ အတြင္းအႏွစ္ကုိ နားလည္ဖုိ႔ ပုိလြယ္ေစတယ္။
လိရိက ကဗ်ာဟာ သစ္ပင္ေပၚက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ခူးလာတဲ့ သစ္သီး၊ ႏွင္းရည္လူးထားတဲ့ မနက္ခင္းပန္းတုိ႔နဲ႔ တူတယ္။ ပညာသိဆုိတဲ့ မီးထဲမွာ ကင္လုိက္ရင္ ႐ွဳံ႕တြသြားေရာ။
လိရိက ကဗ်ာရဲ႕ ဦးတည္ခ်က္ကုိေတာင္မွ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳက ဦးေဆာင္ေနရမယ္။ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳကုိ ဒီအခန္းက ႐ုတ္သိမ္းလုိက္ရင္ စာဖတ္သူတုိ႔ တက္စရာ ေလွကားမရွိပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာကုိ အဲပိက ကဗ်ာလုိ႔လည္း ေခၚႏုိင္တယ္။
ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာရဲ႕ လကၡဏာကေတာ့ ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္လမ္း ျပတ္ျပတ္ သားသား ရွိတာပါပဲ။
ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာကုိလည္း စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ အေတာ္အသင့္ ထည့္ေပး ထားသင့္တယ္။ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာေရာ၊ စိတ္ကူးဇာတ္ကြက္ေပၚ အေျခခံတဲ့ ကဗ်ာပါ စာဖတ္သူေတြကုိ ထိခုိက္ေအာင္ လုပ္ရာမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေအာင္ျမင္တတ္တယ္။
ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာမွာ လုပ္ႀကံယူထားတဲ့ အခ်က္အခ်ဳိ႕ကေတာ့ ပါတတ္တာပဲ။ ဒီလုပ္ႀကံထားတဲ့ အခ်က္ေတြဟာ စိတ္ကူးမွဳရဲ႕ အခ်က္ေတြေပါ့။
က်ဳပ္ဟာ စစ္တပ္ခရာမွဳတ္သမား မလုပ္ဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခရာမွဳတ္သမား ကဗ်ာရွည္ကုိ ေရးခဲ့တယ္။ တုိက္ပြဲမွာ ဒါဏ္ရာ မရဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ ဒုတိယအႀကိမ္ ေသတယ္ ကဗ်ာရွည္ကုိ ေရးခဲ့တယ္။ မီးတုတ္ကုိင္ လွည့္ လည္ပြဲမွာလည္း တခါမွ မပါဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မီးတုတ္ ကဗ်ာရွည္ကုိ ေရးခဲ့တယ္။ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြအေပၚ အေျခခံထားတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဒီကဗ်ာေတြမွာ အလြန္ပီျပင္တဲ့ ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္လမ္းသေဘာ ရွိေနတယ္။
က်ဳပ္ကဗ်ာအခ်ဳိ႕ဟာ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ လူေတြ အေပၚ အေျခခံ ထားတာပါ။ ဥပမာ ႏွင္းထဲကစိန္၊ က်ဳပ္အေဖ။ လိရိကသေဘာ သိပ္မပါတဲ့ ဇာတ္လမ္းေျပာကဗ်ာဟာ စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ ထည့္ထားတဲ့ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာေလာက္ စာဖတ္သူအေပၚ ႀကီးႀကီးမားမား ထိခုိက္ႏုိင္စြမ္း ရွိလိမ့္မယ္ မဟုတ္ဘူး။
က်ဳပ္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာႏွစ္ပုဒ္ဟာ လူထုသီခ်င္းမ်ားက ငွားယူထားတဲ့ ပုံသဏၭာန္ေတြကုိ သုံးၿပီး ေရးထားတာပါ။ ငါးရွဥ့္နက္ ဆုိတဲ့ တပုဒ္က အမ်ားစု ပုိင္းမွာ စိတ္ကူး အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ေဖာ္ျပထားတာ။ ၀ွက္ထားတဲ့ ေသနတ္မ်ား ဆုိတဲ့ ေနာက္တပုဒ္ကေတာ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေပၚ အေျခခံ ထားတာပါပဲ။ လုံးလုံး မေအာင္ျမင္တဲ့ ကဗ်ာတပုဒ္ျဖစ္တယ္။ ကာရန္ပါတဲ့ အစီရင္ခံစာကုိ ဖတ္ရသလုိပဲ။
ဒါေလာက္ဆုိရင္ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာမွာ ခံစားမွဳ ဓါတ္ကေလးပါဖုိ႔ လုိေၾကာင္း နမူနာျပတာ လုံေလာက္ပါၿပီ။
က်ဳပ္ရဲ႕ ကဗ်ာရွည္ ေနကုိရင္ဆုိင္ နဲ႔ အလင္းေထာပနာေတး ႏွစ္ပုဒ္စလုံးကုိ လိရိက ကဗ်ာလုိ႔ သတ္မွတ္ရမယ္။ ဒါေပမယ့္ လွဳိင္းေခါင္းေပၚမွာ၊ ေရွးေရာမ ၿမိဳ႕ကသတ္ပြဲကြင္း၊ ခ်င္းမင္းပြဲေတာ္မုိးသည္းသည္း တုိ႔လုိ အျခားကဗ်ာရွည္ေတြကုိ လိရိက ကဗ်ာ သတ္မွတ္ရမလား။ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာ သတ္မွတ္ရမလား ဆုံးျဖတ္ဖုိ႔ကေတာ့ ခက္တယ္။
တခ်ဳိ႕ ဇာတ္လမ္းေျပာ ကဗ်ာေတြက ကဗ်ာဆရာ အေနနဲ႔ နိမိတ္ပုံေတြနဲ႔ ေတြးၿပီး ဖန္ဆင္းထားတာ မဟုတ္ဘူး။ အျဖစ္အပ်က္တခုကုိ တည့္တုိးဟန္နဲ႔ပဲ ေျပာျပ ပါတယ္။ ဒီလုိ ကဗ်ာမ်ဳိးဟာ ကာရန္ ပါတာခ်ည့္။ ဥပမာသေဘာ တုဖူရဲ႕ အရာရွိသုံးဦး နဲ႔ ခြဲခြာျခင္းသုံးခု တုိ႔ကုိ ၾကည့္ေလ။ ဘယ္ကဗ်ာမွာမွ ႐ူပကတခု မပါေခ်ဘူး။ ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္လမ္းက ျပည္သူေတြကုိ စိတ္လွဳပ္ရွားေစႏုိင္တဲ့ အတြက္ က်ဳပ္တုိ႔ဆီ လက္ဆင့္ကမ္း ေရာက္လာခဲ့ၾက တာပါပဲ။
အေတြးတခုကုိ ေဖာ္က်ဳးဖုိ႔အတြက္ အရာ၀တၳဳတခုကုိ အသုံးျပဳတဲ့ ကဗ်ာမ်ားကုိ အရာ၀တၳဳ ေထာပနာကဗ်ာ လုိ႔ ေခၚတယ္။ ဒီကဗ်ာေတြကုိ ဒႆန ကဗ်ာမ်ားလုိ႔ ယူဆေလ့ရွိတယ္။
လိရိက ကဗ်ာေတြက စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳ ဓာတ္ကုိ အေလးတင္းတယ္။ အရာ၀တၳဳ ေထာပနာကဗ်ာမ်ားကေတာ့ ဒႆနဓာတ္ကုိ အေလးတင္းပါတယ္။
ဒႆနကဗ်ာမ်ား တနည္း ဆင္ျခင္တုံ အေတြးေပၚ အေျခခံတဲ့ကဗ်ာမ်ားဟာ ရွင္းလင္း၊ ႐ုိးစင္းတဲ့ ဗဟိဒၶေအာက္မွာ နက္႐ွဳိင္းတဲ့ ဒႆနသေဘာကုိ ဖုံး၀ွက္ထားတတ္တယ္။
အာ၀ဇၨန္းမရွိတဲ့ လူတေယာက္က ဒႆနကဗ်ာ ေရးဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္ ခပ္ညံ့ညံ့ အေပ်ာ္တမ္းသမားက လက္လွည့္ပညာ အစြမ္းျပသလုိ ေနလိမ့္မယ္။ လုံး၀ စိတ္ပ်က္စရာႀကီး။
သဲတမွဳန္ထဲမွာ စၾကာ၀ဠာကုိ ျမင္သူ၊ ေရတစက္မွာ ကမၻာကုိ ျမင္သူဟာ စိတ္ကူး ႂကြယ္၀တဲ့ ကဗ်ာဆရာေပပဲ။ စိတ္ကူးမရွိတဲ့ လူရဲ႕ အျမင္မွာေတာ့ သဲမွဳန္ဟာ သဲမွဳန္အျပင္ တျခား မဟုတ္ဘူး။ ေရတစက္ဟာလည္း ေရတစက္ထက္ မပုိေပဘူး။

သက္ကရာဇ်တွေပေါ်မှာ ဖူးလိုက်ကြွေလိုက်

လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နှစ် ရေစိမ်းမြေစိမ်းကို စရောက်ကာစ ပထမဆုံးကြုံရတဲ့ နှစ်ကူးညကို ငေးမောရင်း ရေးဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကဗျာတပုဒ်ပါ။ နှစ်တိုင်း နှစ်ကူးညကောင်းကင်ယံမှာ မိုးလုံးပြည့်ပြည့်သွားတဲ့ မီးရှုးမီးပန်းတွေကိုမြင်တဲ့အခါ ဒီကဗျာလေးကို သတိ သွားသွားရမိပါတယ်။ သက္ကရာဇ်တွေ ပြောင်းသွားပေမယ့် တချို့အရာတွေက မပြောင်းခဲ့ပါဘူး။

၂၀၀၅ ရဲ့ ဒေါက်ဖိနပ်တဘက်

၁။

နှစ်ထောင့်ငါး ရဲ့နောက်ဆုံးထွက်သက်ဟာ

မီးရှုးမီးပန်းတွေဖြစ်သွားတယ်။

နှစ်ထောင့်ငါး ထဲမှာ

ပွင်ခဲ့ကြ ကြွေခဲ့ကြ

မှတ်ပုံတင်ပျောက်ခဲ့ကြ

သိန်းသုံးရာထီပေါက်ခဲ့ကြ

ချစ်သူ့အပြုံးကို ဝတ်မှုံကူးခဲ့ကြ

ဒါဏ်ရာတွေပေါ်မှာမီးပုံပွဲလုပ် ကခုန်ခဲ့ကြ

ပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်ပြီး သစ်ကိုင်ဖျားက လ ကို စိတ်ကူးနဲ့မျှားခဲ့ကြ၊

မျက်ရည်များ

ဆပ်ပြာပူဖောင်းများ

စက္ကူမှဖူးခဲ့ကြသောပန်းများ

မြေခွေးနဲ့ကြက်ခြံပုံပြင်များ

စာသားနဲ့သံစဉ်လွဲမှားနေသောသီချင်းများ

ရုပ်ရှင်ရုံအပြင်ဘက်က နောက်ဆုံးဆာမူရိုင်းများ။

လူတွေကတော့လေ

ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ကြတဲ့အတိုင်း

အခုလည်း နှစ်ထောင့်ခြောက်ကိုကြိုကြအုန်းမတဲ့။

တမြို့လုံးမီးတွေဆင်ကြ

တယောက်နဲ့တယောက်ချိန်းဆိုကြ

ဆုတောင်းတွေအပြန်အလှန်ပို့ကြ။

ကဗျာရေးတဲ့သူကရေး

သီချင်းတိုက်တဲ့သူကတိုက်

အင်္ကျ ီအသစ်ချုပ်တဲ့သူကချုပ်

အထူးထုတ် ထုတ်တဲ့သူကထုတ်

လျော့ဈေးချတုန်းဈေးဝယ်သူကဝယ်။

၂။

ဒီဇင်ဘာသုံးဆယ့်တစ်ဟာ

ကျည်ထိုးထားတဲ့သေနတ်လို

ငြိမ်သက်နေပေမယ့် မောင်းတင်ပြီးသား၊

ပြီးရင် ကမ္ဘာပတ်ပြီး

မြို့ကြီးတွေကခုန်ကြတော့မယ်၊

ဘယ်နေရာမှာဖြစ်ဖြစ်

တချို့ကစောပြီး

တချို့ကနောက်ကျကြတယ်။

တခွက်ပြီးတခွက်သောက်လာတဲ့ နှစ်ထောင့်ခြောက်ဟာ

အမေရိကအနောက်ဘက်ကမ်းခြေပေါ်မှာ ပစ်လဲကျသွားတုန်း

နှစ်ထောင့်ငါးရဲ့ဒေါက်ဖိနပ်တဘက်ကို

သဲပြင်ပေါ်မှာ သူကောက်ရလိုက်တယ်

သူလှမ်းကြည့်လိုက်တော့

အဆုံးမဲ့ရေပြင်ကျယ်ထဲ

တဖြေးဖြေးဝေးသွားသော လှိုင်းများ၊

နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်များများ

လူ့သမိုင်းပေါင်းဘယ်လောက်များများ

ဒီသမုဒ္ဒရာထဲ နစ်မြုပ်ခဲ့ပြီးပြီလဲ။

နှစ်ထောင့်ခြောက်ဟာ

သူ့ပုခုံးပေါ်က

ဆုတောင်းတွေ စိတ်ကူးတွေ စီမံကိန်းတွေ

အာဃာတတွေ အမုန်းတွေ လူသားဗုံးတွေ

စာချုပ်တွေ ညီလာခံတွေ

သံတမန်စကားလုံးတွေ ကတိတွေ ရာဇသံတွေ၊ ဘာမှဖြစ်မလာမှုတွေ

ရုန်းကန်မှုတွေ တော်လှန်မှုတွေ ယုံကြည်မှုတွေ

ဘဝတွေ ဘဝတွေ ဘဝတွေ

သဲတွေလို လွယ်လွယ်ခါချလို့မရမှန်း သိလိုက်တယ်၊

၃။

ဂဏန်းတွေကိုနောက်ပြန်ရေတွက်ကြတယ်

ကုန်ခါနီးလေတုန်ဟီးလေ

နောက်ဆုံးတော့မောင်းခလုတ်ကိုဖြုတ်လိုက်ကြ

ကောင်းကင်သာဒီထက်နည်းနည်းနိမ့်ရင်

ပွင့်ထွက်သွားနိုင်ရဲ့

မြေပြင်ကပစ်တင်လိုက်တဲ့ကြယ်တွေဟာ

အရောင်စုံ အရွယ်စုံ၊ မိုးယံမှာကခုန်ကြ

အဝေးကကြယ်မှိတ်တုတ်လေးတွေတောင်

မင်သက်ငေးမောကြရ

တရားလည်းရစရာ

အတုတွေက ပိုလှ

ဒါပေမယ့် ခဏ။

မီးရှုးမီးပန်းတွေဟာ

လေမှာပွင့်ပြီး လေမှာကြွေတာပါ။

ဒါပေမယ့်

ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်

ခဏတော့ ငေးမိကြတယ်။ ။

နှင်းခါးမိုး

ၿပံဳးပါ ရယ္ပါ ၂၀၀၈

ဘ၀မွာ သူငယ္ခ်င္းက သိပ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ရွိခဲ့တာေလးေတြလည္း အထိမ္းအသိမ္းက မတတ္ဘူး။ ကုိယ့္ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ေတြလည္း ျပင္မယ္ျပင္မယ္နဲ႔ ဘာမွ ထူးမလာဘူး။ ေတာ္ေတာ္ အႏြံတာခံတဲ့သူေလာက္ပဲ သူတုိ႔သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲ က်ေနာ့္ကုိ ထုတ္မပစ္ေသးပဲ ထားၾကတာကလား။ တခါတခါက်ေတာ့လည္း တခ်ဳိ႕ကုိ လြမ္းမိပါတယ္။
ေမ့ေလာက္မွ လာလြမ္းေတာ့လည္း ဘယ္သူက ငဲ့ၾကည့္မလဲေလ။ ငဲ့ၾကည့္သူနည္းနည္းထဲက အခင္ဆုံးတေယာက္ရဲ႕ ႏွစ္ကူးကတ္ကေလးကုိ မွတ္မွတ္ရရ ဘေလာ့ေပၚတင္မယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့ၿပီး ေမ့ေနခဲ့မိျပန္တယ္။ ဒီည စာေတြ ျပန္စစ္ရင္း ေတြ႔တာနဲ႔ ျပန္မေမ့ေအာင္ တင္လုိက္တယ္။ ရက္ေတြ အေတာ္ေက်ာ္ခဲ့ေပမယ့္ ဒီကတ္ကေလးက က်ေနာ့္စိတ္ကုိ ႏွစ္သစ္ဆန္းေစတုန္းလုိ႔ ေျပာရမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုံးရွဳံးရတာလည္း အသဲကြဲေစတဲ့ ကိစၥတခုပဲ မဟုတ္လား။