Monday, January 20, 2014

ကြက်သားစွပ်ပြုတ်

မနက်ဖြန်ကို အိပ်မက်နဲ့လုပ်တယ်/ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂၅ နှစ်က/ ခုတော့ ဟောင်းနွမ်းမှိန်ဖျော့ စုတ်ပြတ်ပျောက်ဆုံး ဘာမှဖြစ်မလာ၊
မနေ့ကကို ဒါဏ်ရာနဲ့လုပ်တယ်/ ငယ်ဘဝမှာ ခါးသီးမှုတချို့ကြုံခဲ့ရတာကိုပဲ တိုက်ပွဲပြန်စစ်ဗိုလ်ချုပ်တယောက်ဟန်ပန်နဲ့၊ 
ဒီနေ့ကို ဘဝနဲ့လုပ်တယ်/ ယုံကြည်ရာရဲရင့်ခဲ့/ ဘာကိုမှမမှုတတ်ခဲ့တဲ့အရွယ်၊
ပေါင်မုန့်ကိုတော့ ဂျုံနဲ့လုပ်တယ်/ ဘယ်လိုလုပ်လဲတော့လာမမေးနဲ့/ မသိဘူး/ ပေါင်မုန့်ကောင်း မကောင်းပြောဖို့ ပေါင်မုန့်ဖုတ်တတ်ဖို့မလိုဘူးဆိုတဲ့အယူအဆအရ။

မနက်ဖြန်ကိုအိပ်မက်နဲ့လုပ်တယ်၊
မနေ့ကကို ဒါဏ်ရာနဲ့လုပ်တယ်၊
ဒီနေ့ကို ဘဝနဲ့လုပ်တယ်၊
ပေါင်မုန့်ကိုတော့ ဂျုံနဲ့လုပ်တယ်။

ဘဝကိုကော ဘာနဲ့လုပ်ပါလိမ့်
အဟာရလည်းဖြစ်ရမယ်/ အရသာလည်းရှိရမယ်။


Sunday, January 12, 2014

မပြောဖြစ်တဲ့ပုံပြင်

ပန်းလေးတွေကိုကြည့်ရင်း ငိုချလိုက်ရကောင်းမလား၊ ကြယ်လေးတွေကိုငေးရင်း ရယ်မောပစ်လိုက်ရကောင်းမလား၊ ခြံထဲကခုံတန်းကလေးပေါ်မှာ အိပ်မပျော်တဲ့ညကလေးဟာ မိုးစိုနေရှာ။ အမှောင်ထဲက သူလှမ်းငေးလိုက်တဲ့ အဝေးကဝရန်တာတခုမှာ တန်းလန်းကလေးကျနေတဲ့ ပိုင်ရှင်မဲ့သစ်ခွအိုးကလေးဟာ ခုတော့သွေ့ခြောက်နေရှာ။ မင်းပွင့်ခဲ့တဲ့ပန်းကလေး ခုတော့ဘယ်မှာ။ လူမရှိတဲ့တိုက်ခန်းကလေး၊ မီးမလင်းတဲ့တိုက်ခန်းကလေး၊ ဘယ်တော့မှ ရယ်မောသံရှရှ ပြန်ရောက်မလာနိုင်တော့တဲ့တိုက်ခန်းကလေး။ သော့ခလောက်တန်းလန်းနဲ့ အိမ်ရှေ့သံတခါးကိုသာ အပြင်းမောင်းလာတဲ့ပြိုင်ကားတစီးလို ဂမူးရှုးထိုးဝင်တိုက်ပစ်လိုက်ချင်ရဲ့။ ပိတ်ထားတဲ့မှန်ပြတင်းတွေနောက်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှပြောမပြဖြစ်သေးတဲ့ ပုံပြင်အသစ်ကလေး
ဟောင်းနွမ်းနေပြီ။ ဖုန်တက်နေပြီ။ ပိုင်ရှင်မဲ့နေပြီ။

မျက်ရည်မရှိတဲ့မိန်းမ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားရင်ကောင်းမယ်။ လူတွေက အဲဒီကျောက်ရုပ်ကို ပန်းခြံတခုထဲမှာ ရွေ့ထားမယ်။ တောင်ကုန်းနိမ့်နိမ့်ကလေးတခုပေါ်မှာ၊ ရောင်စုံပန်းခြုံကလေးတွေခြံရံလို့၊
ကြေးပြားလေးပေါ်မှာတော့ သူမ ဤနေရာတွင် မထင်မှတ်ပဲပျောက်ဆုံးခဲ့သည်။ သူမ၏ခွေးကလေးကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့သည် တဲ့။

ပိုက်ဆံရှိရင် ထမင်းကောင်းဟင်းကောင်းတွေ ချက်လို့ရတယ်။ တခါကထမင်းဝိုင်းလေးကိုတော့ မီးဖိုပေါ်တင် ပြန်ပူနွေးစေလို့မရနိုင်ပါ။ ဘယ်လောက်မူးမူး လမ်းမှာဆိုင်ကယ်မမှောက်ဘူး တဲ့။ ညကလေးတညကတော့ အသေအချာမှောက်ခဲ့ပါတယ်။ ကံကြမ္မာဟိုင်းဝေးကြီးပေါ်မှာ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကိုဝင်တိုက်ခဲ့တာလဲ။ အခင်းဖြစ်တဲ့နေရာမှာ အဲဒီကောင်မ ပွဲချင်းပြီးခဲ့တယ်။ လူကသေပြီး စိတ်ကဝဲပျံနေတယ်။ မနက်မိုးလင်းတော့ ညကရုပ်ရှင်ကို သတိမရတော့ဘူးတဲ့လား။ ထားလိုက်ပါကွယ်။ ဝဲပျံနေတဲ့လိပ်ပြာကလေးတကောင်ကိုသာ ရှင်စိုက်ထားတဲ့သစ်ခွအိုးကလေးပေါ်က မောင်းမထုတ်လိုက်ပါနဲ့။ 

ပန်းခင်းကြီးအလည်ကပန်းပုရုပ်ဟာ ပန်းခြံထဲမှာ ပျောက်သွားတဲ့မိန်းမ။ ပန်းလေးတွေက သူ့ကိုကြည့်ရင်းငိုတယ်။ ကြယ်လေးတွေက သူ့ကိုငေးရင်း ရယ်မောကြတယ်။ သူ့ရှေ့နားက ခုံတန်းကလေးမှာ လူတယောက်ဟာ လမ်းလျောက်ကပြန်လာတိုင်း ထိုင်နားလေ့ရှိတယ်။ ကောင်းကင်ကြီးကိုမော့ကြည့်လိုက် ငှက်တွေကိုအစာကျွေးလိုက် ကျောက်သားမိန်းမကိုစိုက်ကြည့်လိုက်နဲ့။ ခဏနေတော့ အဲဒီလူဟာ သူ့ရဲ့အိမ်ခန်းကလေးဆီပြန်၊ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်က သစ်ခွအိုးကလေးကိုရေလောင်း။ ပြီးတော့ ဘယ်သူမှပြန်မထူးတဲ့ဖုန်းကို အကြာကြီးခေါ်လို့။

စိမ်းမနေရင်လည်း အသံဖိုင်ကလေးပို့ထားခဲ့ပါ
ဖုန်းတွေကစမတ်ဖြစ်သလောက် ဘဝတွေကစမတ်မဖြစ်သေးဘူး။

နှင်းခါးမိုး

Saturday, December 28, 2013

လူတွေမှာမီးမရှိတော့



မထင်မှတ်ပဲ မီးဟာ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်
ပိုင်ရှင်က သူ့ပစ္စည်းကိုသူပြန်ယူသွားသလိုမျိုး
လူတွေအပေါ် အညိုးအတေးကြီးသူတဦးက အကြံပက်ပက်စက်စက်ခိုးယူသွားသလိုမျိုး
ဘယ်သူမှမတားလိုက်နိုင်ခင် တိုက်ပေါ်ကခုန်ချသွားသလိုမျိုး
လေထဲမှာလေယာဉ်ဟာပေါက်ကွဲသွားသလိုမျိုး
အစအနရှာမရအောင် သဲလွန်စမကျန်ဘာမကျန် မီးဟာပျောက်ဆုံးသွားတယ်
လူတွေဆီမှာ မီးမရှိတော့ဘူး။

မီးမရှိတော့ လူတွေဟာ တယောက်ကိုယ်ငွေ့ တယောက်ပိုတန်ဘိုးထားလာတယ်
မီးမရှိတော့ စက်မရှိတော့ဘူး
လုပ်အားဟာ ပိုလှလာတယ်
ဖယောင်းတိုင်ရှိပေမယ့် မီးမရှိတော့ဘူး
ဘက်ထရီရှိပေမယ့် မီးမရှိတော့ဘူး
ဓါတ်ကြိုးတွေကို သစ်ပင်တွေက ဝါးမြိုပစ်လိုက်တယ်
ရေစီးသန်တဲ့မြစ်တွေ ရေတံခွန်တွေဟာ အပျိုစင်ပြန်ဖြစ်သွားကြတယ်
ရေနံတွင်းတွေဟာ မစင်တွင်းတွေလို လူတွေအတွက်အနှောက်အယှက်ဖြစ်လာတယ်
မီးမရှိတော့ လရောင်ဟာ ပိုခမ်းနားလာတယ်
ကြယ်တွေက ပုံပြင်တွေထဲကနေ လူတွေဘဝထဲရောက်လာတယ်
အမှောင်ရဲ့ထွေးပွေ့ကြင်နာမှုဟာ လက်တွေ့ပိုဆန်လာတယ်
မီးမရှိတော့ တယောက်အသံစစ်စစ်ကို တယောက်ကြားခွင့်ရလာတယ်။

မီးမရှိတော့ မီးပြတိုက်မရှိဘူး
အန္တရယ်ရှိတဲ့ကျောက်ဆောင်တွေကို ကိုယ့်ဖာသာရှာကြရတယ်
မရှာတတ်ရင် ပင်လယ်ပြင်ထဲရွက်မလွှင့်နဲ့ပေါ့
မီးမရှိတော့ တယောက်လိုက်မမီနိုင်တဲ့အဝေးကို တယောက်ထွက်ပြေးလို့မရတော့ဘူး
မီးမရှိတော့ ချောင်းကလေးတညခြားရင်ပဲ ရက်ပေါင်း ၇၀၀ ငိုကြရတယ်။

မီးမရှိတော့ သေနတ်တွေမီးမပေါက်တော့ဘူး
စစ်ပွဲတွေဟာ လူပိုဆန်လာတယ်
လူတွေက စစ်ပွဲတွေပိုဆန်လာတယ်
ညစာတနပ်အတွက်စစ်တိုက်တယ်
မိုးတခါခိုဖို့စစ်တိုက်တယ်
လိင်ဆက်ဆံဖို့စစ်တိုက်တယ်
ဘာအတွက် ညာအတွက် အမှန်တရားအတွက်တွေဘာတွေ ပြောနေဖို့မလိုဘူး
လိုချင်လို့စစ်တိုက်တယ် ဒါပဲ
မီးမရှိတော့ လူတွေပိုရိုးသားလာတယ်။

မီးမရှိတော့ ဆေးလိပ်မရှိဘူး
အသားကင်မရှိဘူး
ရေနွေးကြမ်းပူပူမရှိဘူး
ပေါင်မုန့်တွေ ကိတ်မုန့်တွေလည်းမရှိဘူး
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မျိုးသုန်းသွားတယ်
မီးခိုးခေါင်းတိုင်တွေကို ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်တွေလို့  နှောင်းလူတွေကထင်ကြတယ်
မီးမရှိတော့
မီးသဘောၤလည်းမရှိဘူး
မီးသင်္ဘောမရှိတော့ ကမ္ဘာကြီးကပြန်ပြားသွားတယ်
ပင်လယ်ကြီးအဆုံးကို ဘယ်သူမှမသွားနိုင်တော့ဘူး
သွားတဲ့သူတွေလည်း ပြန်မလာတော့ဘူး။


မီးလိုပူတယ်၊ မီးဝင်းဝင်းတောက်တဲ့အကြည့်၊ မီးလောင်ပြင်၊ ပွဲပြီးမီးသေ၊ မီးပွား၊ မီးတောက်၊ မီးတောင်
မီးဟာအဝါရောင်လား မီးဟာလေလိုပြေးလွှားသလား မီးဟာမုန်တိုင်းတွေလို တိုက်ခတ်ဖျက်ဆီးတတ်သလား  သတ္တဝါဆိုးကြီးတကောင်လား
မီးဟာပုံပြင် မီးဟာဒဏ္ဌာရီ ယုံတမ်းစကား စိတ်ကူးယောင်ယောင် တောရမ်းမယ်ဘွဲ့
မီးဟာကြောက်စရာ ကိုးကွယ်စရာ အားထားစရာ နာခံစရာ ပူဇော်ရာ အကောင်းဆုံးကျေးကျွန်
ဒါပေမယ့် တချို့ကတော့ မီးအကြောင်းသေသေချာချာသိကြ
မီးဟာအင်အား မီးဟာအာဏာ မီးဟာယဉ်ကျေးမှု ဖန်တီးထုတ်လုပ်မှုတို့ရဲ့မိခင် မီးဟာလူ့ဘဝရဲ့အသက်ဓါတ်
သူတို့မီးကိုရှာကြ၊ မီးနောက်လိုက်ကြ၊ မီးကိုဖန်တီးဖို့ ဖော်ထုတ်ဖို့ကြိုးစားကြ
မီးဟာဘယ်မှာပုန်းနေလဲ ဘယ်သူက ဘယ်နေရာမှဝှက်ထားသလဲ ဘယ်လိုအကြောင်းနဲ့ချုပ်ငြိမ်းသေသွားသလဲ ဘယ်ကိုပြန်သွားသလဲ ဘာ့ကြောင့်ပျောက်ဆုံးသွားသလဲ။

မီးရှိမှဖြစ်မယ်
နေရောင်နဲ့မလုံလောက်ဘူး နေအပူနဲ့မဖူလုံဘူး မီးမရှိပဲ နေရောင်တခုကိုပဲအားကိုးနေရတဲ့အခါ လူဟာ တဝက်ပဲအသက်ရှင်နိုင်တော့တယ်
ဒီလိုနဲ့ အမှောင်တွေကထူသိပ်လာ အအေးဓါတ်ကတအိအိဖိစီးလာ လူဟာအင်အားကင်းမဲ့လာ အရာရာကကိုကြောက်လန့်နေကြရ ခုခံစရာ အားကိုးစရာမဲ့လို့။
တညတော့ အလင်းတန်းအမြီးရှည်နဲ့ကြယ်ကြီးတစင်း ငါတို့မြို့နားကို ကြွေကျလာတယ် ကြယ်ကြီးဟာတောင်ထိပ်ပေါ်ကြွေကျလာတယ် ကြယ်ကြီးဟာ ငြိမ်းသေမသွားဘူး တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ ကြယ်အကြွေကြီးဟာ လင်းနေတယ် ကြယ်ကြီးလင်းနေတာ ဟိုးအဝေးကြီးကလည်း လှမ်းမြင်ရတယ် ကြယ်ကြီးဟာ ကမ္ဘာမြေကိုလက်ဆောင်ပို့လိုက်တဲ့ မီးအိမ်ကြီးတလုံးပေါ့ မီးအိမ်ကြီးဟာ တောင်ထိပ်ပေါ်မှာလင်းနေတယ် ဟိုးအဝေးကြီးထိလင်းနေတယ်
ငါတို့တောင်ပေါ်သွားကြမယ် မီးအိမ်ကြီးဆီသွားကြမယ် အဝေးအနီးကလူတွေ အားလုံးစုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီ။ လူတွေက ဒီမီးအိမ်ကြီးဆီမှာ မီးပါလာတယ်လို့ယုံကြတယ်။ မီးကိုယူဆောင်ဖို့ တောင်ပေါ်တက်ကြတယ်။ ကြယ်ကြီးရှိရာ တရွေ့ရွေ့တက်ကြတယ်။ ကြယ်အကြွေကြီးဟာ တငွေ့ငွေ့တောက်လောင်လို့ တရှိန်ရှိန်ထိန်လင်းလို့ လူတွေကိုစောင့်ဆိုင်းနေတယ်။ သူအဝေးကြီးကလာခဲ့တာပါ။ ဒီမှောင်မိုက်နေတဲ့ကမ္ဘာမြေဆီ တမြေ့မြေ့အေးခဲနေတဲ့ဂြိတ်ပြာပြာဆီ လေတိုးမခံတော့တဲ့ဘဝလေးတွေကိုဆုပ်ကိုင်လို့ တုန်ရီနေရှာတဲ့လူသားတွေဆီ အဝေးကြီးကနေ သူရောက်အောင်လာခဲ့တယ်။

ငါဟာ ကြယ်အကြွေတလုံးပါ တချိန်မှာငြိမ်းတော့မယ့်မီးအိမ်ပါ ငါပေးနိုင်တဲ့အလင်းနဲ့နွေးထွေးမှုမှာ မင်းတို့ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ကမ္ဘာကို ပြန်တူးဖော်ကြပါ
မီးကိုချစ်ပါ
စစ်စစ်မှန်မှန်ချစ်ပါ ရိုးရိုးသားသားချစ်ပါ ယုံယုံကြည်ကြည်ချစ်ပါ လေးလေးနက်နက်ချစ်ပါ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ချစ်ပါ အချစ်နဲ့သာ အချစ်ကြောင့်သာ မီးဟာထွန်းလင်းနေပေလိမ့် ထာဝရငြိမ်းသေသွားတဲ့မီးမှာ ပြီးခဲ့တဲ့အမှားအယွင်းတွေအားလုံး လောင်ကြွမ်းသွားပါစေ

ဆေးလိပ်မသောက်တတ်ပေမယ့် လွယ်အိတ်ထဲမှာဂတ်စ်မီးခြစ်ကလေးတလုံးအမြဲပါတယ် နတ်သမီးမီးခြစ်ကလေးတွေက ရာသီဥတုသုံးပါးဒဏ်ခံတယ်ဆိုပေမယ့် မှိုတက်တက်သွားတတ်လို့ပါ
မီးခြစ်ပါလားလို့ အငမ်းမရမေးတတ်တဲ့သူမျိုးတွေနဲ့တွေ့ရတဲ့အခါတိုင်း
တောင်ပေါ်ကကြယ်အကြွေကြီးကို သတိရ

ချစ်သူလှုံဖို့ ပုံပြင်တွေကို ငါမီးရှို့တယ်။



Tuesday, December 24, 2013

အိပ္မေပ်ာ္လုိ႔ေရးျဖစ္တဲ့၀ါက်ေတြ

ႏွင္းခါးမုိး

ညသန္းေကာင္ေက်ာ္ၿပီ။ ဧည့္ခန္းမွာ ၿငိမ္သက္စြာထုိင္ေနမိသည္။ တီဗြီလည္းပိတ္ထားသည္။ အခန္းမီးေတြလည္းပိတ္ထားသည္။ ျပတင္းေပါက္မွာေတာ့ ၾကယ္ေလးတလုံးလင္းေနသည္။ ၾကယ္ခပ္ႀကီးႀကီးတလုံးဟု ျပန္ျပင္ေျပာရမည္ထင္သည္။ ၾကယ္ပုံမွန္သားျပင္တခ်ပ္၊ အလည္မွာ မီးသီးကေလးျမဳပ္တပ္ထားသည္။ မီးသီးအလင္းက ၾကယ္ပြင့္မွန္သားေထာင့္ေတြကုိ လက္ပေနေစသည္။ ျပတင္းေပါက္ ဇာခန္းဆီးစေပၚ မွန္သားၾကယ္ပြင့္တလုံး ကပ္ၿငိလင္းလက္ေနပုံက စိတ္ကူးယဥ္ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ကေလးတခုႏွင့္ ဆင္ေနလိမ့္မည္ထင္သည္။
ျပတင္းကေနေက်ာ္ၿပီး အျပင္ကညကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္လ်င္ မုိးသားမႈန္မႈန္ ဖြဲဖြဲသြန္းေနတာကုိ ထူသိပ္သိပ္အေမွာင္ညထဲက လမ္းမီးေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေတြေအာက္မွာ ေတြ႔ေနရသည္။ မုိးသံေလသံခပ္အုပ္အုပ္ကုိလည္းၾကားရသည္။ ရပ္ကြက္လမ္းေလးရဲ႕ ေခါင္မုိးမဲမဲ တုိက္ရိပ္မဲမဲေတြထဲ ႀကဲပက္ထားသည့္ႏွယ္ မီးပုံးမီးဆုိင္းကေလးေတြ မီးသစ္ပင္ မီးၾကယ္ပြင့္ေလးေတြက ျပတင္းမွန္တံခါးေတြႏွင့္ ၀ရန္တာငယ္ေလးေတြမွာ တြယ္ခ်ိတ္ၿပိဳးျပက္ေနသည္။ မနက္ျဖန္ဆုိ ခရစ္စမတ္အႀကိဳညေလ။

ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ႏွင္းေတြက်သည္။ ႏွင္းေဖြးေဖြးႏွင့္ ခရစ္စမတ္အႀကိဳကာလ ၿမိဳ႕လည္မွာ ခရစ္စမတ္ေစ်းပြဲေတာ္ေလးစည္ကားခဲ့သည္။ ပုံမွန္ ည ၈ နာရီပိတ္သည့္ ကုန္တုိက္ေတြဆုိင္ေတြက ည ၁၂ နာရီထိ အထူးေစ်းေရာင္းပြဲေတြလုပ္ၾကသည္။ စားစရာမရွိ ေလ်ာ္စရာေတာ့ရွိရမယ္ဆုိတဲ့ ျမန္မာစကားပုံလုိပင္၊ ဘယ္သူမဆုိ ခရစ္စမတ္လက္ေဆာင္ပစၥည္းေလးေတြ ခုခ်ိန္မွာ မ၀ယ္မျဖစ္၀ယ္ၾကသည္။ မိသားစုေတြ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြကုိ လက္ေဆာင္ေလးေတြ အျပန္အလွန္ေပးၾကမည္။ ကုန္တုိက္ေတြစုေ၀းရာ ၿမိဳ႔လည္ရိပ္သာလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ႀကီးတပင္ မီးပြင့္ေတြေ၀ေ၀ဆာဆာျဖင့္ စုိက္ထူထားသည္။ အရုပ္မဟုတ္။ တကယ့္ထင္းရူပင္စစ္စစ္ စိမ္းစိမ္းစုိစုိႀကီးျဖစ္သည္။ ထုိအပင္ႀကီးေအာက္မွာ လက္ေဆာင္ပစၥည္းထုပ္ေတြစုပုံေနသည္။
ခရစ္စမတ္ကုိ ႏွင္းေဖြးေဖြးႏွင့္ဆုိ ဒီကလူေတြက ေပ်ာ္ၾကသည္။ ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ မုိးေရစက္လက္ႏွင့္ စုိစြတ္စြတ္ခရစ္စမတ္သာျဖစ္ဖုိ႔မ်ားသည္။ နက္ျဖန္လည္း ႏွင္းက က်ဖုိ႔မျမင္။
နက္ျဖန္ေန႔ခင္းကစၿပီး ဆုိင္ေတြပိတ္ၿပီ။ တၿမိဳ႕လုံး ရွင္းလင္းတိတ္ဆိတ္သြားမည္။ က်ေနာ္တုိ႔ဆီက ပြဲေတာ္ေန႔ေတြလုိ လမ္းေပၚမွာ လူေတြပ်ားပန္းခတ္ေနလိမ့္မည္မဟုတ္။
ဒီကုိေရာက္စကေတာ့ ခရစ္စမတ္ဆုိ အေတာ္စည္ကားလိမ့္မည္ဟုထင္ခဲ့သည္။ ဘာမွမဆုိင္သည့္ အာရွတုိက္က ၿမိဳ႕ႀကီးေတြပင္ ခရစ္စမတ္ပြဲဆုိ အျပင္အဆင္ေတြ မီးေရာင္စုံေတြႏွင့္ ၾကက္ပ်ံမက်ရွိခဲ့သည္မဟုတ္လား။ တကယ္တမ္းမွာေတာ့ အထင္ႏွင့္အျမင္လြဲခဲ့သည္။

ခရစ္စမတ္ဆုိတာ သူတုိ႔အတြက္ေတာ့ မိသားစုပြဲေလးပင္။ ေရာက္ရာအရပ္ကေန မိမိေနရပ္ဆီ မိသားစုအိမ္ယာဆီ ျပန္လာၾကသည္။ ခရစ္စမတ္ညေလးမွာ မိသားစု ညစာစားၾကမည္။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ ဖလွယ္ၾက ဖြင့္ေဖာက္ၾက ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးၾကမည္။ အိမ္အျပင္လမ္းေတြေပၚမွာေတာ့ ကားေတြလည္းမရွိ။ လူေတြလည္းမရွိ။ တိတ္ဆိတ္ရွင္းလင္းေနမည္။ သန္႔ရွင္းေသာေမြးေန႔ညေလး ပီပီသသျဖစ္လုိ႔ေနသည္။ ခဏေနေတာ့ ၿမိဳ႕အႏွံ႔မွာ ဘုရားေက်ာင္းက စည္းခ်က္က်သည့္ ေခါင္းေလာင္းသံေတြက တခုခုကုိ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာသည့္ႏွယ္ လႈိက္လွဲဆူညံလာေပမည္။
လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္က ရြာေလးတရြာမွာ။ ျမင္းေစာင္းေလးတခုမွာ။ မိန္းမငယ္ေလးတဦးရဲ႕နာက်င္ေမာပမ္းမႈေနာက္က ဆူး၀ါးခ်ဳိျမတဲ့ ကေလးငုိသံေလးတသံ။ ကေလးငုိသံေၾကာင့္ အေမွာင္ထဲကအိမ္ကေလးေတြ မီးေတြပြင့္လာၾက။ ျပတင္းတံခါးေတြပြင့္လာၾက။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လူတဦးတဦး ေမြးဖြားလာတုိင္းလာတုိင္း ကမာၻႀကီးကုိပုိမုိေကာင္းမြန္လာေစတယ္ဆုိတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ႀကိဳဆုိခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။

အေမွာင္ထဲမွာဆက္ထုိင္ေနရင္း လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ကေမြးခဲ့သည္ေကာင္တေကာင္အေၾကာင္း စဥ္းစားမိသြားသည္။ မတန္မရာဆက္စပ္သလုိျဖစ္သြားသလားမသိ။ မေတာ္တဆလုိ႔ပဲဆုိပါစုိ႔။ ဘာေတြစဥ္းစားမိသလဲဆုိတာကုိေတာ့ ဆက္ေျပာခ်င္စိတ္မရွိပါ။ ခုေနာက္ပုိင္း စဥ္းစားျဖစ္တာေတြက အစီအစဥ္လည္းမက်ပါ။ မွတ္မွတ္ရရျပန္ေျပာျပစရာ မယ္မယ္ရရလည္းမရွိပါ။ သန္႔ရွင္းေသာေမြးေန႔ညမတုိင္မီတညမွာ။ တကယ္ေတာ့ ေမြးေန႔တေန႔ရဲ႕အေရာင္အေသြးနဲ႔ အဆင္းရနံ႔ဆုိတာ အဲဒီလူတေယာက္ ဘ၀မွာ ဘယ္လုိေပါက္ေရာက္ ဖူးပြင့္ေ၀ဆာခဲ့သလဲ ေၾကြႏြမ္းေျခာက္ေသြ႔ခဲ့သလဲဆုိတဲ့ ညေနခင္းအရိပ္တခုသာျဖစ္ေၾကာင္း ေတြးမိသြားသည့္အခါ။ မီးပြင့္ငယ္ေၾကာင့္လင္းလက္ေနသည္ ဇာခန္းဆီးေပၚကၾကယ္ပြင့္ကေလးကုိ ေက်ာခုိင္းကာ မ်က္လုံးအစုံကုိမွိတ္ပစ္လုိက္သည္။

Monday, November 4, 2013

မီးခိုးတွေကိုမြင်နေရတုန်းပဲ


ရင်ထဲမှာမငြိမ်းချမ်းတဲ့ကောင်တွေက
ငြိမ်းချမ်းရေးလိုချင်တယ်ပြောတာ ငါမယုံဘူး

မေတ္တာတရားမရှိရင်
တရားမျှတမှုမရှိရင်
အစာမဝတဲ့အသွေးအသားတွေဟာ
မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ စစ်တိုက်နေကြမှာပဲ

ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အတတ်ပညာဆန်တဲ့ငြိမ်းချမ်းရေး
မြွေအလိမ္မယ်ဆန်တဲ့ငြိမ်းချမ်းရေး
ကြေးစားဆန်တဲ့ငြိမ်းချမ်းရေး
ဧည့်ခန်းဆောင်နိုင်ငံရေးရဲ့သားပြောမယားပြောပြက်လုံး

ဇာတ်ခုံပေါ်ကငြိမ်းချမ်းရေး
ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ကငြိမ်းချမ်းရေး
သတင်းစာခေါင်းစီးထဲကငြိမ်းချမ်းရေး
သံချပ်ထဲကငြိမ်းချမ်းရေး
ကျမ်းသံပေသံငြိမ်းချမ်းရေး
လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးထဲကငြိမ်းချမ်းရေး
ပွဲဈေးရှိရင် လူဆူမယ် ဖုတ်ထူမယ် ညှော်နံ့လည်းပူမယ်

ကျောင်းတက်ချင်တယ်
ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်တယ်
လရောင်အောက်ကတောင်ယာတဲလေးမှာ
ချစ်သူသဘက်လေးကိုခဏယူခြုံချင်တယ်
အဲဒီလိုညလေးတညအတွက်
ဘဝတွေကိုပေးခဲ့ကြတာပါ
တန်ရာတန်ဘိုးတွေပေးခဲ့ကြတာပါ

မြို့ကြီးသားတွေယူလာမယ့်လက်ဆောင်က
ဒီနေရာကိုလမ်းမပေါက်သေးဘူး
လျှိုထဲကိုရေဆင်းခပ်တာ
သူ့ခြေထောက်တဘက်ကျန်ခဲ့တယ်
ပလပ်စတစ်ဆံညှပ်ကလေးတချောင်းဟာ
အဲဒီအပျိုမလေးရဲ့အိပ်မက်ပဲ
လူကြီးမင်းများငြိမ်းချမ်းကြပါစေ
နေလောင်ထားတဲ့ဆံတောက်ကလေးပေါ်မှာ
တောပန်းကလေးပွင့်ပါစေ။